ປິດບັງອາບັດຊົ່ວຫຍາບຂອງພິກຂຸອື່ນ ແລະ ກັນດະກະສິກຂາບົດ: ເມື່ອການປົກປ້ອງພວກດຽວກັນກາຍເປັນການປົກປິດ

ໃນພິກຂຸວິພັງ ພະວິໄນປິດົກ ເຫຼັ້ມ 2 ສັບປານະກະວັກ ມີສອງສິກຂາບົດທີ່ວ່າດ້ວຍການປິດບັງແລະການໃຫ້ທີ່ພັກພິງແກ່ຄວາມຜິດຂອງຜູ້ອື່ນ

ສິກຂາບົດທີ 4 ເກີດເມື່ອພະອຸປະນັນທະສາກະຍະບຸດຕ້ອງອາບັດສັງຄາທິເສດຂໍ້ 1 ແລ້ວບອກພິກຂຸອົງໜຶ່ງວ່າຢ່າບອກໃຜ ຕໍ່ມາພິກຂຸອີກອົງຕ້ອງອາບັດດຽວກັນແຕ່ຂໍປະລິວາດຈາກສົງຢ່າງເປີດເຜີຍ ພິກຂຸຜູ້ຮູ້ເລື່ອງຈຶ່ງເລົ່າວ່າພະອຸປະນັນທະກໍຕ້ອງອາບັດນີ້ແຕ່ຂໍໃຫ້ປິດໄວ້ ເລື່ອງເຖິງພະພຸດທະເຈົ້າ ຊົງບັນຍັດວ່າ ພິກຂຸໃດຮູ້ຢູ່ແລ້ວປິດອາບັດຊົ່ວຫຍາບຂອງພິກຂຸອື່ນ ເປັນປາຈິດຕີ ອາບັດຊົ່ວຫຍາບໃນທີ່ນີ້ຄືປາລາຊິກ 4 ແລະ ສັງຄາທິເສດ 13

ສິກຂາບົດທີ 10 ເກີດຈາກສາມະເນນກັນດະກະ ຜູ້ຢືນຢັນວ່າຕົນເຂົ້າໃຈທຳວ່າ ສິ່ງທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າເປັນທຳທຳອັນຕະລາຍ ບໍ່ອາດທຳອັນຕະລາຍແກ່ຜູ້ເສບໄດ້ຈິງ ພິກຂຸທັງຫຼາຍຍົກຄຳສອນເລື່ອງໂທດຂອງກາມມາຊີ້ແຈງ ແຕ່ລາວບໍ່ຍອມລະ ສົງຈຶ່ງນາສະນະ ຄືໃຫ້ອອກຈາກໝູ່ ແລ້ວພະສັບພັກຄີຍັງເກ້ຍກ່ອມລາວໄວ້ ໃຫ້ຮັບໃຊ້ ກິນຮ່ວມ ແລະ ນອນຮ່ວມ ຈຶ່ງຊົງບັນຍັດຫ້າມ

ໜ້ານີ້ເລົ່າພຽງສາລະ ບໍ່ລົງລາຍລະອຽດຂອງອາບັດ ທັງສອງຂໍ້ເປັນວິໄນຂອງພະພິກຂຸ ແຕ່ຫຼັກເລື່ອງການບໍ່ປົກປິດຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງເພື່ອພວກພ້ອງໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກອົງກອນ