မဟာဗောဓိဇာတ်: တာဝန်ရှောင်သော အမြင်များကို သိမြင်ခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတက ပဏ္ဏာသနိပါတ် မဟာဗောဓိဇာတ်၏ ဂါထာသည် ဘုရင်က ရှင်ရဟန်းတစ်ပါးအား တောင်ဝှေး၊ ထီး၊ ဖိနပ်၊ သပိတ်နှင့် အသုံးအဆောင်များကို အဘယ်ကြောင့် အလျင်စလို ယူနေသနည်း၊ မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်နည်းဟု မေးမြန်းသောအခါမှ စတင်သည်။ ရှင်ရဟန်းက အရှင့်အထံတော်တွင် 12 နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ခွေးဝါ ဟောင်သံကို တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။ ယခုမူ ဘုရင်နှင့် မိဖုရားတို့ မိမိအပေါ် ယုံကြည်မှု ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ကြားသောကြောင့် သွားကိုဖော်၍ ဟောင်နေသည်ဟု ဖြေသည်။ သွားရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဟု မြင်သဖြင့် မိမိနှင့် ဆက်ဆံသူကို ဆက်ဆံရမည့်အကြောင်းနှင့် မိတ်ဆွေတို့ ပျော့ပျောင်းလာရသည့် အကြောင်းရင်းများကို သွန်သင်သည်။

ထို့နောက် လူငါးမျိုး၏ အမြင်ကို ချေပပြောသည်။ ထိုသူတို့မှာ အကြောင်းမရှိဟု ယူဆသူ၊ ဘုရားသခင်က အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသည်ဟု ယူဆသူ၊ သုခဒုက္ခအားလုံးသည် အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကံမှ လာသည်ဟု ယူဆသူ၊ သေပြီးလျှင် ပျက်စီးသွားသည်ဟု ယူဆသူနှင့် မိမိအကျိုးအတွက် မည်သူ့ကိုမဆို သတ်နိုင်သည်ဟု ယူဆသူတို့ ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်များ မှန်လျှင် မည်သူမျှ ပြုသောအမှုကြောင့် ပါပမကပ်တော့ပေဟု ညွှန်ပြသည်။ ထိုသို့သောသူသည် မိမိကိုယ်ကို ပညာရှိဟု ထင်နေသော လူမိုက်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် ရောနှော နေထိုင်ခြင်း၏ အဆုံးမှာ ဒုက္ခဖြစ်သည်။ လုံ့လရှိသည်၊ ကောင်းမှုကံ ဆိုးမှုကံလည်း ရှိသည်ဟု အတည်ပြုပြီး နွားခေါင်း ဖြောင့်ဖြောင့်သွားလျှင် နွားအုပ်လုံး ဖြောင့်ဖြောင့်သွားသည်ဟူသော အုပ်ချုပ်သူများအား သွန်သင်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

ပိဋကတ်သုံးပုံရှိ ဇာတ်တွင် ဂါထာများသာ ပါရှိသည်။ အထက်ပါ စာသားသည် ဂါထာမှ ရရှိသည်။ သို့သော် ထိုရှင်ရဟန်းမှာ ဗာရာဏသီမင်းက ဘုရင့်ဥယျာဉ်တော်တွင် နေထိုင်ရန် ပင့်ဖိတ်ထားသော မဟာဗောဓိပရိဗိုဇ်ဖြစ်ခြင်း၊ အထက်ပါအမြင်များကို ယူဆထားသော အမတ် ငါးဦးသည် လာဘ်စားပြီး တရားမျှတမှုမရှိသော စီရင်ချက်များ ချမှတ်ခြင်း၊ ပရိဗိုဇ်က တရားမျှတစွာ စီရင်သောအခါ အပြစ်တင်ခံရပြီး ဘုရင် ယုံကြည်မှု ကုန်ဆုံးသွားခြင်း၊ ဂါထာတွင် မျောက်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမှာ ပရိဗိုဇ်က မျောက်သားရေကို ကိုင်လာ၍ အမတ်တို့ ရယ်မောလှောင်ပြောင်စေပြီးနောက် သူတို့၏ အမြင်များ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည့် ဥာဏ်ရှိသောနည်းဖြစ်ခြင်းစသည့် အသေးစိတ်အချက်များသည် အဋ္ဌကထာမှ ရရှိသည်။