ပဋိပဒါသုံးပါး: ဖြေလျော့လွန်းသောလမ်း၊ ကိုယ်ကို ညှဉ်းဆဲသောလမ်းနှင့် အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်
တိဿော ဣမာ ဘိက္ခဝေ ပဋိပဒါတိကနိပါတ်၏ အဆုံးရှိ သုတ်သည် အကျင့်ကို သုံးမျိုး ခွဲခြားသည် — ကာမ၌ အပြစ်မရှိဟု ယုံကြည်၍ ကိုယ်ကို လွှတ်ပေးသောလမ်…
ဝိသယှဇာတကံ
သိကြားမင်းက ဝိသယှအား ဒါနပေးသောကြောင့် စည်းစိမ်ကုန်သွားသည်၊ ဒါနပေးခြင်းကို ရပ်လျှင် စည်းစိမ် ပြန်ရမည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် ဝိသယှက စည်းစိမ်ကို ငဲ့ကွက်၍ သဒ္ဓါကို မစွန့်ပါဟု ဖြေသည်။ များလျှင် များများပေးမည်၊ နည်းလျှင်လည်း ရှိသလောက် ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။
ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ် စတုက္ကနိပါတ်ရှိ ဝိသယှဇာတ်တွင် ဂါထာ 4 ပုဒ် ရှိသည်။ ပထမဂါထာသည် ဝိသယှက သဟဿနေတ္တနှင့် ဝါသဝ (ဆိုလိုသည်မှာ သိကြားမင်း) ဟု ခေါ်သောသူ၏ စကားဖြစ်ပြီး ယခင်က သင်သည် ဒါနပေးခဲ့သည်၊ ဒါနပေးသောကြောင့် စည်းစိမ်ဆုံးရှုံးမှု သင့်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်၊ နောက်ပိုင်း ဒါန မပေးတော့လျှင် စည်းစိမ် ကျန်ရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ ကျန်ဂါထာသုံးပုဒ်မှာ ဝိသယှ၏ အဖြေဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်သူတို့က ဆင်းရဲသော်လည်း မမြင့်မြတ်သောအရာကို မပြုသင့်ဟု ဆိုကြသည်၊ သဒ္ဓါကို စွန့်၍ ရရှိရမည့် စည်းစိမ်သည် မရှိပါစေနှင့်၊ ရထားတစ်စီး သွားရာလမ်းသို့ နောက်ရထားလည်း လိုက်သွားသည်၊ ရှိလျှင် ပေးမည်၊ မရှိလျှင် ဘာပေးနိုင်မည်နည်း၊ ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ပေးမည်၊ အကြောင်းမှာ ပေးလှူခြင်းကို မေ့မထားနိုင်သောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။
ဇာတ်ပုံပြင်အသေးစိတ်များသည် အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဗာရာဏသီမြို့ ဝိသယှသူဌေးသည် ဒါနရုံ 6 ခု ဖွင့်ထားသည်။ သိကြားမင်းက သူဌေးသည် မိမိ၏ နေရာကို လာလုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စည်းစိမ်နှင့် အစေအပါးအားလုံး ပျောက်ကွယ်စေသည်။ သူဌေးနှင့် ဇနီးသည် မြက်ထမ်းသူ ကျန်ခဲ့သော တံစဉ်း၊ ထမ်းပိုးတန်းနှင့် ကြိုးကိုသာ တွေ့ကြသည်။ သူဌေးသည် မြက်ရိတ်၍ ရောင်းပြီး ရရှိသောငွေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဒါနပေးသည်။ သို့သော် တောင်းသူများသဖြင့် အားလုံး ပေးလိုက်သည်။ သတ္တမနေ့တွင် အစာရှောင်၍ လဲကျသည်။ သိကြားမင်းသည် ကိုယ်ထင်ပြပြီး ပထမဂါထာကို မိန့်ဆိုသည်။
အဋ္ဌကထာက ဆက်၍ သူဌေးက ဒါနပေးခြင်းကို မရပ်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုသောအခါ သိကြားမင်းသည် နှစ်သက်သဖြင့် စည်းစိမ်သမ္ပတ်ကို ယခင်အတိုင်း ပြန်ပေးသည်ဟု ပြောပြသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဇာတ်ကို အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေးအား ပြောပြတော်မူပြီး ဇာတ်သမောဓာန်တွင် ဝိသယှသူဌေးမှာ ဗောဓိသတ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ပထမဂါထာက ဒါနပေးသောကြောင့် ဝိသယှ၏ စည်းစိမ်ကုန်သွားသည်၊ ပေးခြင်းကို ရပ်လျှင် စည်းစိမ်ကျန်ရှိမည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ၎င်းသည် မူအရ ခိုင်လုံသလို ကြားရသော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သော်လည်း တည်ငြိမ်မှုနှင့် လဲလှယ်၍ ကောင်းမြတ်မှုကို စွန့်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သူတစ်ပါးကို ကူညီလည်း ဘာမျှ မရ၊ ကိုယ်တိုင်သာ သိမ်းထားလျှင် ပိုကောင်းသည်” ဟု ကြားရလျှင် ငွေရေးကြေးရေး သတိဖြင့် စီစဉ်ခြင်းနှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မကူညီတော့သည့်အထိ စိတ်ပိတ်ခြင်းတို့ကို ခွဲခြားပါ။
ဝိသယှက မြင့်မြတ်သူတို့ ဆိုသည်မှာ မမြင့်မြတ်သောအရာကို ဆင်းရဲ၍ ချို့တဲ့သူပင်လျှင် မပြုသင့်ဟု ဖြေသည်။ ဆင်းရဲခြင်းသည် တရားကို စွန့်ပစ်ရန် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။
ငွေကြေးအခက်အခဲ ကာလတွင်လည်း သစ္စာရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။ ဥပမာ လုပ်ခမလိမ်ခြင်း၊ ကြွေးမဆပ်ဘဲ မရှောင်ခြင်း၊ ရက်ရှည်ခွင့်တောင်းရလျှင်လည်း ရိုးရိုးသားသား ပြောခြင်း။
ဝိသယှက သဒ္ဓါကို စွန့်၍ ရရှိရမည့် စည်းစိမ်ကို ထိုစည်းစိမ်သည် မရှိပါစေနှင့်ဟု ဆိုသည်။ သူ့အတွက် စိတ်ထဲရှိ တန်ဖိုးသည် ပြန်ရမည့် စည်းစိမ်သမ္ပတ်ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။
အလုပ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ကိုင်ထားသော မူကို စွန့်ရမည့် ငွေများသည့် သဘောတူညီချက်တစ်ခုရှိလျှင် ထိုငွေသည် ဆုံးရှုံးမည့်အရာနှင့် တန်ပါသလားဟု ရဲရဲစဉ်းစားပါ။
ဝိသယှက ရထားတစ်စီး သွားရာလမ်းသို့ အခြားရထားများလည်း လိုက်သွားသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။ မိမိ ယခင်ကတည်းက ကျင့်ခဲ့သော အကျင့်ကို ထိုအတိုင်း ဆက်လက်ကျင့်သွားပါစေဟု ဆိုသည်။ အဋ္ဌကထာက ဒါနပေးခြင်းသည် တစ်သက်လုံး ဆက်လက်ပြုသွားပါစေ၊ မရပ်ပါနှင့်ဟု ရှင်းပြသည်။
လစဉ် ဆွမ်းလောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အလှူငွေအနည်းငယ်ပေးခြင်းကဲ့သို့ ပုံမှန်လုပ်သော ကောင်းသောအကျင့်ကို ရှိသည်နည်းသောကာလတွင်ပင် ဆက်လုပ်ပါ။ ထိုအခါ မိမိနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်လူများ လိုက်လျှောက်ရာလမ်း ဖြစ်လာမည်။
နောက်ဆုံးဂါထာက ရှိလျှင် ပေးမည်၊ မရှိလျှင် ဘာပေးနိုင်မည်နည်း၊ ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ပေးမည်၊ အကြောင်းမှာ ပေးလှူခြင်းကို မေ့မထားနိုင်သောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ အဋ္ဌကထာက မြက်ထမ်းသူပင်ဖြစ်သော်လည်း တစ်သက်လုံး ဒါနပေးမည်ဟု ရှင်းပြသည်။
ငွေမပေးနိုင်လျှင် ရှိသောအရာကို ပေးပါ။ ဥပမာ အချိန်၊ ကျွမ်းကျင်မှု၊ အကြံဉာဏ် သို့မဟုတ် အလုပ်ကူညီမှု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝင်ငွေလျော့သောကြောင့် ပေးခြင်းကို မရပ်စရာမလိုပါ။
အဋ္ဌကထာတွင် သူဌေးသည် မြက်ရောင်းရငွေအားလုံး ပေးလိုက်သဖြင့် ခုနစ်ရက်ကြာ အစာမစားဘဲ လဲကျသည်။ ဤပုံရိပ်သည် ပုံပြင်ထဲရှိ စိတ်၏ ခိုင်မာမှုကို အလေးပေးသော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ယေဘုယျမူမှာ ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ညှဉ်းဆဲခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစုကို ခက်ခဲစေခြင်း မဟုတ်ပေ။
အစားအစာ၊ ဆေးကုသမှုစရိတ်နှင့် မိသားစုတာဝန်များကို မထိခိုက်စေဘဲ လစဉ် အမှန်တကယ် လုပ်နိုင်သော ပေးလှူရေး ဘတ်ဂျက်ကို သတ်မှတ်ပါ။
ဤဇာတ်၏ အနှစ်သာရမှာ “ဒါနပေးပြီး ဆင်းရဲသည်အထိ ပေးလျှင် ပြန်ချမ်းသာလာမည်” မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေပြောင်းသောကြောင့်သာ ကောင်းမြတ်သော တရားကို မစွန့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ချမ်းသာစဉ်က သူတစ်ပါးကို ကူညီခဲ့သူသည် နည်းပါးလာသောအခါလည်း စွမ်းအားရှိသလောက် ကူညီနိုင်သည်။ ဥပမာ အချိန်ခွဲပေးခြင်း၊ ခွန်အားခွဲပေးခြင်း သို့မဟုတ် သေးငယ်သောအရာများ ခွဲပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူဌေး အစာရှောင်၍ လဲကျသည့်အကြောင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ကို အလေးပေးရန် ပုံပြင်ထဲရှိ ပုံရိပ်ဖြစ်ပြီး လိုက်လုပ်သင့်သော ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ပေးလှူခြင်းသည် မိမိစွမ်းအားအတွင်း ဖြစ်သင့်ပြီး မိမိကိုယ် သို့မဟုတ် မိသားစုဝင်များ ဒုက္ခမရောက်စေသင့်ပါ။
“ရထားတစ်စီး သွားရာလမ်းသို့ နောက်ရထားလည်း လိုက်သွားသည်” ဟူသော စကားက ကျွန်ုပ်တို့ ပြုခဲ့သည့် ကောင်းမြတ်သော အကျင့်စရိုက်သည် နောင်လာမည့်သူများ လိုက်လျှောက်ရန် လမ်းဖြစ်သည်ဟု သတိပေးသည်။ ခက်ခဲသောအချိန်တွင်ပင် မိဘများ မျှဝေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသော သားသမီးများသည် ထိုပုံရိပ်ကို ကြာရှည်စွာ မှတ်မိနေမည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
တိကနိပါတ်၏ အဆုံးရှိ သုတ်သည် အကျင့်ကို သုံးမျိုး ခွဲခြားသည် — ကာမ၌ အပြစ်မရှိဟု ယုံကြည်၍ ကိုယ်ကို လွှတ်ပေးသောလမ်…
လယ်သမားတစ်ဦးသည် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ရွှေတုံးကို တွေ့ရှိသဖြင့် အပိုင်း 4 ပိုင်း ခွဲ၍ အိမ်သို့ ပြန်…
ဗောဓိဉာဏ်တော်ရရှိပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဓမ္မသည် နက်နဲ၍ လူတို့သည် အာလယ၌ ကြည်နူးကြသည့်အတွက် တရားမဟောရန် စိတ်တော်…
ကထာဝတ္ထုတွင် လူဝတ်ကြောင်သည် ရဟန္တာဖြစ်နိုင်သလားဟု မေးသည်။ ထေရဝါဒဘက်က ဤနေရာ၌ “လူဝတ်ကြောင်” ဟူသည် လူဝတ်ကြောင်ပုံ…