ຫຼັກທຳພື້ນຖານ

ປະທີບ ດອກໄມ້ ແລະ ສຽງກອງ: ອະປະທານວ່າດ້ວຍເຈຕະນາທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງເຄື່ອງບູຊາ

ເຕນະ ກຳເມນະ ສຸກະເຕນະ ເຈຕະນາປະນິທີຫິ ຈະ

ອະປະທານຂອງຜູ້ຖວາຍປະທີບ ກະບອງໄຟ ດອກໄມ້ ແລະ ຂອງຫອມ ພ້ອມກັບຄຳລົງທ້າຍທີ່ຊ້ຳເກືອບທຸກເລື່ອງວ່າ ເພາະກຳທີ່ເຮັດໄວ້ດີແລ້ວນັ້ນ ແລະ ເພາະການຕັ້ງເຈຕະນາໄວ້

8 ຂໍ້

ໃນອະປະທານ ຂຸດທະກະນິກາຍ ຄາຖາກຸ່ມໃຫຍ່ທີ່ສຸດຄືເລື່ອງການບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ປະທີບ ກະບອງໄຟ ທຸງ ແລະ ຂອງຫອມ ຫຼາຍເລື່ອງສັ້ນພຽງຫ້າຫາສິບແຖວ ແລະ ມີໂຄງດຽວກັນຄື ເຫັນ ເຫຼື້ອມໃສ ບູຊາ ແລ້ວລົງທ້າຍວ່າ ນີ້ເປັນຜົນແຫ່ງພຸດທະບູຊາ

ໜ້ານີ້ເລືອກເລື່ອງຈາກວີຊະນີວັກທີ 6 ຊະຄະຕິທາຍະກະວັກທີ 46 ແລະ ພັດທາລິວັກທີ 42 ພ້ອມກັບອີກສອງເລື່ອງຈາກສະກິງສຳມັດຊະກະວັກທີ 43 ແລະ ກິງກະນິປຸບຜະວັກທີ 50 ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຄື ຄາຖາບໍ່ໄດ້ເນັ້ນທີ່ຄວາມແພງ ຫຼື ຄວາມງາມຂອງເຄື່ອງບູຊາ ແຕ່ເນັ້ນທີ່ຄຳສອງຄຳເຊິ່ງຊ້ຳເກືອບທຸກເລື່ອງ ຄື ກຳທີ່ເຮັດໄວ້ດີແລ້ວ ແລະ ການຕັ້ງເຈຕະນາໄວ້ ບາລີວ່າ ເຕນະ ກຳເມນະ ສຸກະເຕນະ ເຈຕະນາປະນິທີຫິ ຈະ

ຫຼາຍເລື່ອງໃນກຸ່ມນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພະພຸດທະເຈົ້າປະລິນິບພານແລ້ວ ຫຼື ເກີດຂຶ້ນຕອນທີ່ບໍ່ມີໃຜເຫັນ ເຊັ່ນ ບູຊາດອກໄມ້ຂຶ້ນໄປໃນອາກາດເສີຍໆ ເຊິ່ງຍິ່ງຊີ້ວ່າຜູ້ເລົ່າໃຫ້ນ້ຳໜັກທີ່ໃຈຂອງຜູ້ບູຊາ ຫຼາຍກວ່າທີ່ໂຕຜູ້ຮັບ ຫຼື ສາຍຕາຂອງຄົນອ້ອມຂ້າງ ສ່ວນຜົນບຸນທີ່ພັນລະນາໄວ້ຢ່າງເຫຼືອເຊື່ອ ເຊັ່ນ ປະທີບແສນດວງໃນວິມານ ເປັນສຳນວນສັນລະເສີນຂອງຄຳພີຊຸດນີ້ ບໍ່ແມ່ນການຮັບປະກັນ

1

ປະທີບດວງດຽວທີ່ລຸກຈົນແຈ້ງ ເອກະທີປິຍັດເຖລາປະທານັງ

ພະເອກະທີປິຍະເຖລະ (ພັດທາລິວັກທີ 42) ເລົ່າວ່າເມື່ອພະສຸຄົດເຈົ້າພະນາມວ່າສິດທັດຖະປະລິນິບພານແລ້ວ ຜູ້ຄົນພາກັນບູຊາກອງຟອນຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ທ່ານຕາມປະທີບໄວ້ດວງໜຶ່ງບໍ່ໄກຈາກກອງຟອນ ແລະ ປະທີບນັ້ນລຸກໂພງຢູ່ຈົນຕາເວັນຂຶ້ນ ຄາຖາລົງທ້າຍຫຼາຍເທື່ອວ່າ ນີ້ເປັນຜົນແຫ່ງປະທີບດວງດຽວ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເຮັດສິ່ງນ້ອຍສິ່ງດຽວໃຫ້ຄົບຈົນຈົບ ດີກວ່າຕັ້ງໃຈເຮັດສິບຢ່າງແລ້ວຄ້າງໄວ້ທຸກຢ່າງ
2

ປະທີບອ້ອມຕົ້ນໂພ ປັນຈະທີປະກັດເຖລາປະທານັງ

ພະປັນຈະທີປະກະເຖລະ (ວີຊະນີວັກທີ 6) ກ່າວວ່າທ່ານເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງສະໜິດໃນພະສັດທຳຂອງພະພຸດທະເຈົ້າພະນາມວ່າປະທຸມຸດຕະລະ ຈຶ່ງເຮັດການບູຊາດ້ວຍປະທີບອ້ອມໄວ້ທີ່ຕົ້ນໂພ ຄາຖາເລົ່າວ່າຜົນທີ່ທ່ານໄດ້ຄືຄວາມສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ໄກ ແລະ ທະລຸສິ່ງກີດຂວາງ ເຊິ່ງເປັນພາບປຽບທຽບທີ່ລ້ອກັບການໃຫ້ແສງສະຫວ່າງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ການໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ຖືກຕ້ອງແກ່ຄົນທີ່ກຳລັງສັບສົນ ຄືການໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແບບຮ່ວມສະໄໝ ອະທິບາຍໃຫ້ລາວເຫັນທາງ ແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ລາວເດົາ
3

ກະບອງໄຟຫຍ້າສາມດວງ ຕິນຸກກະທາລິຍັດເຖລາປະທານັງ

ພະຕິນຸກກະທາລິຍະເຖລະ (ຊະຄະຕິທາຍະກະວັກທີ 46) ມີຈິດເຫຼື້ອມໃສ ມີໃຈໂສມະນັດ ຊູກະບອງໄຟທີ່ເຮັດດ້ວຍຫຍ້າໄວ້ 3 ດວງທີ່ໂພທິພຶກຂອງພະພຸດທະເຈົ້າພະນາມວ່າປະທຸມຸດຕະລະ ກະບອງໄຟຫຍ້າເປັນຂອງທີ່ຫາໄດ້ໃນປ່າ ແລະ ໄໝ້ໝົດໃນບໍ່ເທົ່າໃດນາທີ ແຕ່ຄາຖາກໍບັນທຶກໄວ້ເປັນອະປະທານໜຶ່ງເລື່ອງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຂອງທີ່ຫາໄດ້ຟຣີອ້ອມໂຕ ກໍໃຊ້ໃຫ້ເປັນປະໂຫຍດແກ່ສ່ວນລວມໄດ້ ບໍ່ຕ້ອງລໍຊື້ຂອງທີ່ດີກວ່ານີ້
4

ກໍ່ສະຖູບຊາຍໃນມື້ທີ່ເຈັບປ່ວຍໜັກ ໂສນນະກິງກະນິຍັດເຖລາປະທານັງ

ພະໂສນນະກິງກະນິຍະເຖລະ (ສະກິງສຳມັດຊະກະວັກທີ 43) ເລົ່າວ່າຕອນນັ້ນທ່ານໝົດກຳລັງເພາະພະຍາດຢ່າງໜັກ ຈຶ່ງນຶກເຖິງພະພຸດທະເຈົ້າພະນາມວ່າອັດຖະທັດສີ ກໍ່ພະສະຖູບທີ່ຫາດຊາຍ ແລ້ວໂປຍດອກກະດິງຄຳບູຊາ ຄາຖາວ່າທ່ານບຳເລີພະສະຖູບນັ້ນດ້ວຍໃຈອັນເຫຼື້ອມໃສ ປານດັ່ງບຳເລີພະພຸດທະເຈົ້າຕໍ່ພະພັກ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ມື້ທີ່ແຮງໜ້ອຍ ເຮັດເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ຈາກບ່ອນທີ່ນອນຢູ່ ການຕັ້ງໃຈລະນຶກເຖິງສິ່ງດີກໍເປັນການປະຕິບັດ ບໍ່ຕ້ອງລໍໃຫ້ຫາຍດີກ່ອນ
5

ດອກປະທຸມທີ່ໂຍນຈາກບ່ອນໄກ ປະທຸມັດເຖລາປະທານັງ

ພະປະທຸມະເຖລະ (ວີຊະນີວັກທີ 6) ເລົ່າວ່າຢືນຖືດອກປະທຸມພ້ອມກັບທຸງຢູ່ໄກເຖິງ 250 ຊົ່ວທະນູ ຂະນະທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າປະທຸມຸດຕະລະຊົງສະແດງສັດຈະ 4 ທ່ານໂສມະນັດຈຶ່ງໂຍນດອກປະທຸມພ້ອມກັບທຸງຂຶ້ນໄປໃນອາກາດເພື່ອບູຊາ ຕອນນີ້ຄາຖາເລົ່າປາຕິຫານວ່າພະອົງຊົງຮູ້ຄວາມດຳລິ ແລະ ຊົງຮັບໄວ້

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃກ້ກໍຍັງສະແດງຄວາມເຄົາລົບ ຫຼື ນ້ຳໃຈໄດ້ ຂໍ້ຄວາມສັ້ນໆ ເຖິງຄົນທີ່ຢູ່ໄກມີຄ່າກວ່າການລໍຈົນໄດ້ພົບກັນ
6

ດອກໄມ້ ແລະ ຂອງຫອມໃນງານສົບ ຊາຕິປຸບຜິຍັດເຖລາປະທານັງ

ພະຊາຕິປຸບຜິຍະເຖລະ ພະສັດຕິປັນນິຍະເຖລະ ແລະ ພະຄັນທະປູຊະກະເຖລະ (ຊະຄະຕິທາຍະກະວັກທີ 46) ເລົ່າເຫດການດຽວກັນຄົນລະມຸມ ຄືຄາວຖວາຍພະເພີງພະສະລີລະຂອງພະພຸດທະເຈົ້າປະທຸມຸດຕະລະ ທ່ານໜຶ່ງນຳຜອບດອກໄມ້ໄປບູຊາ ທ່ານໜຶ່ງບູຊາດ້ວຍດອກສັດຕະບັນຂະນະທີ່ກອງບັນເລງ ອີກທ່ານໜຶ່ງບູຊາຈິດຕະກາທານດ້ວຍຂອງຫອມກຳມືໜຶ່ງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ໄປງານສົບ ຫຼື ໄປຢ້ຽມຢາມຜູ້ສູນເສຍດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງໃຈແທ້ ດອກໄມ້ໜຶ່ງຊໍ່ທີ່ຖືໄປເອງມີນ້ຳໜັກກວ່າການໂອນເງິນແລ້ວບໍ່ໄປ
7

ບູຊາໃນອາກາດເມື່ອບໍ່ມີໃຜຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ກິງສຸກະປຸບຜິຍັດເຖລາປະທານັງ

ພະກິງສຸກະປຸບຜິຍະເຖລະ (ກິງກະນິປຸບຜະວັກທີ 50) ເລົ່າສັ້ນໆ ວ່າເຫັນຕົ້ນຈານອອກດອກ ຈຶ່ງພະນົມມືອັນຊະລີ ນຶກເຖິງພະພຸດທະເຈົ້າຜູ້ປະເສີດສຸດ ແລ້ວບູຊາຂຶ້ນໄປໃນອາກາດ ບໍ່ມີພະພຸດທະເຈົ້າ ບໍ່ມີເຈດີ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ຊົມຢູ່ບ່ອນນັ້ນເລີຍ ມີແຕ່ຄວາມລະນຶກເຖິງຂອງທ່ານເອງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຄວາມດີທີ່ເຮັດຕອນບໍ່ມີໃຜເຫັນເປັນເຄື່ອງວັດວ່າເຮົາເຮັດເພື່ອຫຍັງແທ້ໆ ລອງສັງເກດວ່າເຮົາດຸໝັ່ນຂຶ້ນບໍ່ເມື່ອມີຄົນເບິ່ງ
8

ຄຳທີ່ຊ້ຳຢູ່ທຸກເລື່ອງ ຄືເຈຕະນາ ເຈຕະນາປະນິທີຫິ ຈະ

ເກືອບທຸກເລື່ອງໃນກຸ່ມນີ້ລົງທ້າຍດ້ວຍປະໂຫຍກດຽວກັນວ່າ ເພາະກຳທີ່ເຮົາໄດ້ເຮັດໄວ້ດີແລ້ວນັ້ນ ແລະ ເພາະຄວາມຕັ້ງເຈຕະນາໄວ້ ບາລີຄື ເຕນະ ກຳເມນະ ສຸກະເຕນະ ເຈຕະນາປະນິທີຫິ ຈະ ຄຳພີຈຶ່ງວາງສອງຢ່າງຄູ່ກັນສະເໝີ ຄື ໂຕການກະທຳ ກັບ ເຈຕະນາທີ່ຕັ້ງໄວ້ ບໍ່ໄດ້ຍົກຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງຂຶ້ນມາຢ່າງດຽວ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ກ່ອນເຮັດບຸນ ຫຼື ໃຫ້ຂອງໃຜ ຢຸດຫາຍໃຈໜຶ່ງເທື່ອແລ້ວຮູ້ວ່າກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່ ພຽງເທົ່ານີ້ກໍປ່ຽນຄຸນນະພາບຂອງການໃຫ້ໄດ້ແລ້ວ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ປະເພນີຖວາຍດອກໄມ້ ທູບ ທຽນ ທີ່ເຮັດກັນຢູ່ທຸກມື້ນີ້ມີຮາກຢູ່ໃນຄາຖາກຸ່ມນີ້ ເມື່ອອ່ານຕົ້ນທາງແລ້ວຈະເຫັນວ່າສິ່ງສຳຄັນບໍ່ແມ່ນຈຳນວນ ຫຼື ລາຄາ ແຕ່ເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈຂະນະຍົກຂອງຂຶ້ນບູຊາ ເຊິ່ງເປັນສ່ວນທີ່ທຸກຄົນເຮັດໄດ້ເທົ່າກັນ

ຂໍ້ນີ້ຍັງໃຊ້ກັບການໃຫ້ທົ່ວໄປໄດ້ນຳ ຂອງຂວັນທີ່ເລືອກມາຢ່າງຕັ້ງໃຈ ກັບຂອງຂວັນທີ່ຊື້ໃຫ້ພໍແລ້ວໆ ໄປ ລາຄາອາດເທົ່າກັນ ແຕ່ຄົນຮັບຮູ້ໄດ້ ແລະ ໂຕຜູ້ໃຫ້ເອງກໍຮູ້

ອີກດ້ານໜຶ່ງ ການບູຊາບໍ່ຄວນກາຍເປັນການຊື້ຂາຍ ເຊັ່ນ ຈູດທຽນຈັກເຫຼັ້ມເພື່ອຂໍສິ່ງໃດ ຄາຖາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີການຕໍ່ລອງ ມີແຕ່ຄວາມເຫຼື້ອມໃສແລ້ວເຮັດ ສ່ວນຈະໄດ້ຫຍັງເປັນເລື່ອງທີ່ຄຳພີເລົ່າພາຍຫຼັງ ບໍ່ແມ່ນເງື່ອນໄຂທີ່ຜູ້ບູຊາຕັ້ງໄວ້ກ່ອນ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ