သန္ဒကသုတ်: ဆရာနှင့် ဆုံးမစကားကို ပညာရှိပမာ ရွေးချယ်ခြင်း

မဇ္ဈိမနိကာယ် သန္ဒကသုတ်တွင် အရှင်အာနန္ဒာသည် ရဟန်းများကို ခေါ်ဆောင်၍ ကောသမ္ဗီမြို့အနီး ဂူတစ်ခုသို့ သွားရာ သန္ဒကပရိဗိုဇ်နှင့် နောက်လိုက်ငါးရာခန့် အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စကား ပြောနေကြသည်ကို တွေ့သည်။ သန္ဒကက နောက်လိုက်များကို တိတ်ဆိတ်စေပြီး ရှင်အာနန္ဒာကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ကြားသည်။ ရှင်အာနန္ဒာလည်း တရားဟောသည်။

ရှင်အာနန္ဒာက မြတ်စွာဘုရားသည် ဗြဟ္မစရိယကျင့်ရန် အခွင့်အလမ်းမဟုတ်သော (အဗြဟ္မစရိယဝါသ) အယူဝါဒလေးမျိုးကို မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည် — သေပြီးနောက် ပျက်စီးသည်ဟူသောအယူ၊ မကောင်းမှုပြုလျှင်လည်း ပါပမဖြစ်ဟူသောအယူ၊ ညစ်နွမ်းခြင်းနှင့် စင်ကြယ်ခြင်းတို့သည် အကြောင်းပစ္စယမရှိဟူသောအယူ၊ သတ္တဝါများ လည်ပတ်၍ ဒုက္ခမှ သူ့အလိုလို လွတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟူသောအယူတို့ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယုံကြည်စိတ်ချရန် မသင့်သော (အနဿာသိက) ဗြဟ္မစရိယလေးမျိုးကိုလည်း မိန့်တော်မူသည် — အရာအားလုံးကို သိသည်ဟု ဆိုသော ဆရာ၊ နာယူမှုကို အစဉ်အလာအဖြစ် မှီသော ဆရာ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ကြံစည်တွေးခေါ်မှုကို မှီသော ဆရာနှင့် မိုက်မဲ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြောင်းလဲဖြေသော ဆရာတို့ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှင်အာနန္ဒာက ပညာရှိတို့ နေထိုင်ကျင့်ကြံသင့်သော ဗြဟ္မစရိယကို ဟောသည် — သီလမှ စ၍ ဈာန်လေးပါးနှင့် ဝိဇ္ဇာသုံးပါးအထိ အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သည်။ ရဟန္တာသည် မည်သည့်အရာများကို မပြုနိုင်သနည်းဟူသော မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေသည်။ သုတ်၏ အဆုံးတွင် သန္ဒကက နောက်လိုက်များကို မြတ်စွာဘုရား၏ အထံတော်၌ ဗြဟ္မစရိယကျင့်ရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း မိမိတို့အတွက် ယခုအချိန်တွင် လာဘ်လာဘ၊ သက္ကာရနှင့် ချီးမွမ်းစကားတို့ကို စွန့်လွှတ်ရန်မှာ လွယ်ကူသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။