๑๔ บท ที่เป็นไปกับด้วยความสัมพันธ์คำบอกลาสิกขาเหล่านี้ คือ :-

พุทฺธํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนพระพุทธเจ้า

ธมฺมํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระธรรม

สงฺฆํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์

สิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขา

วินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัย

ปาฏิโมกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิโมกข์

อุทฺเทสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอุเทศ

อุปชฺฌายํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอุปัชฌายะ

อาจริยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอาจารย์

สทฺธิวิหาริกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสัทธิวิหาริก

อนฺเตวาสิกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอันเตวาสิก

สมานูปชฺฌายกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอุปัชฌายะ

สมานาจริยกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอาจารย์

สพฺรหฺมจารึ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระเพื่อนพรหมจรรย์ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว แม้ในวาระว่าด้วยการบอกลาสิกขานี้.

อนึ่ง คำว่า วทติ วิญฺาเปติ ในทุก ๆ บท มีเนื้อความดังต่อ ไปนี้ :-

ภิกษุผู้กระสันนั้น ลั่นวาจากล่าว และยังบุคคลซึ่งตนบอกให้รู้แจ้ง คือ ประกาศให้ได้ยิน ได้แก่ให้เข้าใจ ด้วยการลั่นวาจานั้นนั่นเองว่า ภิกษุนี้ มีความประสงค์จะละศาสนา จะพ้นจากศาสนาจะละความเป็นภิกษุ จึงเปล่ง ถ้อยคำนี้.