พระโพธิสัตว์ไม่โกรธ จึงกล่าวสอนเขาว่า

อนฺนํ ตวยิทํ ปกตํ ยสสฺสิ

ตํ ขชฺชเร ภุญฺชเร ปิยฺยเร จ

ชานาสิ มํ ตฺวํ ปรทตฺตูปชีวึ

อุตฺติฏฺปิณฺฑํ ลภตํ สปาโก.

ข้าวที่ท่านจัดไว้สำหรับพวกมียศ พวก

มียศย่อมเคี้ยวย่อมกินข้าวนั้นและดื่มน้ำนั้น.

ท่านย่อมรู้จักเรา ผู้ซึ่งเลี้ยงชีวิตด้วยทานที่

คนอื่นให้ คนจัณฑาล ควรจะได้อาหารที่

คนลุกขึ้นยืนยื่นให้.

มัณฑพยกุมารนั้น เมื่อแสดงว่า ข้าวนี้ไม่ได้จัดไว้ สำหรับคนเช่นท่าน จึงกล่าวว่า

อนฺนํ มมยิทํ ปกตํ พฺราหฺณานํ

อตฺตตฺถิยา สทฺทหโต มมยิทํ

อเปหิ เอตฺโต กิมิธกฺิโตสิ

น มาทิสา ตุยฺห ททนฺติ ชมฺม.

ข้าวนี้เราจัดไว้สำหรับพราหมณ์ทั้งหลาย

ข้าวนี้เราผู้มีศรัทธา จัดไว้ เพื่อประโยชน์

ของตนเอง จงออกไปเสียจากที่นี้ ยังคง

ยืนอยู่ในที่นี่ทำไมเล่า คนอย่างเราไม่ให้ทาน

แก่เจ้าดอก คนถ่อย.