နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာရန်

ဉာဏဝိဘင်း: တထာဂတ၏ ဒသဗလဉာဏ်ဆယ်ပါး

ဉာဏဝိဘင်္ဂေါ

တစ်ဆယ့်ခြောက်ခုမြောက်ဝိဘင်း၏ နိဂုံးသည် မြတ်စွာဘုရား၏ အာရုံဖြစ်သော ဉာဏ်ဆယ်ပါးကို စဉ်လိုက်ဖော်ပြသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြင်း၊ မဖြစ်နိုင်ခြင်းကို သိခြင်း၊ ကံတစ်မျိုးတည်းက အကျိုးမတူညီစွာ ပေးရသည့် အကြောင်းကို သိခြင်းမှ စ၍ အာသဝကုန်ခန်းခြင်းကို သိခြင်းအထိ ဖြစ်သည်။

8 ချက်

အဘိဓမ္မာပိဋကတ် ဝိဘင်းပကရဏ်၏ တစ်ဆယ့်ခြောက်ခုမြောက်ဝိဘင်းဖြစ်သော ဉာဏဝိဘင်းတွင် ဉာဏဝတ္ထုဟု ခေါ်သော အရာများကို တစ်ပါးအုပ်စုမှ ဆယ်ပါးအုပ်စုအထိ စုစည်းထားသည်။ ဆယ်ပါးအုပ်စုကို ဒသကနိဒ္ဒေသဟု ခေါ်ပြီး ဒသဗလဉာဏ်ဟု မကြာခဏ ခေါ်သော ဉာဏ်ဆယ်ပါး ဖြစ်သည်။

ဤဉာဏ်ဆယ်ပါးသည် တထာဂတ၏ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားပြီး ယေဘုယျကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိရန် ရည်မှန်းချက်အဖြစ် မချထားပါ။ အချက်တစ်ခုစီသည် ထိုကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်သော ပညာ၊ ထင်ရှားစွာသိသည့်အမူအရာ၊ မမောဟခြင်း၊ ဓမ္မကို စူးစမ်းခြင်း၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ အာရုံဖြစ်သော်လည်း ရှင်းပြရန် ကိုးကားထားသော အကြောင်းအရာမှာ လူတိုင်း နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေသည့် ကိစ္စများကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဥပမာ အလားတူသူများ အဘယ်ကြောင့် ဆုံတွေ့ကြသနည်း၊ သင်ပေးရလွယ်သူနှင့် သင်ပေးရခက်သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ကွာခြားသနည်း၊ အချို့သောကံများသည် အဘယ်ကြောင့် အကျိုးမပေးသေးသနည်းဟူသည်တို့ ဖြစ်သည်။

1

ဖြစ်နိုင်သည်၊ မဖြစ်နိုင်သည်ကို သိခြင်း ဌာနဉ္စ ဌာနတော အဋ္ဌာနဉ္စ အဋ္ဌာနတော

ဥပမာများစွာကို ပေးထားသည်။ ဥပမာ မဂ္ဂဒိဋ္ဌိနှင့် ပြည့်စုံသူသည် မည်သည့်သင်္ခါရကိုမျှ မြဲသည်၊ သုခဖြစ်သည်ဟု စွဲယူနိုင်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ပုထုဇန်မူ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကာယဒုစရိုက်က လိုလားဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အကျဉ်းချုပ်ဆိုရလျှင် မည်သည့်တရားသည် အကြောင်း၊ ပစ္စယဖြစ်၍ မည်သည့်တရားကို ဖြစ်စေသနည်း၊ ထိုတရားသည် ဌာန ဖြစ်သည်။ မည်သည့်တရားသည် အကြောင်း၊ ပစ္စယ မဖြစ်သနည်း၊ ထိုတရားသည် ဌာန မဟုတ်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်မထားမီ ကိုယ်ချထားသော အကြောင်းသည် ထိုအကျိုးသို့ အမှန်တကယ် ရောက်စေနိုင်ပါသလားဟု မေးပါ။ မရောက်နိုင်လျှင် မျှော်လင့်ချက်ကို မတိုးပွားစေဘဲ အကြောင်းကို ပြောင်းရမည်ဖြစ်သည်။
2

ကံတူသော်လည်း အကျိုးမတူရသည့် အကြောင်း ကမ္မသမာဒါနာနံ ဌာနသော ဟေတုသော ဝိပါကံ

အပြစ်ဘက်ရှိ အချို့ကံများသည် ဂတိသမ္ပတ္တိ၊ ဥပဓိသမ္ပတ္တိ၊ ကာလသမ္ပတ္တိ သို့မဟုတ် ပယောဂသမ္ပတ္တိတို့က တားဆီးထားသဖြင့် အကျိုးမပေးသေးဟု ပြသည်။ အချို့မှာ ဂတိဝိပတ္တိ၊ ဥပဓိဝိပတ္တိ၊ ကာလဝိပတ္တိ သို့မဟုတ် ပယောဂဝိပတ္တိကို မှီ၍ အကျိုးပေးသည်။ ကောင်းမှုကံဘက်ကိုမူ ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောဖြင့် ဆိုထားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မကောင်းမှုပြုသူတစ်ဦး ချမ်းသာနေသည်ကို မြင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများက အကျိုးကို တားဆီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ပါ။ အကြောင်းနှင့်အကျိုး မရှိသည်မဟုတ်ပါ။ ထိုသူကို ပုံစံယူလည်း မမှတ်ပါနှင့်။
3

နေရာအားလုံးသို့ ရောက်စေသော လမ်းကို သိခြင်း သဗ္ဗတ္ထဂါမိနိံ ပဋိပဒံ

တထာဂတသည် ဤလမ်း၊ ဤကျင့်စဉ်သည် ငရဲသို့၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့၊ ပိတ္တိဝိသယ်သို့၊ လူ့ပြည်သို့၊ နတ်ပြည်သို့ ရောက်စေကြောင်းနှင့် ဤလမ်း၊ ဤကျင့်စဉ်သည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေကြောင်းကို သိတော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ရွေးချယ်စရာတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဦးတည်ရာ ရှိသည်။ ဤနည်းအတိုင်း နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်ဆက်လုပ်ပါက မည်သည့်နေရာတွင် ဆုံးမည်နည်းဟု မေးကြည့်ပါ။ အဖြေသည် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံလိုသည်ထက် ပိုရှင်းတတ်သည်။
4

လောကသည် ဓာတ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည် အနေကဓာတုံ နာနာဓာတုံ

ဤဉာဏ်ကို တိုတိုရှင်းပြသည်မှာ ခန္ဓာတို့၏ ကွဲပြားမှု၊ အာယတနတို့၏ ကွဲပြားမှုနှင့် ဓာတ်တို့၏ ကွဲပြားမှုကို သိတော်မူသောကြောင့် အနေကဓာတ်၊ နာနာဓာတ်ရှိသော လောကကို သိတော်မူသည်ဟု ခေါ်သည်။ ဤအချက်သည် အလုံးစုံကို နားလည်စေရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လူတို့၏ ကွာခြားမှုသည် စနစ်၏ အမှားမဟုတ်ပါ။ လူသည် မတူညီသော ရောစပ်မှုမှ ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု လက်ခံခြင်းက လူတိုင်း ကိုယ်နှင့်တူစေရန် မျှော်လင့်ခြင်းကို လျှော့စေသည်။
5

စိတ်သဘောထား တူသူများ တွေ့ဆုံကြသည် နာနာဓိမုတ္တိကတံ

စိတ်သဘောထား ယုတ်ညံ့သော သတ္တဝါတို့သည် စိတ်သဘောထား ယုတ်ညံ့သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းကာ ချဉ်းကပ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ စိတ်သဘောထား ပဏီတသူတို့သည် စိတ်သဘောထား ပဏီတသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းကြပြီး အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်တို့တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ကိုယ်တိုင် မည်သည့်လမ်းသို့ သွားနေသည်ကို သိလိုလျှင် ဤအချိန်တွင် မည်သည့်လူမျိုးနှင့် စိတ်ချမ်းသာသည်ကို ကြည့်ပါ။ သူငယ်ချင်းအုပ်စုသည် ရိုးသားသော မှန်ဖြစ်သည်။
6

လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဣန္ဒြေ မည်မျှရင့်ကျက်သည်ကို သိခြင်း ဣန္ဒြိယပရောပရိယတ္တံ

သတ္တဝါတို့ကို အစုံအလိုက် ခွဲခြားသည်။ ဥပမာ ဣန္ဒြေနုနယ်သူနှင့် ဣန္ဒြေရင့်ကျက်သူ၊ အခြင်းအရာယုတ်ညံ့သူနှင့် အခြင်းအရာကောင်းမွန်သူ၊ သိစေရ ခက်ခဲသူနှင့် သိစေရလွယ်ကူသူ၊ အဘဗ္ဗနှင့် ဘဗ္ဗတို့ဖြစ်သည်။ အဘဗ္ဗဘက်မှာ ကမ္မာဝရဏ၊ ကိလေသာဝရဏ၊ ဝိပါကာဝရဏနှင့် ပြည့်စုံသူ၊ သဒ္ဓါမရှိသူ၊ ဆန္ဒမရှိသူ၊ ပညာယုတ်ညံ့သူတို့ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်စုံတစ်ခုကို သင်ကြားရာတွင် သို့မဟုတ် ရှင်းပြရာတွင် နားထောင်သူ၏ အဆင့်အလိုက် ညှိပါ။ စကားတစ်မျိုးတည်းကိုသာ ပြောပြီး သူတို့ ကိုယ်တိုင် နားမလည်သည်ဟု အပြစ်မတင်ပါနှင့်။
7

ဈာန်သမာဓိ၏ ညစ်နွမ်းခြင်းနှင့် ထွက်ခြင်းကို သိခြင်း ဈာနဝိမောက္ခသမာဓိသမာပတ္တီနံ သင်္ကိလေသံ ဝေါဒါနံ ဝုဋ္ဌာနံ

ဈာန်ပွားများသူများကို အစုံအလိုက် လေးမျိုးစီ ခွဲသည်။ ဥပမာ အချို့သည် သမာဓိဝင်စားရာတွင် နှေးသော်လည်း ထွက်ရာတွင် မြန်သည်။ အချို့သည် ဝင်စားရာတွင် မြန်သော်လည်း ထွက်ရာတွင် နှေးသည်။ အချို့သည် သမာဓိဝင်စားရာတွင် လိမ္မာသော်လည်း သမာပတ်တွင် မလိမ္မာပါ။ ထို့နောက် ညစ်နွမ်းခြင်းသည် ဆုတ်ယုတ်ရာဘက်ရှိ တရားဖြစ်ပြီး ကြည်လင်ခြင်းသည် ထူးခြားရာဘက်ရှိ တရားဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်ဦးချင်း ကျွမ်းကျင်ပုံ မတူခြင်းသည် အမှားမဟုတ်ပါ။ အချို့သူများ မြန်မြန်ငြိမ်သက်နိုင်သော်လည်း ထွက်ရ ခက်သည်။ အချို့မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်စရိုက်ကို သိပြီး ဘာဝနာချိန်ကို သင့်တော်အောင် စီစဉ်ပါ။
8

နောက်ဆုံးဉာဏ်သုံးပါး အာသဝါနံ ခယံ ယထာဘူတံ ဉာဏံ

နောက်ဆုံးသုံးချက်မှာ အကြောင်းအရာနှင့် ဒေသနာတို့နှင့်တကွ ရှေးဘဝများကို သတိရနိုင်သော ဉာဏ်၊ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် သတ္တဝါတို့၏ စုတိနှင့် ပဋိသန္ဓေကို မြင်၍ သတ္တဝါတို့သည် ကံအတိုင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိသောဉာဏ်နှင့် အာသဝကုန်ခန်းခြင်းကို အမှန်အတိုင်း သိသောဉာဏ်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် အလုံးစုံကို နားလည်စေရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ဒုတိယအချက်သည် ဤဘဝတွင် စစ်ဆေးနိုင်သောအရာကို အလေးပေးသည်။ လူသည် မိမိ၏ လုပ်ရပ်အတိုင်း ဖြစ်သည်၊ ဆုတောင်း သို့မဟုတ် ဆုမွန်ကောင်းတောင်းခြင်းအတိုင်း မဟုတ်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ရည်အဖြစ် ဖတ်ရှုသည်ဖြစ်စေ အချက်များစွာက ချက်ချင်း အသုံးချနိုင်သော အတွေးဘောင်များကို ပေးသည်။ ဥပမာ ဒုတိယဉာဏ်က ကံတစ်မျိုးတည်းသည် ဂတိ၊ ဥပဓိ၊ ကာလ သို့မဟုတ် ပယောဂတို့က တားဆီးထားသဖြင့် အကျိုးမပေးသေးဘဲ ရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဘောင်သည် ကောင်းမှုပြုသော်လည်း ကောင်းကျိုးမရဟု ဆောလျင်စွာ ကောက်ချက်မချမိစေရန် ကူညီသည်။

ပဉ္စမနှင့် ဆဋ္ဌမဉာဏ်တို့က လူများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းနှင့် လူများကို သင်ကြားခြင်းအကြောင်း သတိပေးသည်။ စိတ်သဘောထား ဆင်တူသူများသည် ကိုယ်တိုင် အတူတကွ နေထိုင်ကြပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဣန္ဒြေမှာ ရင့်ကျက်မှု မတူညီသောကြောင့် လူတိုင်းကို နည်းလမ်းတစ်ခုတည်း မသုံးသင့်ပါ။

သတိထားရမည့်အချက်မှာ ဤအခန်းသည် မည်သူသည် ဘဗ္ဗ သို့မဟုတ် အဘဗ္ဗ ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ရန် ကိရိယာ မဟုတ်ပါ။ ဤအချက်ကို အမှန်အတိုင်း သိခြင်းသည် တထာဂတ၏ အာရုံဖြစ်သည်ဟု မိန့်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ဣန္ဒြေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး သူတစ်ပါးအတွက် အခွင့်အလမ်းကို အမြဲဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ