ပဋ္ဌာန်း: ပဋိပက္ခရှိသောဓမ္မနှင့် ပဋိပက္ခမရှိသောဓမ္မတို့သည် ဘက်ကျော်၍ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထောက်ကူနိုင်သည်

ယခု စိတ်အခြေအနေတွင် ပဋိပက္ခရှိသလားဟူသော မေးခွန်းတိုတိုကို သုံးပါ။ ဆိုလိုသည်မှာ စိတ်ထဲတွင် အပူ၊ ပြင်းထန်စွာ ခံစားရမှု သို့မဟုတ် ထိပ်တိုက်တွေ့မှု ရှိနေသလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လိုချင်သောအရာကို ပျော်ရွှင်စွာ စိတ်ကူးယဉ်ကာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လျှင် တပ်မက်မှုကို လောင်စာထည့်နေသည်ဟု သိပါ။ အာရုံစူးစိုက်ရသော လုပ်ငန်းသို့ ပြောင်းကြည့်ပါ။

စိတ်မသာမယာဖြစ်စေသော ကိစ္စကို ပတ်ချာလည်တွေးနေသည်ကို သိလျှင် တွေးခြင်းမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုသော အလုပ်သို့ ပြောင်းပါ။ ဥပမာ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ပန်းကန်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် ယုံကြည်ရသူနှင့် စကားပြောခြင်း။ ဝမ်းနည်းမှု ပြင်းထန်ပြီး ဆက်တိုက်ဖြစ်ကာ နေ့စဉ်ဘဝ ခက်ခဲလျှင် စိတ်ကျန်းမာရေးကျွမ်းကျင်သူနှင့် တိုင်ပင်သင့်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်နေချိန် သို့မဟုတ် အလွန်လိုချင်နေချိန်တွင် စာမပို့ရန်၊ အရေးကြီးသော ကိစ္စကို မဆုံးဖြတ်ရန်နှင့် ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်သည့် အရာကို မပြုရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စည်းမျဉ်း ချမှတ်ပါ။

ကောင်းမှုကို မစင်ကြယ်သေးသော လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် စတင်ခဲ့လျှင် ဥပမာ လူတွေ ချီးမွမ်းစေလိုသောကြောင့် ဆက်ပြုနိုင်သည်။ ထို့နောက် လမ်းတစ်လျှောက် သတိထား၍ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ညှိသွားပါ။

ကိုယ်သည် အခြားသူများထက် ပိုကျင့်သည်၊ ဓမ္မကို ပိုသိသည်ဟု ခံစားရလျှင် သဒ္ဓါနှင့် ဗဟုသုတကို မာန၏ အထောက်အပံ့အဖြစ် သုံးနေသည်ဟု သတိရပါ။ ထို့နောက် မည်သူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းအစား ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပါ။

ဒေါသ ကျော်လွန်သွားသောအခါ ၎င်းသည် မည်သို့စခဲ့၊ မည်သို့ဆုံးခဲ့သနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ဘဲ ကြားနေစိတ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ပါ။ ဤသို့ ကြည့်ခြင်းသည် ကျော်လွန်သွားသော ဒေါသကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။