မဟာသီလဝဇာတ်: လည်ပင်းအထိ မြှုပ်ခံရသော်လည်း စိတ်မလျှော့ခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်ပါဠိတော် ဧကကနိပါတ်ပါ မဟာသီလဝဇာတ်တွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်တည်းသာ ရှိပြီး “ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်သည် မျှော်လင့်ချက်ထားရမည်၊ စိတ်မလျှော့ရ၊ ငါသည် မိမိကိုယ်ကို ဥပမာအဖြစ် မြင်သည်၊ မည်သို့ ဆန္ဒရှိသည်ကို ထိုအတိုင်း ရခဲ့သည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဗာရာဏသီမြို့ရှိ သီလဝမင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး တရားနှင့်အညီ အုပ်စိုးကာ ဒါနသာလာခြောက်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ခန္တီ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာလည်း ရှိသည်။ နန်းတွင်းတွင် အမှားပြုမိသော အမတ်တစ်ဦးအား နယ်နှင်ဒဏ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် ကောသလမင်းထံသွား၍ ဗာရာဏသီကို သိမ်းယူရန် လှုံ့ဆော်သည်။ ကောသလမင်းက စမ်းသပ်ရန် နယ်စပ်ရွာများကို လုယက်စေသည်။ သီလဝမင်းမူ စားစရာမရှိ၍ လုယက်သည့် ခိုးသားများကို ဥစ္စာပစ္စည်း ပေးလှူခဲ့သည်။ ကောသလတပ်များ ချီလာသည့်အခါ စစ်သားတစ်ထောင်က စစ်တိုက်ရန် တောင်းဆိုသော်လည်း မင်းက မိမိကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမရောက်စေလိုကြောင်း ပြောကာ မြို့တံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

ကောသလမင်းသည် သီလဝမင်းနှင့် အမတ်များကို သင်္ချိုင်းတွင် လည်ပင်းအထိ မြေမြှုပ်စေသည်။ သီလဝမင်းက အမတ်များကို မေတ္တာပွားစေ၍ ကျူးကျော်သူအပေါ် မကျေနပ်မှု မရှိစေရန် သွန်သင်သည်။ ညဥ့်အခါ ခွေးအအုပ်လာသည့်အခါ မင်းသည် ကြံစည်မှုဖြင့် မြေကို လျော့လာစေပြီး မိမိကိုယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အားလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက ဆက်၍ ဘီလူးက မင်းကို ကျူးကျော်သူ၏ အိပ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည့် အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြသည်။ ကျူးကျော်သူသည် မင်း၏ ဂုဏ်ကို သဘောပေါက်၍ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို ပြန်အပ်ခဲ့သည်။ သီလဝမင်းသည် ဤဂါထာကို ဟောပြောခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို လုံ့လလျော့သည့် ရဟန်းအား မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။