ဗောဓိရာဇကုမာရသုတ်: ဝီရိယရှိသူ၏ အင်္ဂါငါးပါး

မဇ္ဈိမနိကာယ် ဗောဓိရာဇကုမာရသုတ်တွင် ဗောဓိရာဇကုမာရသည် ကောကနုဒပြာသာဒ်ကို ပြီးစီးစွာ ဆောက်လုပ်ပြီးစအချိန်၌ ဘုရားရှင်နှင့် ရဟန်းသံဃာကို ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ပင့်လျှောက်သည်။ ရာဇကုမာရသည် အဖြူထည်ကို အောက်ဆုံးလှေကားထစ်အထိ ခင်းထားစေပြီး ထိုအထည်ပေါ်သို့ နင်းကြွတော်မူရန် သုံးကြိမ်တိုင် ပင့်လျှောက်သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဆိတ်ဆိတ်နေတော်မူပြီး ရှင်အာနန္ဒာကို ကြည့်တော်မူသည်။ ရှင်အာနန္ဒာက အထည်ကို သိမ်းစေရန် တောင်းပန်ပြီး တထာဂတသည် နောင်လာနောက်သားများကို ထောက်ထားတော်မူကြောင်း ပြောကြားသည်။

ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးနောက် ရာဇကုမာရသည် မိမိ၏ အမြင်ကို လျှောက်ထားသည် — ချမ်းသာသုခကို ချမ်းသာသုခဖြင့် ရနိုင်ခြင်း မရှိ၊ ချမ်းသာသုခကို ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့်မှ ရနိုင်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က ဗောဓိဉာဏ်တော်မရရှိမီ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့ ကြံစည်ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ရှင်ရဟန်းပြုသည်မှစ၍ ရှာဖွေတော်မူခဲ့ပုံကို ဟောကြားတော်မူသည် — အာဠာရရသေ့နှင့် ဥဒကရသေ့တို့ထံ သင်ယူတော်မူခြင်း၊ ဒုက္ကရစရိယာကို ကျင့်တော်မူခြင်း၊ ထို့နောက် လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ ဗောဓိဉာဏ်တော်ရရှိတော်မူပြီး ပဉ္စဝဂ္ဂီရဟန်းငါးပါးထံ ကြွတော်မူ၍ တရားဟောကြားတော်မူခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရာဇကုမာရက တထာဂတကို လမ်းညွှန်သူအဖြစ် ရရှိသော ရဟန်းသည် ဗြဟ္မစရိယ၏ ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်နည်း ဟု လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်သည် ရာဇကုမာရ ကျွမ်းကျင်သော ဆင်စီးပညာနှင့် ဆင်ရိုက်တံကို ပြန်လည်မေးမြန်းတော်မူပြီး လုံ့လဝီရိယရှိသူ၏ အင်္ဂါငါးပါးကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုငါးပါးလုံး ပြည့်စုံသူသည် ခုနစ်နှစ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီး တဖြည်းဖြည်း လျှော့၍ ညနေ တရားပေးလျှင် နံနက်တွင် ရောက်ရှိနိုင်သည်အထိ မိန့်တော်မူသည်။