ပိဏ္ဍောလျသုတ်: မီးသဂြိုဟ်ကွင်းမှ ထင်းတုံး

သံယုတ္တနိကာယ် ခန္ဓသံယုတ်ရှိ ပိဏ္ဍောလျသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ကပိလဝတ္ထုမြို့အနီး နိဂြောဓာရာမကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ သုတ်တွင် အသေးစိတ် မဖော်ပြထားသော အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ရဟန်းသံဃာကို ထွက်ခွာသွားစေတော်မူပြီးနောက် ဆွမ်းခံကြွတော်မူ၍ မဟာဝန်တော၌ နေ့လယ်ခိုနားတော်မူသည်။ တစ်ပါးတည်း သီတင်းသုံးနေစဉ် ရဟန်းအပေါင်းတွင် ရဟန်းပြုခါစ ရှိသည်၊ ဘုရားရှင်ကို မတွေ့ရသောအခါ စိတ်ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်၊ မိခင်ကို မမြင်ရသော နွားငယ်နှင့် ရေမရသော အပင်ငယ်ကဲ့သို့ဖြစ်မည်ဟု စဉ်းစားတော်မူသည်။ သဟမ္ပတိဗြဟ္မာမင်းသည် ရဟန်းများကို ယခင်ကဲ့သို့ ကရုဏာသက်တော်မူပါရန် လျှောက်ထားသည်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် တုဏှီဘော (ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်း) ဖြင့် လက်ခံတော်မူသည်။

ညနေခင်းတွင် ရဟန်းများသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တစ်ပါးစီ နှစ်ပါးစီ ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးခြင်းသည် အောက်ကျဆုံး အသက်မွေးမှုဖြစ်သည်၊ လောကတွင် “သပိတ်ကိုင်ပြီး တောင်းစားသူ” ဟုပင် ကဲ့ရဲ့ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သို့သော် ကုလသားများသည် ဘုရင် သို့မဟုတ် ဓားပြက အတင်းအကျပ်လုပ်သောကြောင့် ရဟန်းမပြုကြပေ၊ ကြွေးတင်၍၊ ဘေးရန်ရှိ၍ သို့မဟုတ် အသက်မမွေးနိုင်၍လည်း ရဟန်းမပြုကြပေ။ မိမိသည် ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏနှင့် ဒုက္ခတို့၏ ဖိစီးမှုကို ခံနေရသည်ဟု မြင်၍ ဒုက္ခအစုအဝေး၏ အဆုံးကို ပြုလုပ်လိုသောကြောင့်သာ ရဟန်းပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းဖြင့် ရဟန်းပြုပြီးသော်လည်း ကာမ၌ လောဘကြီးနေသေးလျှင်၊ စိတ်တွင် ဗျာပါဒရှိလျှင်၊ သတိလွတ်ကင်းလျှင်၊ စိတ်မတည်ငြိမ်လျှင်၊ ဣန္ဒြေမစောင့်စည်းလျှင် မီးသဂြိုဟ်ကွင်းမှ ထင်းတုံးနှင့် တူသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး မီးလောင်နေပြီး အလယ်တွင် မစင်ပေကျံနေသဖြင့် ရွာတွင်ဖြစ်စေ တောတွင်ဖြစ်စေ ထင်းအဖြစ် သုံး၍ မရပေ။ လူ့ဘောင်၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာမှ ဆုံးရှုံးသလို သမဏအဖြစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း မပြည့်စုံစေခဲ့ပေ။ ထို့နောက် အကုသိုလ်ဝိတက်များ ချုပ်ငြိမ်းစေခြင်းနှင့် ဒိဋ္ဌိနှစ်မျိုးကို ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ကို ဟောကြားတော်မူသည်။