ທຳມະຍະມົກ: ຈະເລີນກຸສົນກັບລະອະກຸສົນແມ່ນເລື່ອງດຽວກັນ

ບໍ່ແມ່ນທຸກຄຳຈະຕ້ອງແຍກຄວາມໝາຍລະອຽດ ການຮູ້ວ່າຄຳໃດຕ້ອງລະວັງ ຄຳໃດບໍ່ຕ້ອງ ຊ່ວຍໃຫ້ການລົມເລື່ອງທຳບໍ່ຕິດສັບເກີນຈຳເປັນ

ໃນພະອະພິທຳ ທຳໝາຍເຖິງທຸກສະພາວະ ລວມທັງຄວາມໂກດແລະຄວາມໂລບ ການສຶກສາທຳຈຶ່ງລວມເຖິງການຮູ້ຈັກຝ່າຍບໍ່ດີໃນໃຈຕົນເອງດ້ວຍ ບໍ່ແມ່ນເບິ່ງແຕ່ດ້ານດີ

ບໍ່ມີສະຖານທີ່ໃດຮັບປະກັນວ່າໃຈຈະດີຕະຫຼອດ ແມ່ນແຕ່ໃນວັດຫຼືສຳນັກປະຕິບັດທຳ ຄວາມຄິດບໍ່ດີກໍເກີດໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຕົກໃຈຫຼືໂທດສະຖານທີ່ ໃຫ້ດູແລໃຈບ່ອນນັ້ນເລີຍ

ເມື່ອຮູ້ຕົວວ່າໃຈກຳລັງຂຸ່ນ ໃຫ້ຕັ້ງໃຈເຮັດກຸສົນນ້ອຍໆ ທັນທີ ເຊັ່ນ ແຜ່ເມດຕາຫຼືຊ່ວຍໃຜສັກຢ່າງ ຂະນະທີ່ກຸສົນເກີດ ອະກຸສົນເກີດໃນຂະນະດຽວກັນບໍ່ໄດ້

ເປົ້າໝາຍຂອງການເຮັດດີໃນພຸດທະສາສະໜາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ການສະສົມບຸນໄປບໍ່ຮູ້ຈົບ ແຕ່ຢູ່ທີ່ໃຈທີ່ພົ້ນຈາກກິເລດ ເວລາເຮັດດີ ລອງສັງເກດວ່າເຮົາຍັງຫວັງຜົນຕອບແທນຢູ່ຫຼາຍພຽງໃດ

ຖ້າເລີກນິໄສບໍ່ດີບໍ່ໄດ້ສັກເທື່ອ ລອງປ່ຽນຈາກການພະຍາຍາມຢຸດ ມາເປັນການເພີ່ມສິ່ງດີເຂົ້າໄປແທນທີ່ ເຊັ່ນ ແທນການພະຍາຍາມບໍ່ນິນທາ ໃຫ້ຝຶກເວົ້າເຖິງຂໍ້ດີຂອງຄົນອື່ນ

ການພຽງແຕ່ຫຼີກເວັ້ນສິ່ງບໍ່ດີໂດຍບໍ່ສ້າງສິ່ງດີ ມັກຢູ່ໄດ້ບໍ່ດົນ ເຊັ່ນ ເລີກຫຼິ້ນໂທລະສັບກ່ອນນອນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນເມື່ອມີປຶ້ມຫຼືການສູດມົນມາແທນ