ကျင့်စဉ်များ

သေက္ခပရိဟာနိယဓမ္မ: သင်ကြားနေသူကို ယုတ်လျော့စေသော အရာများ

သေခဿ ဘိက္ခုနော ပရိဟာနာယ သံဝတ္တန္တိ

အလုပ်ကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ အိပ်ခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ လူအုပ်စုနှင့် ရောနှောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ ဣန္ဒြေမစောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် စားသောက်မှုတွင် အတိုင်းအတာမသိခြင်း — ဤခြောက်ပါးသည် ကျင့်ကြံနေသူကို တဖြည်းဖြည်း ယုတ်လျော့စေသည်။ သေးငယ်သောကိစ္စများဖြင့် တစ်နေ့တာကုန်လွန်စေခြင်းအပေါ် သတိပေးချက်နှင့် မယုတ်လျော့စေသော ရိုသေမှုခြောက်ပါးလည်း ပါဝင်သည်။

8 ချက်

အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ဆက္ကနိပါတ် သေက္ခပရိဟာနိယဝဂ် သေက္ခသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် သေက္ခရဟန်းအတွက် ယုတ်လျော့ခြင်းဆီ ဦးတည်စေသော တရားခြောက်ပါးရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလုပ်ကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ အိပ်ခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ လူအုပ်စုနှင့် ရောနှောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း၊ ဣန္ဒြေတို့၏ တံခါးကို မစောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် ဘောဇနတွင် အတိုင်းအတာမသိခြင်း တို့ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်တရားများမူ မယုတ်လျော့ခြင်းဆီ ဦးတည်စေသည်။ သေက္ခဟူသည် ကျင့်ကြံလေ့ကျင့်နေဆဲ၊ အဆုံးသတ်သို့ မရောက်သေးသူကို ဆိုသည်။

အလားတူအုပ်စုကို ပဉ္စကနိပါတ် ထေရဝဂ်တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ ပဌမသေက္ခသုတ်တွင် ပထမလေးချက်မှာ အတူတူဖြစ်ပြီး ပဉ္စမအချက်မှာ လွတ်မြောက်ပြီးသည့်အတိုင်း စိတ်ကို မဆင်ခြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသေက္ခသုတ်တွင် ကိစ္စများပြားသူ၊ သေးငယ်သောအလုပ်ဖြင့် တစ်နေ့တာကို ကုန်လွန်စေသူ၊ မသင့်တော်စွာ ရောနှောသူ၊ နံနက်စောစော ရွာဝင်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာသူနှင့် ကိလေသာကို ခြစ်ချွတ်သော စကားများကို မကြားရသူတို့အကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အချက်တိုင်း၏ နောက်ဆုံးတွင် “ကိုယ်စိတ်ဝိဝေကကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ အတွင်းစိတ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို မကျင့်ကြံခြင်း” ဟု ဆိုသည်။

ဆက္ကနိပါတ်ရှိ သေက္ခသုတ်၏ နောက်တွင် အပရိဟာနိယသုတ် နှစ်သုတ် ရှိသည်။ ထိုသုတ်တို့တွင် နတ်တို့က ရဟန်းကို မယုတ်လျော့စေသော တရားများကို လျှောက်ထားပြီး မြတ်စွာဘုရားက ပြန်လည်ပြောကြားတော်မူသည်။ ဤအုပ်စုသည် တစ်ဦးချင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအကြောင်း ဖြစ်ပြီး အသင်းအဖွဲ့၏ တိုးတက်မှုအကြောင်း မိန့်တော်မူသော အပရိဟာနိယဓမ္မခုနစ်ပါးနှင့် ကွဲပြားသည်။

1

အလုပ်ကို မွေ့လျော်ခြင်း ကမ္မာရာမတာ

အလုပ်ကို မွေ့လျော်သူ ဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပဉ္စကနိပါတ် ပဌမသေက္ခသုတ်တွင် ထိုင်းဘုရင့်ထုတ်ဝေမှုက ဤအချက်ကိုပင် ဆောက်လုပ်ရေးကို မွေ့လျော်ခြင်းဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟိုဟာလုပ်၊ ဒီဟာလုပ်နှင့် ပျော်မွေ့နေကာ အလုပ်သည် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရာနေရာ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လိုအပ်၍ အလုပ်ကို ယူလုပ်နေခြင်းလား၊ မိမိကိုယ်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ မထိုင်လိုသောကြောင့်လားဟု သတိပြုပါ။ နောက်တစ်ခုဖြစ်လျှင် အလုပ်လုံးဝမရှိသည့် အချိန်ဆယ်မိနစ်ကို ချန်ထားကြည့်ပါ။
2

စကားပြောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း ဘဿာရာမတာ

စကားပြောဆိုခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်းဖြစ်သည်။ စကားများစွာပြောခြင်းသည် စိတ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ပြင်ပသို့ ပျံ့လွင့်စေသည်။ ဒုတိယသေက္ခသုတ်တွင် ကျင့်ကြံသူသည် ကိလေသာကို ခြစ်ချွတ်သော စကားများ ဥပမာ အလိုနည်းခြင်း၊ ရောင့်ရဲခြင်း၊ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း၊ လုံ့လ၊ သီလ၊ သမာဓိနှင့် ပညာတို့အကြောင်းကို ကြားနာသင့်သည်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အုပ်စုချက်တင်ကို မဖွင့်မီ သို့မဟုတ် အလွတ်သဘော စကားစမည်မီ ယခု စကားပြောလိုသည်မှာ လိုအပ်သောကိစ္စရှိ၍လား၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ မထားနိုင်၍လားဟု မေးကြည့်ပါ။
3

အိပ်ခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း နိဒ္ဒါရာမတာ

အိပ်စက်ခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်သော အနားယူအိပ်စက်မှုကို မဆိုလို။ ကျင့်ကြံရန် အသုံးပြုနိုင်သည့် အချိန်ကို ဆုံးရှုံးသည်အထိ အိပ်ခြင်းကို ပျော်မွေ့နေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ကျန်းမာရေးအတွက် လုံလောက်စွာ အိပ်ပါ။ သို့သော် နိုးထပြီးနောက် နေ့သစ်ကို မစလိုသောကြောင့် ဆက်လှဲနေမိလျှင် ထထပြီး ပထမငါးမိနစ်ကို အသက်ရှူခြင်းနှင့် သုံးပါ။
4

လူအုပ်စုနှင့် ရောနှောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း သင်္ဂဏိကာရာမတာ

လူအုပ်စုနှင့် ရောနှောခြင်းကို မွေ့လျော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသေက္ခသုတ်တွင် ပြဿနာဖြစ်သည်မှာ ဂိဟိများနှင့် ပဗ္ဗဇိတ်များကို မသင့်လျော်စွာ ရောနှောကာ ကိုယ်စိတ်ဝိဝေကကို စွန့်လွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လူမှုဆက်ဆံရေးလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တစ်ယောက်တည်းနေသော အချိန်လည်း ရှိပါစေ။ ဥပမာ တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် နားကြပ်မတပ်ဘဲ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
5

ဣန္ဒြေတံခါးကို မစောင့်ထိန်းခြင်း ဣန္ဒြိယေသု အဂုတ္တဒွါရတာ

ဣန္ဒြေတို့၏ တံခါးကို မစောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်ခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်နှင့် စိတ်တို့သည် သတိမရှိဘဲ အာရုံကို ခံယူစေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သက်မှုနှင့် မနှစ်သက်မှုတို့ စီးဝင်လာပြီး စိုးမိုးသွားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မရပ်မနား ဆွဲဆင်းကြည့်မိစေသော အက်ပ်ကို မဖွင့်မီ အသက်ရှူတစ်ကြိမ်ယူပြီး မည်သည့်အရာကို မည်မျှမိနစ် ကြည့်မည်ဟု ပန်းတိုင်ထားပါ။
6

စားသောက်မှုတွင် အတိုင်းအတာမသိခြင်း ဘောဇနေ အမတ္တညုတာ

စားသောက်မှုတွင် အတိုင်းအတာ မသိသူဖြစ်ခြင်း၊ အလွန်အကျွံစားခြင်း သို့မဟုတ် တဏှာအလိုအတိုင်း စားခြင်းကြောင့် ကိုယ်ကာယ လေးလံပြီး စိတ်ငိုက်မျဉ်းသွားသည်။ မယုတ်လျော့သောဘက်မှာ ဘောဇနတွင် အတိုင်းအတာကို သိခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
နောက်ထပ် လုတ်အနည်းငယ်စားလျှင် ဝမ်းပြည့်တော့မည်ဟု ခံစားရသောအခါ ရပ်ကြည့်ပါ။ ထိုနေ့ နေ့လယ်နောက်ပိုင်း စိတ်သည် ယခင်ထက် ကြည်လင်နေသလားဟု သတိပြုပါ။
7

သေးငယ်သောအလုပ်ဖြင့် တစ်နေ့တာကို ကုန်လွန်စေခြင်း အပ္ပမတ္တကေန ကမ္မေန ဒိဝသံ အတိနာမေတိ

ပဉ္စကနိပါတ် ဒုတိယသေက္ခသုတ်တွင် ယုတ်လျော့ရသည့် အချက်ငါးခုကို ပြသတော်မူသည်။ ကိစ္စများပြားခြင်း၊ ကိစ္စငယ်ကြီးတို့တွင် မကျွမ်းကျင်ခြင်း၊ သေးငယ်သောအလုပ်ကြောင့် နေ့ရက်ကို ကုန်လွန်စေခြင်း၊ ဂိဟိနှင့် ပဗ္ဗဇိတ်တို့ကို မသင့်လျော်စွာ ရောနှောခြင်း၊ နံနက်စောစော ရွာဝင်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာခြင်းနှင့် ကိလေသာကို ခြစ်ချွတ်သော စကားများကို လွယ်ကူစွာ မကြားရခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အချက်တိုင်းတွင် ရလဒ်တူညီသည်မှာ ကိုယ်စိတ်ဝိဝေကကို စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် အတွင်းစိတ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို မကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ညနေခင်းတွင် ယနေ့ အနည်းငယ်သောကိစ္စများဖြင့် အချိန်ကုန်သွားခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ။ နောက်နေ့တွင် ထိုကိစ္စများမတိုင်မီ စိတ်ငြိမ်သက်မှုအတွက် အချိန်ကို ဦးစွာ ချန်ထားပါ။
8

မယုတ်လျော့စေသော ရိုသေမှု ပဋိသန္ထာရဂါရဝတာ

ပဌမအပရိဟာနိယသုတ်တွင် နတ်က ရဟန်းကို မယုတ်လျော့စေသော တရားခြောက်ပါးကို လျှောက်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဘုရားရှင်ကို ရိုသေခြင်း၊ တရားတော်ကို ရိုသေခြင်း၊ သံဃာတော်ကို ရိုသေခြင်း၊ သိက္ခာကို ရိုသေခြင်း၊ အပ္ပမာဒကို ရိုသေခြင်းနှင့် ပဋိသန္ထာရကို ရိုသေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် နှစ်သက်တော်မူပြီး ရဟန်းများအား ပြန်လည်ပြောကြားတော်မူသည်။ ဒုတိယအပရိဟာနိယသုတ်တွင် နောက်ဆုံးနှစ်ချက်ကို ဟိရိနှင့် ဩတ္တပ္ပကို ရိုသေခြင်းသို့ ပြောင်းလဲထားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ပဋိသန္ထာရဟူသည် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုဖြင့် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း၊ နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများကို အာရုံစိုက်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို အလေးထားကြည့်ပါ။ ဘုရားရှင်က ရတနာသုံးပါးအပေါ် ရိုသေမှုနှင့် သိက္ခာကို ရိုသေမှုတို့နှင့်အတူ ပါဝင်ရေတွက်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

ဤခြောက်ချက်သည် ယနေ့ခေတ်လူများအတွက် ရေးထားသကဲ့သို့ ကြားရသည်။ မိမိကိုယ်နှင့် အချိန်မပေးနိုင်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ ချက်တင်တွင် တစ်နေ့လုံး စကားပြောခြင်း၊ အိပ်လွန်ခြင်း၊ လူမှုဆက်ဆံရေး မရပ်မနား လုပ်ခြင်း၊ မျက်နှာပြင်ကို ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ဆွဲဆင်းခြင်းနှင့် စိတ်ခံစားမှုအတိုင်း စားသောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အချက်မျှ ပြင်းထန်သော အပြစ်မဟုတ်သော်လည်း စုပေါင်းလိုက်လျှင် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ရန် အသုံးပြုမည့် အချိန်နှင့် အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း စားသုံးသွားသည်။

“အလုပ်ကို မွေ့လျော်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ တာဝန်ကို စွန့်ပစ်ရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဒုတိယသေက္ခသုတ်တွင် မိန့်တော်မူ၍ ကဲ့ရဲ့တော်မူသည်မှာ သေးငယ်သောအလုပ်ဖြင့် တစ်နေ့တာကုန်လွန်စေကာ အတွင်းငြိမ်သက်မှုကို လျစ်လျူရှုခြင်း ဖြစ်သည်။ လိုအပ်သော တာဝန်များကိုမူ ကောင်းစွာ ဆက်လုပ်ရမည်။

အသုံးချနည်းမှာ ဤအပတ်တွင် မိမိနှင့် အကိုက်ညီဆုံး အချက်တစ်ခုကို ရွေးပြီး အနည်းငယ် လျှော့ချခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာ ည ကိုးနာရီနောက်ပိုင်း အသိပေးချက်များကို ပိတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းပြည့်ရုံမျှသာ စားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ