ဗာကုလထေရ်အပဒါန်: အနာမကျန်းကို သတိပြုမိ၍ ဆေးကို အလျင်အမြန် ကပ်လှူသူ

အပဒါနသည် သုတ္တန္တပိဋကတ် ခုဒ္ဒကနိကာယ်ပါ ကျမ်းဖြစ်၍ ရဟန်းတပည့်တို့ မိမိတို့ ရှေးဘဝ၌ ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကို ပြန်လည်ပြောပြသည့် ဂါထာများကို စုစည်းထားသည်။ ပညာရှင်အများစုက ပိဋကတ်၏ နောက်ပိုင်းကာလတွင် ထားရှိကြသဖြင့် အကြောင်းအရာကို အဖြစ်မှန် အစီရင်ခံစာထက် သဒ္ဓါအခြေခံ သွန်သင်ချက်အဖြစ် ဖတ်ရှုသင့်သည်။

ဗာကုလထေရာပဒါနသည် ပိလိန္ဒဝဂ်တွင် ပါရှိသည်။ ရှင်ဗာကုလက ရှေးဘဝ၌ သောဘိတတောင်အနီး ရသေ့ကျောင်းတွင် နေထိုင်သော ရသေ့ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး တပည့်များစွာ ရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ အနောမဒဿီအမည်ရှိသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဆိတ်ငြိမ်ရာကို ရှာဖွေရန် ရသေ့ကျောင်းသို့ ကြွရောက်လာတော်မူပြီး လေရောဂါ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရသေ့သည် မြတ်စွာဘုရား၏ အမူအရာကို မြင်ရုံဖြင့် ဖျားနာတော်မူကြောင်း သိ၍ ကျောင်းသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လာကာ တပည့်များနှင့် တိုင်ပင်ပြီး တောင်ပေါ်တက်ကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခူးဆွတ်ပြီး ဆေးရည်ပြုလုပ်၍ ကပ်လှူခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရား ဘုဉ်းပေးတော်မူပြီးနောက် လေရောဂါ ငြိမ်းသွားသည်။ မြတ်စွာဘုရားက ဤသူသည် နတ်ဘဝ၌လည်းကောင်း၊ လူ့ဘဝ၌လည်းကောင်း ရောဂါနည်းပါးသူ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ဗာကုလအမည်ရှိသော တပည့်ဖြစ်ပြီး ဧတဒဂ်ရာထူး ရလိမ့်မည်ဟု ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည်။

အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ဧတဒဂ်ပါဠိတွင် မြတ်စွာဘုရားက ရှင်ဗာကုလသည် ရောဂါနည်းပါးသော ရဟန်းတပည့်များအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ဗာကုလတ္ထေရအစ္ဆရိယအဗ္ဘုတသုတ်တွင် ရှင်ဗာကုလက ရဟန်းဖြစ်ပြီး ဝါ 80 ရှိသည့်တိုင် နွားနို့ညှစ်သည့်အချိန်အတွင်းပင် ရောဂါဖြစ်သည်ဟု မခံစားဖူးဟု ဆိုသည်။ သတိပြုရန်မှာ အပဒါနက ဆေးကပ်လှူခြင်းကို ကျန်းမာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသော်လည်း ဖျားနာသူ သို့မဟုတ် မသန်စွမ်းသူသည် ကုသိုလ်မပြုဖူးသောကြောင့် သို့မဟုတ် အပြစ်ပြုဖူးသောကြောင့်ဟု မဆိုလိုပါ။ ဤဇာတ်လမ်းတွင်ပင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဖျားနာတော်မူခဲ့သည်။ သံယုတ္တနိကာယ် သီဝကသုတ်တွင်လည်း မြတ်စွာဘုရားက ချမ်းသာဆင်းရဲအားလုံးသည် ရှေးက ပြုခဲ့သော ကံမှသာ လာသည်ဟူသော အမြင်သည် မှားသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဝေဒနာသည် သည်းခြေ၊ သလိပ်၊ လေ၊ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ညီမျှစွာ မစောင့်ရှောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။