လောဏကသုတ်: ဆားခဲဥပမာ

လောဏကသုတ် တိကနိပါတ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သည့်ကံကို ပြုသည်ဖြစ်စေ ထိုကံအတိုင်းသာ အကျိုးခံစားရမည်ဟု ဆိုလျှင် ဗြဟ္မစရိယကျင့်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိ၊ ဒုက္ခချုပ်ရာကို ပြုရန် အခွင့်အလမ်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။ သို့သော် ပုဂ္ဂိုလ်သည် အကျိုးခံစားရမည့်ကံကို ပြုလျှင် ထိုအကျိုးအတိုင်း ခံစားရသည်ဟု ဆိုလျှင် ဗြဟ္မစရိယကျင့်ခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်။

ဥပမာပေး၍ ဟောသည် — လူတစ်ဦးက ဆားခဲကို ရေအနည်းငယ်ပါသော ခွက်ထဲ ထည့်လျှင် ထိုရေသည် ငန်၍ သောက်မရတော့ပေ။ သို့သော် ဆားခဲအရွယ်အစားတူကို ဂင်္ဂါမြစ်ထဲ ထည့်လျှင် ရေမငန်ဘဲ သောက်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်၊ ရေများသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူ ကိုယ်၊ သီလ၊ စိတ်နှင့် ပညာကို မပွားများသော၊ စိတ်ကျဉ်းမြောင်းသူ ပြုသော အနည်းငယ်သော ပါပကံသည် ငရဲသို့ ဆောင်နိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်၊ သီလ၊ စိတ်၊ ပညာကို ပွားများပြီး စိတ်ကျယ်ဝန်း၍ အတိုင်းအထွာမရှိသူ ပြုသော အလားတူ အနည်းငယ်သော ပါပကံသည် ယခုဘဝ၌သာ အကျိုးပေးပြီး နောင်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် အကျိုး မပေါ်ပေ။