Anattalakkhaṇa Sutta——无我相经
常诵经典

Anattalakkhaṇa Sutta——无我相经

Anattalakkhaṇasuttaṃ

佛陀对五比丘的第二次教导:五蕴不是我们能够指挥的自我,所以不应把它们当作“我”或“我的”。

诵念时机

通常紧接在《转法轮经》之后念诵,特别是在三宝节(Āsāḷha Pūjā)和其他重要的佛教节日。

许多人在丧礼上或面对失去时念诵它——不是因为它能立刻消除悲伤,而是因为这是一个机会,去回顾一个事实:身体与感受从来不受任何人的指挥。

它也很适合在禅修前念诵,因为它让心准备好如实地观看身与心。

背景

第一次说法之后五天,佛陀再次对五比丘说法,这一次逐一讲说五蕴:色、受、想、行、识。

推理很简单。如果这些真的是我们的自我,它们就不会导致病苦,我们也可以对它们说:愿它这样,愿它不要那样。但我们做不到。所以它们不是自我。接着他问:无常的是乐还是苦?无常、苦、会变易的东西,适合被视为“这是我的,这是我,这是我的自我”吗?

这并不是说这里没有人,或说生命不重要。它指出,我们的痛苦大多来自把从来不在我们掌控之中的东西,当作自己的而紧抓不放。开示结束时,五位比丘都得到了完全的解脱。

巴利文

  1. Athakho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi 于是世尊对五比丘说:
  2. Rūpaṃ bhikkhave anattā 比丘们,色是无我。
  3. Rūpañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa nayidaṃ rūpaṃ ābādhāya saṃvatteyya 如果色是我,色就不会导致病苦,
  4. Labbhetha ca rūpe evaṃ me rūpaṃ hotu evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti 人也可以对色说:愿我的色这样,愿我的色不要那样。
  5. Yasmā ca kho bhikkhave rūpaṃ anattā tasmā rūpaṃ ābādhāya saṃvattati 但因为色是无我,所以色会导致病苦,
  6. Na ca labbhati rūpe evaṃ me rūpaṃ hotu evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti 人也不能说:愿我的色这样,愿我的色不要那样。
  7. Vedanā anattā 受是无我。
  8. Vedanā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa nayidaṃ vedanā ābādhāya saṃvatteyya 如果受是我,受就不会导致病苦,
  9. Labbhetha ca vedanāya evaṃ me vedanā hotu evaṃ me vedanā mā ahosīti 人也可以对受说:愿我的受这样,愿我的受不要那样。
  10. Yasmā ca kho bhikkhave vedanā anattā tasmā vedanā ābādhāya saṃvattati 但因为受是无我,所以受会导致病苦,
  11. Na ca labbhati vedanāya evaṃ me vedanā hotu evaṃ me vedanā mā ahosīti 人也不能说:愿我的受这样,愿我的受不要那样。
  12. Saññā anattā 想是无我。
  13. Saññā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa nayidaṃ saññā ābādhāya saṃvatteyya 如果想是我,想就不会导致病苦,
  14. Labbhetha ca saññāya evaṃ me saññā hotu evaṃ me saññā mā ahosīti 人也可以对想说:愿我的想这样,愿我的想不要那样。
  15. Yasmā ca kho bhikkhave saññā anattā tasmā saññā ābādhāya saṃvattati 但因为想是无我,所以想会导致病苦,
  16. Na ca labbhati saññāya evaṃ me saññā hotu evaṃ me saññā mā ahosīti 人也不能说:愿我的想这样,愿我的想不要那样。
  17. Saṅkhārā anattā 行是无我。
  18. Saṅkhārā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissaṃsu nayidaṃ saṅkhārā ābādhāya saṃvatteyyuṃ 如果行是我,行就不会导致病苦,
  19. Labbhetha ca saṅkhāresu evaṃ me saṅkhārā hontu evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti 人也可以对行说:愿我的行这样,愿我的行不要那样。
  20. Yasmā ca kho bhikkhave saṅkhārā anattā tasmā saṅkhārā ābādhāya saṃvattanti 但因为行是无我,所以行会导致病苦,
  21. Na ca labbhati saṅkhāresu evaṃ me saṅkhārā hontu evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti 人也不能说:愿我的行这样,愿我的行不要那样。
  22. Viññāṇaṃ anattā 识是无我。
  23. Viññāṇañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa nayidaṃ viññāṇaṃ ābādhāya saṃvatteyya 如果识是我,识就不会导致病苦,
  24. Labbhetha ca viññāṇe evaṃ me viññāṇaṃ hotu evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti 人也可以对识说:愿我的识这样,愿我的识不要那样。
  25. Yasmā ca kho bhikkhave viññāṇaṃ anattā tasmā viññāṇaṃ ābādhāya saṃvattati 但因为识是无我,所以识会导致病苦,
  26. Na ca labbhati viññāṇe evaṃ me viññāṇaṃ hotu evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti 人也不能说:愿我的识这样,愿我的识不要那样。
  27. Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave rūpaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti aniccaṃ bhante 比丘们,你们怎么认为:色是常还是无常?——是无常,大德。
  28. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti dukkhaṃ bhante 无常的是苦还是乐?——是苦,大德。
  29. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ 那无常、苦、会变易的,适合被视为
  30. Etaṃ mama esohamasmi eso me attāti no hetaṃ bhante “这是我的,这是我,这是我的自我”吗?——不是的,大德。
  31. Vedanā niccā vā aniccā vāti aniccā bhante 受是常还是无常?——是无常,大德。
  32. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti dukkhaṃ bhante 无常的是苦还是乐?——是苦,大德。
  33. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ 那无常、苦、会变易的,适合被视为
  34. Etaṃ mama esohamasmi eso me attāti no hetaṃ bhante “这是我的,这是我,这是我的自我”吗?——不是的,大德。
  35. Saññā niccā vā aniccā vāti aniccā bhante 想是常还是无常?——是无常,大德。
  36. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti dukkhaṃ bhante 无常的是苦还是乐?——是苦,大德。
  37. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ 那无常、苦、会变易的,适合被视为
  38. Etaṃ mama esohamasmi eso me attāti no hetaṃ bhante “这是我的,这是我,这是我的自我”吗?——不是的,大德。
  39. Saṅkhārā niccā vā aniccā vāti aniccā bhante 行是常还是无常?——是无常,大德。
  40. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti dukkhaṃ bhante 无常的是苦还是乐?——是苦,大德。
  41. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ 那无常、苦、会变易的,适合被视为
  42. Etaṃ mama esohamasmi eso me attāti no hetaṃ bhante “这是我的,这是我,这是我的自我”吗?——不是的,大德。
  43. Viññāṇaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti aniccaṃ bhante 识是常还是无常?——是无常,大德。
  44. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti dukkhaṃ bhante 无常的是苦还是乐?——是苦,大德。
  45. Yaṃ panāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ 那无常、苦、会变易的,适合被视为
  46. Etaṃ mama esohamasmi eso me attāti no hetaṃ bhante “这是我的,这是我,这是我的自我”吗?——不是的,大德。
  47. Tasmātiha bhikkhave yaṅkiñci rūpaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ 因此,比丘们,任何色,无论过去、未来或现在,
  48. Ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā hīnaṃ vā paṇītaṃ vā 内或外,粗或细,劣或胜,
  49. Yaṃ dūre vā santike vā sabbaṃ rūpaṃ 远或近——一切色,
  50. Netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ 都应当以正慧如实观察:这不是我的,这不是我,这不是我的自我。
  51. Yā kāci vedanā atītānāgatapaccuppannā 任何受,无论过去、未来或现在,
  52. Ajjhattā vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā 内或外,粗或细,劣或胜,
  53. Yā dūre vā santike vā sabbā vedanā 远或近——一切受,
  54. Netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ 都应当以正慧如实观察:这不是我的,这不是我,这不是我的自我。
  55. Yā kāci saññā atītānāgatapaccuppannā 任何想,无论过去、未来或现在,
  56. Ajjhattā vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā 内或外,粗或细,劣或胜,
  57. Yā dūre vā santike vā sabbā saññā 远或近——一切想,
  58. Netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ 都应当以正慧如实观察:这不是我的,这不是我,这不是我的自我。
  59. Ye keci saṅkhārā atītānāgatapaccuppannā 任何行,无论过去、未来或现在,
  60. Ajjhattā vā bahiddhā vā oḷārikā vā sukhumā vā hīnā vā paṇītā vā 内或外,粗或细,劣或胜,
  61. Ye dūre vā santike vā sabbe saṅkhārā 远或近——一切行,
  62. Netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ 都应当以正慧如实观察:这不是我的,这不是我,这不是我的自我。
  63. Yaṅkiñci viññāṇaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ 任何识,无论过去、未来或现在,
  64. Ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā hīnaṃ vā paṇītaṃ vā 内或外,粗或细,劣或胜,
  65. Yaṃ dūre vā santike vā sabbaṃ viññāṇaṃ 远或近——一切识,
  66. Netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ 都应当以正慧如实观察:这不是我的,这不是我,这不是我的自我。
  67. Evaṃ passaṃ bhikkhave sutavā ariyasāvako 比丘们,多闻的圣弟子这样观察,
  68. Rūpasmiṃpi nibbindati vedanāyapi nibbindati saññāyapi nibbindati 对色厌离,对受厌离,对想厌离,
  69. Saṅkhāresupi nibbindati viññāṇasmiṃpi nibbindati 对行厌离,对识厌离。
  70. Nibbindaṃ virajjati virāgā vimuccati 厌离而离贪;因离贪而解脱。
  71. Vimuttasmiṃ vimuttamiti ñāṇaṃ hoti 解脱时,生起“已解脱”之智。
  72. Khīṇā jāti vusitaṃ brahmacariyaṃ kataṃ karaṇīyaṃ nāparaṃ itthattāyāti pajānātīti 他了知:生已尽,梵行已立,所作已作,不受后有。
  73. Idamavoca bhagavā 世尊如是说。
  74. Attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduṃ 五比丘心生欢喜,欢喜信受世尊所说。
  75. Imasmiṃ ca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne 在这番解说进行之时,
  76. Pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsu 五比丘的心由于不执取,从诸漏中解脱。

其他经文

登录后阅读此页面可获得 50 功德积分