မာဂဏ္ဍိယသုတ်: နူနာသည်နှင့် မီးပုံ

မဇ္ဈိမနိကာယ် မာဂဏ္ဍိယသုတ်တွင် မာဂဏ္ဍိယပရိဗိုဇ်သည် မြတ်စွာဘုရားကို မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်တို့ကို စောင့်စည်းစေပြီး နှစ်သက်ဖွယ်အရာများတွင် မမွေ့လျော်စေရန် သွန်သင်သည့်အတွက် တိုးတက်မှုကို ဖျက်ဆီးသူဟု ကဲ့ရဲ့သည်။

မြတ်စွာဘုရားက အရင်က ကိုယ်တော်လည်း ရာသီသုံးပါးအတွက် ပြာသာဒ်များတွင် နေထိုင်ကာ ကာမဂုဏ်ဖြင့် အပြည့်အဝ ပျော်မွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကာမ၏ ဖြစ်ကြောင်း၊ ချုပ်ခြင်း၊ ဂုဏ်၊ အပြစ်နှင့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ဖြစ်တိုင်းမှန် သိပြီးနောက် ကာမ၌ ဆာလောင်မှုကို ပယ်တော်မူပြီး ကာမ၌ ထပ်မံ မမွေ့လျော်တော့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ ကာမကိုလည်းကောင်း အကုသိုလ်တရားကိုလည်းကောင်း အမှီမပြုသော ဝမ်းမြောက်မှုကို တွေ့ရှိတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုဝမ်းမြောက်မှုသည် နတ်သုခထက် သာလွန်သည်။

ထို့နောက် နူနာရောဂါသည်၏ ဥပမာနှင့် မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသူကို မီးခိုးမည်းညစ်ပေသော အဝတ်ဖြင့် လှည့်စားသည့် ဥပမာကို ပေးတော်မူသဖြင့် မာဂဏ္ဍိယ ကြည်ညိုလာပြီး ရဟန်းပြုခွင့်တောင်း၍ နောက်ပိုင်း အရဟတ္တဖိုလ်ကို ရရှိသည်။