มุนีละความปรารถนาและความโลภ

ในปัจจัยที่ปุถุชนข้องอยู่แล้ว เป็นผู้มีจักษุ

พึงปฏิบัติปฏิปทาของมุนีนี้ พึงข้ามความ

ทะเยอทะยานในปัจจัย ซึ่งเป็นเหตุแห่ง

มิจฉาชีพที่หมายรู้กันว่านรกนี้เสีย.

พึงเป็นผู้มีท้องพร่อง (ไม่เห็นแก่

ท้อง) มีอาหารพอประมาณ มีความปรารถนา

น้อย ไม่มีความโลภ เป็นผู้หายหิว ไม่มี

ความปรารถนาด้วยความอยาก ดับความ

เร่าร้อนได้แล้วทุกเมื่อ.

มุนีนั้นเที่ยวไปรับบิณฑบาตแล้ว พึง

ไปยังชายป่า เข้าไปนั่งอยู่ที่โคนต้นไม้.

พึงเป็นผู้ขวนขวายในฌาน เป็นนัก

ปราชญ์ ยินดีแล้วในป่า พึงทำจิตให้ยินดียิ่ง

เพ่งฌานอยู่ที่โคนต้นไม้.

ครั้นเมื่อล่วงราตรีไปแล้ว พึงเข้าไป

สู่บ้าน ไม่ยินดีโภชนะที่ยังไม่ได้ และโภชนะ

ที่เขานำไปแต่บ้าน.

ไปสู่บ้านแล้ว ไม่พึงเที่ยวไปในสกุล

โดยรีบร้อน ตัดถ้อยคำเสียแล้ว ไม่พึงกล่าว

วาจาเกี่ยวด้วยการแสวงหาของกิน.