ဣန္ဒြိယဘာဝနာသုတ်: မျက်စိနားကို ပိတ်ရန် မလို
ဣန္ဒြိယဘာဝနာသုတ္တံဂိုဏ်းတစ်ခုက ဣန္ဒြေကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် မကြည့်၊ မကြားခြင်းဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်သည် — မြတ်စွာဘုရားက ထိုသို့ဆိုလျှင်…
စိတ္တဝဂ္ဂေါ
ဓမ္မပဒ ဝဂ်ကြီး 3–5 မှ ထင်ရှားသော ဂါထာများ — စိတ်သည် ကုန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံရသော ငါးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်တတ်သည်၊ မှန်ကန်စွာ ထားသော စိတ်သည် မိဘများ ပြုနိုင်သည်ထက် ပို၍ ကောင်းစေသည်၊ လှပသော်လည်း အနံ့မရှိသော ပန်းကဲ့သို့ ကောင်းသောစကားကို လိုက်မလုပ်လျှင် အကျိုးမရှိ၊ မိမိကို လူမိုက်ဟု သိသော လူမိုက်သည် ပညာရှိ ဖြစ်နိုင်သေးသည်၊ ယောက်မသည် ဟင်းအရသာကို မသိပေ။
ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဓမ္မပဒတွင် ဝဂ်ကြီး 3 မှ 5 အထိမှာ စိတ္တဝဂ် (စိတ်အကြောင်း)၊ ပုပ္ဖဝဂ် (ပန်းအကြောင်း) နှင့် ဗာလဝဂ် (လူမိုက်အကြောင်း) တို့ ဖြစ်သည်။
စိတ္တဝဂ်သည် လှုပ်ရှားရုန်းကန်တတ်၍ လျင်မြန်ပြီး စောင့်ရှောက်ရခက်သော စိတ်၏ သဘာဝကို ဟောပြသည်။ သို့သော် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပြီးသောအခါ ချမ်းသာကို ပေးသည်။ ပုပ္ဖဝဂ်သည် ပန်းကို ဥပမာပြုထားသည်။ ပန်းကို မနာကျင်စေဘဲ အရသာကို ယူသော ပျား၊ အနံ့မရှိသော လှပသည့်ပန်း၊ လေဆန်၍ ပျံ့သော သီလအနံ့တို့ ပါဝင်သည်။ ဗာလဝဂ်သည် မိမိကို လူမိုက်ဟု သိသော လူမိုက်မှစ၍ တစ်သက်လုံး ပညာရှိနှင့် နီးကပ်စွာ နေသော်လည်း ဓမ္မကို မသိသူအထိ လူမိုက်၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြသည်။
ဂါထာများ၏ နောက်ကြောင်းပုံပြင်များ (ဥပမာ ပုံပြင်၏ အစဖြစ်သူ မည်သူဖြစ်သည်ဆိုသည်) သည် ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာမှ လာသည်ဖြစ်၍ ဂါထာတွင် မပါပေ။ ဤစာမျက်နှာသည် ထိုပုံပြင်များကို ကိုးကားသည့်အခါတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။
လှုပ်ရှားရုန်းကန်တတ်၍ ပြောင်းလဲလွယ်ပြီး စောင့်ရှောက်ရခက်၊ ဟန့်တားရခက်သော စိတ်ကို ပညာရှိသည် မြားသမားက မြားကို ဖြောင့်စေသကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်စေနိုင်သည်။ လေ့ကျင့်ရန် ကာမဂုဏ်မှ ထုတ်ယူခံရသော စိတ်သည် ရေမှ ဆွဲယူ၍ ကုန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံရသော ငါးကဲ့သို့ ရုန်းကန်တတ်သည်။ ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာတွင် ဤဂါထာသည် သရက်ဥယျာဉ်၌ ကျင့်ကြံရန် ခွင့်တောင်းပြီးနောက် အကုသိုလ်အတွေးများက နှောင့်ယှက်ခံရသော ရှင်မေဃိယနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ပြောပြသည်။
တရားထိုင်စဉ် သို့မဟုတ် အကျင့်ဟောင်းကို စွန့်ရန် ကြိုးစားစဉ် စိတ်သည် မူလအရာသို့ ပြန်လိုလျက် လှုပ်ရှားရုန်းကန်လျှင် ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်ခံနေရသော စိတ်၏ ပုံမှန်လက္ခဏာဖြစ်သည်ဟု သိပါ။ နည်းလမ်းမှားသည်ဟု မဆိုလိုပါ။
စိတ်သည် နှိမ်နင်းရခက်၍ လျင်မြန်ပြီး ကြိုက်နှစ်သက်ရာ အာရုံသို့ ကျရောက်တတ်သည်။ စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပြီးသော စိတ်သည် ချမ်းသာကို ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စိတ်ကို မြင်ရန် အလွန်ခက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်၊ ပညာရှိသည် စိတ်ကို စောင့်ရှောက်သင့်သည်။ အဝေးသို့ သွားနိုင်၍ တစ်ခုတည်း လှည့်လည်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မရှိသော၊ ကိုယ်ခန္ဓာဟူသော ဂူထဲတွင် နေထိုင်သော စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းသူသည် မာရ်၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။
နံနက်တွင် ဖုန်းမဖွင့်မီ တစ်မိနစ်ခန့် စိတ်သည် မည်သည့်အရာသို့ ပြေးမည်နေသည်ကို သတိထားကြည့်ပါ။ တစ်ချက်မျှ စောပြီး သိခြင်းသည် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း၏ အတိုချုပ်ပုံစံ ဖြစ်သည်။
ခိုးသူက ခိုးသူကို၊ ရန်ငြိုးရှိသူက ရန်သူကို မည်မျှ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ထက် မမှန်ကန်စွာ ထားသော စိတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပို၍ ဆိုးရွားစေသည်။ မိခင်၊ ဖခင် သို့မဟုတ် အခြားဆွေမျိုးတို့သည် မှန်ကန်စွာ ထားသော စိတ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင့်မြတ်စေနိုင်သလောက် မပြုနိုင်ပေ။ ရှေ့ဂါထာက မကြာမီ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ဝိညာဉ်မဲ့ကာ အသုံးမဝင်သော သစ်တုံးကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းတော့မည်ဟု သတိပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝကို ဤသို့ ဖြစ်စေသည်ဟု အခြားသူကို အပြစ်တင်လာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်၏ မည်သည့်အတွေးမျိုးက ဘဝကို ထိုလမ်းသို့ ဆောင်နေသနည်းဟု ဆက်မေးကြည့်ပါ။ ထိုအပိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုပြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတစ်ပါး၏ နားနာစရာစကားကို အာရုံမစိုက်သင့်၊ သူတစ်ပါး ပြုပြီး သို့မဟုတ် မပြုရသေးသည်ကို မကြည့်သင့်၊ မိမိ ပြုပြီးသည်နှင့် မပြုရသေးသည်ကိုသာ ဆင်ခြင်သင့်သည်။ ရှေ့ဂါထာက မုနိသည် ရွာတွင် ပန်းကို မနာကျင်စေဘဲ အရောင်ကိုလည်း မပျက်စီးစေဘဲ အရသာကို ခံစားပြီး ပျံသွားသော ပျားကဲ့သို့ လှည့်လည်သည်ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။
အဖွဲ့လိုက်လုပ်ငန်းတွင် မည်သူက မိမိအပိုင်းကို မလုပ်သေးဟု မညည်းမီ မိမိကိုယ်ပိုင် အလုပ်စာရင်းကို ပြည့်စုံပြီလားဟု အရင်စစ်ကြည့်ပါ။
လှပသော ပန်းသည် အရောင်ရှိသော်လည်း အနံ့မရှိသကဲ့သို့ ကောင်းသောစကားသည် လိုက်မလုပ်သူအတွက် အကျိုးမရှိပေ။ လှပသော ပန်းသည် အရောင်လည်း ရှိ၍ အနံ့လည်း ရှိသကဲ့သို့ ကောင်းသောစကားသည် လိုက်လုပ်သူအတွက် အကျိုးရှိသည်။ ထိုဝဂ်တွင်ပင် ပန်း၊ စန္ဒကူး သို့မဟုတ် အဂရု၏ အနံ့သည် လေဆန်၍ မပျံ့နှံ့သော်လည်း သူတော်ကောင်း၏ အနံ့ဖြစ်သော သီလ၏ အနံ့သည် လေဆန်၍ အရပ်ဘက်အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သည်ဟု ဆိုသည်။
မိမိ မျှဝေလိုသော စကားပုံ သို့မဟုတ် ဆုံးမစကားတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဤအပတ်တွင် အမှန်တကယ် ဘယ်နှစ်ကြိမ် လိုက်လုပ်ခဲ့သနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။
မိမိကို လူမိုက်ဟု သိသော လူမိုက်သည် ထိုအကြောင်းကြောင့် ပညာရှိ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ မိမိကို ပညာရှိဟု ထင်သော လူမိုက်ကိုမူ လူမိုက်ဟုသာ ခေါ်သည်။ ထိုဝဂ်ရှိ ဂါထာတစ်ခုက လူမိုက်သည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မိမိပိုင်မဟုတ်ဘဲ “ငါ့သား၊ ငါ့ပစ္စည်း” ဟု ပူဆွေးသည်၊ သားနှင့် ပစ္စည်းသည် မိမိပိုင်ဖြစ်နိုင်ပါမည်လောဟု ဆိုသည်။
မိမိသည် တစ်ခုခုကို ကောင်းစွာ သိပြီဟု ခံစားရလျှင် “ဤအပိုင်း မသေချာသေးပါ” ဟု တစ်ကြိမ်လောက် ပြောကြည့်ပါ။ မသိသေးကြောင်း ဝန်ခံခြင်းသည် သင်ယူခြင်း၏ အစဖြစ်သည်။
လူမိုက်သည် တစ်သက်လုံး ပညာရှိနှင့် နီးကပ်စွာ ထိုင်သော်လည်း ဓမ္မကို ထိုးထွင်း၍ မသိပေ၊ ယောက်မသည် ဟင်းအရသာကို မသိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပညာရှိမူကား ပညာရှိနှင့် တစ်ခဏမျှ နီးကပ်စွာ ထိုင်ရုံဖြင့် လျှာက ဟင်းအရသာကို သိသကဲ့သို့ ဓမ္မကို ချက်ချင်း သိနိုင်သည်။ ဓမ္မပဒအဋ္ဌကထာတွင် ပထမဂါထာသည် တရားဟောခုံပေါ်တက်ခဲ့သော်လည်း ခန္ဓာနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်သည့် ရှင်ဥဒါယီတစ်ပါးနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ပြောပြသည်။
တရားနာခြင်း၊ သင်တန်းတက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ကြာရှည်စွာ အတူနေခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ကောင်းလာစေမည် မဟုတ်ပါ။ နားထောင်ပြီးတိုင်း စမ်းသုံးကြည့်မည့် အချက်တစ်ခုကို မှတ်ထားပါ။ ယောက်မမဟုတ်ဘဲ အရသာသိသော လျှာဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။
ပြုပြီးနောက်တွင် နောင်တရ၍ ကံ၏ အကျိုးကို ခံစားစဉ် မျက်နှာ မျက်ရည်စိုကာ ငိုရသော ကံသည် ပြုပြီး မကောင်းသော ကံဖြစ်သည်။ ပြုပြီးနောက်တွင် နောင်တမရ၊ ကံ၏ အကျိုးကို ကျေနပ်နှစ်သိမ့်စွာ ခံစားရသော ကံသည် ပြုပြီး ကောင်းသော ကံဖြစ်သည်။ ပါပသည် အကျိုးမပေးသေးသမျှ လူမိုက်သည် ပါပကို ချိုသည်ဟု ထင်သည်၊ ပါပသည် အကျိုးပေးသောအခါ ဒုက္ခသို့ ရောက်သည်။
ယခု ချိုမြိန်သည်ဟု ထင်ရသော အရာ၊ ဥပမာ ဘတ်ဂျက်ထက်ကျော်၍ ဝယ်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေရန် လိမ်ညာခြင်းကို ဆုံးဖြတ်မီ တစ်လအကြာတွင် ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့ ခံစားရမည်ကို မိမိကိုယ်ကို မြင်ကြည့်ပါ။
ဤဝဂ်သုံးခုရှိ ဂါထာများသည် တစ်ချက်တည်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဘဝ၏ အရည်အသွေးသည် လေ့ကျင့်ပြီးသော စိတ်နှင့် လက်တွေ့ ပြုလုပ်မှုအပေါ် မူတည်ပြီး ဗဟုသုတ သို့မဟုတ် လှပသောစကားအပေါ် မမူတည်ပေ။
မမှန်ကန်စွာ ထားသော စိတ်ဆိုသည့် အချက်သည် ပြဿနာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးတည်း၏ အပြစ်ဟု မဆိုလိုပေ။ အခြားသူများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခများသည် အမှန်တကယ် ရှိသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ရိုက် စောင့်ရှောက်နိုင်သော အပိုင်းမှာ မိမိစိတ်၏ ဦးတည်ရာ ဖြစ်သည်။
ဓမ္မပဒတွင် “လူမိုက်” ဟူသော စကားသည် စာမတတ်သူ သို့မဟုတ် ပညာနည်းသူကို မဆိုလိုပေ၊ မကောင်းမှု၏ အပြစ်ကို မမြင်ဘဲ သင်ယူလိုစိတ် မရှိသူကို ဆိုလိုသည်။ မည်သူမဆို တစ်ခါတစ်ရံ ဖြစ်နိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို သိလာသောအခါ မည်သူမဆို ထိုအဖြစ်မှ ထွက်နိုင်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ဂိုဏ်းတစ်ခုက ဣန္ဒြေကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် မကြည့်၊ မကြားခြင်းဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်သည် — မြတ်စွာဘုရားက ထိုသို့ဆိုလျှင်…
ထုလ္လနန္ဒာဘိက္ခုနီသည် လူများ ပိုနှစ်သက်သော ရှင်ဘဒ္ဒါကာပိလာနီကို ဝန်တိုသဖြင့် ရှေ့တွင် ရည်ရွယ်၍ နှောင့်ယှက်သည်၊…
စိတ်ကို ပိတ်ဆို့တတ်သော အရာငါးမျိုး—သမာဓိမတည်ခြင်းနှင့် ပညာမဖြစ်ပေါ်ခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတိ…
ရှင်သာရိပုတ္တရာက တရားများကို တစ်ပါးစု၊ နှစ်ပါးစု၊ သုံးပါးစုအလိုက် စီစဉ်ထားပြီး အစုတစ်ခုစီတွင် ကိစ္စဆယ်ရပ်ရှိသည…