ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๗ · หน้า ๘๔๒ · ข้อ 422
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ผู้ใดข้ามกามทั้งหลาย และธรรมเป็น

เครื่องข้องยากที่สัตว์จะล่วงได้ในโลกมิได้

แล้ว ผู้นั้นตัดกระแสตัณหาขาดแล้ว ไม่มี

เครื่องผูกพัน ย่อมไม่เศร้าโศก ย่อมไม่

เพ่งเล็ง.

ท่านจงทำกิเลสชาติเครื่องกังวลใน

อดีตให้เหือดแห้ง กิเลสชาติเครื่องกังวลใน

อนาคตอย่าได้มีแก่ท่าน ถ้าท่านจักไม่ถือ

เอาในปัจจุบันไซร้ ท่านจักเป็นผู้สงบเที่ยว

ไป.

ผู้ใดไม่มีความยึดถือในนามรูป ว่า

เป็นของเราโดยประการทั้งปวง และไม่

เศร้าโศกเพราะเหตุแห่งนามรูปอันไม่มี ผู้

นั้นแลย่อมไม่เสื่อมในโลก.

ผู้ใดไม่มีกิเลสเครื่องกังวลว่า สิ่งนี้

ของเรา และว่า สิ่งนี้ของผู้อื่น ผู้นั้นไม่

ประสบการยึดถือในสิ่งนั้นว่าเป็นของเราอยู่

ย่อมไม่เศร้าโศกว่า ของเราไม่มี.

เราเป็นผู้อันเขาถามถึงบุคคลผู้ไม่

หวั่นไหว จะบอกอานิสงส์ ๔ อย่างในบุคคล

นั้น ดังนี้ว่า บุคคลนั้นไม่มีความขวนขวาย