အဋ္ဌကနာဂရသုတ်: အမတသို့ ဝင်ရာတံခါး ဆယ့်တစ်ပေါက်

ဓမ္မများလွန်း၍ မည်သည့်နေရာက စရမည်မသိဟု ခံစားရသောအခါ အသိပညာရှင်ကို “တစ်ခုတည်းကို စစ်မှန်စွာ လေ့ကျင့်မည်ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သင့်ပါသနည်း” ဟု မေးကြည့်ပါ။ ရှင်းလင်းသော မေးခွန်းသည် အသုံးဝင်သော အဖြေကို ရစေသည်။

ဤအချက်သည် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး နားလည်စေရန် ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း လုပ်နိုင်သောအဆင့်တွင် ထိုင်ပြီး စိတ်ငြိမ်သက်ကောင်းသောအခါ ဤငြိမ်သက်မှုသည် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကိုလည်း သိပါ — ဥပမာ အိပ်ရေးဝခြင်း သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်သောနေရာ ရခြင်း။ ထာဝရ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရှိမည့်အရာ မဟုတ်ပါ။

အလုပ်အသစ် သို့မဟုတ် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းသောအရာကို ရသောအခါ အပြည့်အဝ ဝမ်းမြောက်ပါ။ ထို့ပြင် ၎င်းသည် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဟု စိတ်ထဲ သိထားပါ။ ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်လန့်ရလောက်အောင် စိတ်က မဆုပ်ကိုင်တော့ပါ။

မေတ္တာပို့ပြီးနောက် နွေးထွေးသည်ဟု ခံစားရလျှင် ထိုကောင်းသော ခံစားချက်သည်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်သည်ကို သိပါ။ နောက်တစ်နေ့ ပို့သောအခါ ဘာမှ မခံစားရလျှင်လည်း မိမိမှားသည်ဟု မတွေးပါနှင့်။

ဤအချက်သည် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး နားလည်စေရန် ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းအတွက် အနှစ်သာရမှာ — ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးသော အသိမ်မွေ့ဆုံးအခြေအနေပင် လမ်း၏ အဆုံးအဖြတ် မဟုတ်သေးပါ။

မိမိ၏ ကောင်းမှုအပေါ် ဂုဏ်ယူမှုကိုပင် သိမြင်၍ အခါအားလျော်စွာ ချထားသင့်သည်။ ကောင်းမှုကို စွန့်ပစ်ရန် မလိုသော်လည်း ကောင်းမှုကို “ငါ” အဖြစ် မဆုပ်ကိုင်ရန် လိုသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျင့်ကြံနည်းသည် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားနေသည်ဟု စိုးရိမ်ရန် မလိုပါ။ မူအရ မှန်ကန်သောလမ်းဖြစ်လျှင် မိမိနှင့် သင့်တော်သော တံခါးတစ်ပေါက်တည်းကပင် ထွက်ခွာစေနိုင်သည်။ ထိုတံခါးကို အမှန်တကယ် ဖြတ်သန်းရုံသာ လိုသည်။