ອະປະທານຂອງຜູ້ທີ່ເຄີຍລ້ຽງຊີບດ້ວຍການຂ້າ

ໃນອະປະທານ ຂຸດທະກະນິກາຍ ມີຄາຖາກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍປະໂຫຍກດຽວກັນວ່າ ແຕ່ກ່ອນເຮົາເປັນພານລ່າເນື້ອ ທ່ຽວຢູ່ໃນປ່າ ບາງເລື່ອງບອກຈະແຈ້ງກວ່ານັ້ນ ເຊັ່ນ ເຮົາກັບພໍ່ ແລະ ປູ່ເປັນຄົນເຮັດການງານໃນປ່າ ລ້ຽງຊີບດ້ວຍການຂ້າສັດລ້ຽງ ກຸສົນກຳຂອງເຮົາບໍ່ມີ ບາລີໃນຕອນນັ້ນຄື ກຸສະລັງ ເມ ນະ ວິດຊະຕິ

ໜ້ານີ້ລວມເລື່ອງຈາກກິງກະນິປຸບຜະວັກທີ 50 ຜະລະທາຍະກະວັກທີ 52 ແລະ ຕິນະທາຍະກະວັກທີ 53 ພ້ອມກັບອີກເລື່ອງໜຶ່ງຈາກພັດທາລິວັກທີ 42 ສິ່ງທີ່ທຸກເລື່ອງມີຮ່ວມກັນຄື ຜູ້ເລົ່າບໍ່ໄດ້ປົກປິດອາຊີບເດີມຂອງຕົນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອ້າງວ່າຕົນດີມາແຕ່ຕົ້ນ ແຕ່ເລົ່າຈຸດທີ່ຫັນປ່ຽນໄວ້ເປັນເຫດການສັ້ນໆ ເຊັ່ນ ພົບພະພຸດທະເຈົ້າໃນປ່າແລ້ວເຫຼື້ອມໃສ ເກັບໝາກໄມ້ ຫຼື ດອກໄມ້ທີ່ຢູ່ບ່ອນນັ້ນຖວາຍ

ຄາຖາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ບອກວ່າການຂ້າບໍ່ເປັນບາບ ຫຼື ວ່າທານໜຶ່ງເທື່ອລຶບກຳເກົ່າໄດ້ ສິ່ງທີ່ຄາຖາບອກຄື ຄົນທີ່ຢູ່ໃນອາຊີບບຽດບຽນກໍຍັງຫັນໄດ້ ແລະ ຈຸດຫັນນັ້ນມັກເລີ່ມຈາກເຫດການທຳມະດາຫຼາຍ ສ່ວນຜົນບຸນທີ່ພັນລະນາໄວ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເປັນສຳນວນສັນລະເສີນຂອງຄຳພີຊຸດນີ້ ບໍ່ແມ່ນການຮັບປະກັນ