ມະຫາມັງຄະລະຊາດົກ: ມຸງຄຸນຢູ່ໃນການກະທຳ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຫັນ ຫຼື ໄດ້ຍິນ

ໃນມະຫາມັງຄະລະຊາດົກ ທະສະກະນິບາດ ຊາດົກ ຂຸດທະກະນິກາຍ ຄາຖາທຳອິດເປັນຄຳຖາມວ່າ ຄົນເຮົາເມື່ອຕ້ອງການມຸງຄຸນ ຈະເຮັດແນວໃດຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ ຄາຖາຕໍ່ມາຕອບເທື່ອລະຂໍ້ວ່າ ເມດຕາຕໍ່ສັບພະສັດ ຄວາມອ່ອນນ້ອມ ແລະ ອົດທົນຕໍ່ຄຳຫຍາບ ການບໍ່ດູໝິ່ນເພື່ອນ ຄວາມເປັນມິດແທ້ທີ່ແບ່ງປັນ ຄອບຄົວທີ່ປອງດອງ ຄວາມຊື່ກົງ ແລະ ດຸໝັ່ນໃນໜ້າທີ່ ການໃຫ້ດ້ວຍສັດທາ ແລະ ການໄດ້ສັດບຸລຸດຊ່ວຍຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ບັນດິດກ່າວວ່າເປັນຄວາມສະຫວັດດີ ຄາຖາສຸດທ້າຍສະຫຼຸບວ່າ ມຸງຄຸນເຫຼົ່ານີ້ຄົນມີປັນຍາພຶງເສບ ສ່ວນໃນມຸງຄຸນແບບທີ່ຄົນເຊື່ອກັນນັ້ນ ບໍ່ມີຫຍັງເປັນຄວາມຈິງເລີຍ

ເລື່ອງເລົ່າມາຈາກອັດຖະກະຖາ ໃນເມືອງລາຊະຄຶ ຜູ້ຄົນແຕກເປັນສາມພວກ ພວກໜຶ່ງວ່າມຸງຄຸນຄືສິ່ງທີ່ເຫັນຕອນເຊົ້າ ພວກໜຶ່ງວ່າຄືສຽງທີ່ໄດ້ຍິນ ອີກພວກວ່າຄືສິ່ງທີ່ໄດ້ສຳຜັດ ທ້າວສັກກະຈຶ່ງທູນຖາມພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ພະອົງຕັດມຸງຄຸນສູດ ພິກຂຸສັນລະເສີນພະປັນຍາ ພະອົງຈຶ່ງຕັດເລົ່າວ່າໃນອະດີດເຄີຍແກ້ບັນຫານີ້ມາແລ້ວ

ອັດຖະກະຖາເລົ່າວ່າ ໃນອະດີດພະໂພທິສັດຊື່ລັກຂິຕະ ບວດເປັນດາບົດໃນຫິມມະພານ ມີລູກສິດຫ້າຮ້ອຍ ລູກສິດລົງມາພັກຢູ່ພາລານະສີໃນໄລຍະທີ່ຊາວເມືອງຖົກຖຽງເລື່ອງມຸງຄຸນແບບດຽວກັນ ພະລາຊາຂໍໃຫ້ລູກສິດກັບໄປຖາມອາຈານ ລູກສິດຜູ້ໃຫຍ່ຈຶ່ງຖາມດ້ວຍຄາຖາທຳອິດ ແລະ ພະໂພທິສັດຕອບດ້ວຍຄາຖາທີ່ເຫຼືອ ອັດຖະກະຖາອະທິບາຍຄາຖາສຸດທ້າຍວ່າ ມຸງຄຸນທີ່ເຫັນ ໄດ້ຍິນ ແລະ ສຳຜັດ ບໍ່ມີຈັກໜ້ອຍທີ່ເປັນມຸງຄຸນແທ້ ພະນິບພານເທົ່ານັ້ນເປັນມຸງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ