သပ္ပုရိသသုတ်: တစ်ဦး၏ အပြစ်နှင့် ဂုဏ်ကို ပြောခြင်းနှင့် ချွေးမသစ်ကဲ့သို့ စိတ်

အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် စတုက္ကနိပါတ် အပဏ္ဍကဝဂ် သပ္ပုရိသသုတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် လူတစ်ဦးကို မိမိရွေးချယ်ပြောဆိုသည့် အကြောင်းအရာလေးမျိုးဖြင့် ကြည့်ရှုသိမြင်နည်းကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုလေးမျိုးမှာ သူတစ်ပါး၏ အပြစ်၊ သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကွက်၊ မိမိ၏ အပြစ်နှင့် မိမိ၏ ကောင်းကွက်တို့ဖြစ်သည်။

အသပ္ပုရိသ (သူယုတ်မာ) သည် မည်သူမျှ မမေးဘဲနှင့်ပင် သူတစ်ပါး၏ အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုသည်။ မေးလျှင်လည်း မကျန်အောင် အပြည့်အဝ ပြောသည်။ သို့သော် သူတစ်ပါး၏ ကောင်းကွက်ကိုမူ မေးသော်လည်း မပြော၊ မပြောမဖြစ်လျှင်လည်း အတိုချုပ်၊ ရှောင်လွှဲ၍ ပြောသည်။ မိမိအကြောင်းမှာမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သည်။ မိမိအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်သော်လည်း မိမိကောင်းကွက်ကို မည်သူမျှ မမေးဘဲနှင့်ပင် အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်ပြောသည်။ သပ္ပုရိသ (သူတော်ကောင်း) သည် ဤလေးချက်လုံးတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ပြုသည်။

သုတ်၏ နောက်ဆုံးတွင် ခင်ပွန်းအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကာ ရောက်စ ချွေးမသစ်နှင့် ဥပမာပြုတော်မူသည်။ ပထမနေ့တွင် သူမသည် ယောက္ခမ၊ ယောက္ခထီး၊ ခင်ပွန်းမှသည် အစေခံများအထိ လွန်စွာ ရှက်ကြောက်ရိုသေသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း ရင်းနှီးလာသောအခါ ထိုသူတို့အား “သွားစမ်းပါ၊ သင်တို့ ဘာသိလို့လဲ” ဟု ပြောလာသည်။ ရဟန်းအချို့လည်း ဆရာနှင့် ဥပဇ္ဈာယ်ကို ထိုနည်းတူ ပြုမူတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် “ချွေးမသစ်ကဲ့သို့ စိတ်ဖြင့် နေထိုင်မည်” ဟု သင်ယူရန် ဟောကြားတော်မူသည်။