ภิกฺขุสิกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุ

ภิกฺขุนีสิกฺข"ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุณี

อธิสีลสิกฺขํ"ข้าพเจ้าบอกคืนอธิสีลสิกขา

อธิจิตฺตสิกฺขํ" ข้าพเจ้าบอกคืนอธิจิตสิกขา

อธิปญฺาสิกฺขํ" ข้าพเจ้าบอกคืนอธิปัญญาสิกขา.

การบอกลาด้วยคำว่า วินยํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วย

คำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งวินัย มีอาทิอย่างนี้

คือ:-

ภิกฺขุวินยํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของภิกษุ

ภิกฺขุนีวินยํ" ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของนางภิกษุณี

ปมํปาราชิกกํ" ข้าพเจ้าบอกคืนปฐมปาราชิก

ทุติยํ"" ข้าพเจ้าบอกคืนทุติยปาราชิก

ตติยํ" " ข้าพเจ้าบอกคืนตติยปาราชิก

จตุตฺถํ"" ข้าพเจ้าบอกคืนจตุตถปาราชิก

สงฺฆาทิเสสํ" ข้าพเจ้าบอกคืนสังฆาทิเสส

ถุลฺลจฺจยํ" ข้าพเจ้าบอกคืนถุลลัจจัย

ปาจิตฺติยํ" ข้าพเจ้าบอกคืนปาจิตติยะ

ปาฏิเทสนียํ" ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิเทสนียะ

ทุกฺกฏํ" ข้าพเจ้าบอกคืนทุกกฏ

ทุพฺภาสิตํ"ข้าพเจ้าบอกคืนทุพภาษิต.

การบอกลาด้วยคำว่า ปาฏิโมกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา

ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งปาฏิโมกข์อย่างนี้

คือ:-