ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသော သုတ်များ

သေသူ့ပံသုကူ (အနိစ္စာ ဝတ သင်္ခါရာ)

အနိစ္စာ ဝတ သင်္ခါရာ

အသုဘအခမ်းအနားတွင် ပံသုကူသင်္ကန်း ဆွဲယူစဉ် သံဃာတော်များ ရွတ်ဆိုသော ဂါထာလေးကြောင်းဖြစ်ပြီး သင်္ခါရအားလုံး မမြဲကြောင်း၊ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးလျှင် ပျက်စီးသွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ရွတ်ဆိုသည့်အခါများ

သံဃာတော်များသည် အသုဘအခမ်းအနားတွင် ပံသုကူသင်္ကန်း ဆွဲယူစဉ် ရွတ်ဆိုသည်။ အလောင်းထားရှိသည့်နေ့၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်သည့်နေ့နှင့် ကွယ်လွန်ပြီး နှစ်ပတ်လည် ကုသိုလ်ပြုသည့် အခမ်းအနားများတွင်လည်း ရွတ်ဆိုသည်။ ပါးစပ်စကားတွင် ဤပုဒ်ကို “သေသူ့ပံသုကူ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကွယ်လွန်သွားသူအတွက် ရွတ်ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများလည်း ကိုယ်တိုင် ရွတ်ဆိုနိုင်သည်။ ဥပမာ အရိုးအိုးထားရာနေရာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ချိန်၊ ချစ်ခင်ရသူ ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့တွင် ရွတ်ဆိုနိုင်ပြီး ရွတ်ဆိုပြီးမှ ကုသိုလ်အမျှ ဝေပေးရသည်။

စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းလွန်း၍ မရွတ်နိုင်သေးလျှင် အတင်းအကြပ် မရွတ်ရ။ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ပိုမိုအဆင်သင့်ဖြစ်သည့်နေ့မှ ပြန်လည်ရွတ်ဆိုလျှင်လည်း ရသည်။

နောက်ခံသမိုင်း

ဤဂါထာသည် မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ်တွင် ပါရှိသည် (ပိဋကတ်သုံးပုံ တွဲ 10)။ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော်မူသောအခါ နတ်မင်း သိကြားမင်းသည် ဤဂါထာကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ တူညီသော ဂါထာကို မဟာသုဒဿနသုတ်၏ အဆုံးတွင်လည်း တွေ့ရသည်။

အနက်အဓိပ္ပာယ်သည် ကွယ်လွန်သူ ကောင်းရာသို့ ရောက်သွားပြီဟု နှစ်သိမ့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပေါင်းစပ်တည်ဆောက်ထားသော အရာအားလုံးသည် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း ရှိသည်မှာ သဘာဝဖြစ်ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းဖြစ်သော ထိုသင်္ခါရတို့၏ ငြိမ်းအေးခြင်းသည် ချမ်းသာသည် ဟူသည်မှာ ဤအမှန်တရားကို မဖီဆန်တော့သည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။

ထို့ကြောင့် အသုဘတွင် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ဝိညာဉ်ကို ပို့ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရစ်သူများကို ထိုနေ့က သိကြားမင်း မြင်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုတည်းကို မြင်စေရန် သတိပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ သေခြင်းသည် သဘာဝတရား၏ ကိစ္စဖြစ်ပြီး မည်သူ၏ အပြစ်မျှ မဟုတ်၊ ပြစ်ဒဏ်လည်း မဟုတ်ပေ။