ဒိဗ္ဗစက္ခုကထာ၊ ဒိဗ္ဗသောတကထာ၊ ယထာကမ္မူပဂတဉာဏကထာ: နတ်မျက်စိ၊ နတ်နားနှင့် သူတစ်ပါး၏ ကံကို သိခြင်း
ဒိဗ္ဗစက္ခုကထာတတိယဝဂ်ရှိ ကထာသုံးခုသည် ဆက်လျက်ရှိသည်။ တစ်ဖက်က ဓမ္မဖြင့် ထောက်ပံ့ခံရသော အသားမျက်စိသည် နတ်မျက်စိ ဖြစ်လာသည်ဟု ယူ…
ဖလံ သမ္မဇ္ဇနာယိဒံ
ပစ္စည်းကို မကပ်လှူဘဲ လုပ်အားကို ကပ်လှူသော မထေရ်တို့၏ အပဒါန် — ဗောဓိပင်ခြံဝန်း လှည်းကျင်းခြင်း၊ သစ်ရွက်ကောက်ခြင်း၊ မြေတူးမွှေခြင်း၊ ယပ်ခတ်ခြင်း၊ ခြေနှင့်နင်း၍ နှိပ်ခြင်း၊ ဝစ္စကုဋီ ဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့် သံဃာအား တောင်ဝှေးပြုလုပ်ကပ်လှူခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
ခုဒ္ဒကနိကာယ် အပဒါန်တွင် ကပ်လှူသောပစ္စည်း အကြောင်းမဟုတ်ဘဲ လုပ်အားထုတ်ခြင်းအကြောင်း ပြောသော ထေရာပဒါနစုတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုမထေရ်တို့၏ အမည်များကိုလည်း ပြုလုပ်သည့်အလုပ်အလိုက် မှည့်ထားလေ့ရှိသည် — ဥပမာ သကိံသမ္မဇ္ဇက ဆိုသည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း လှည်းသူ၊ ဗောဓိသမ္မဇ္ဇက ဆိုသည်မှာ ဗောဓိပင်ခြံဝန်းကို လှည်းသူ၊ ဇဂတိဒါယက ဆိုသည်မှာ မြေကွင်းကို လှူသူဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဤစာမျက်နှာတွင် မဟောရသေးသော ဝဂ်သုံးခုကို ဖတ်ရှုသည် — သကိံသမ္မဇ္ဇကဝဂ် 43၊ ဇဂတိဒါယကဝဂ် 46 နှင့် တိဏဒါယကဝဂ် 53 တို့ဖြစ်ပြီး ဘဒ္ဒါလိဝဂ် 42 မှ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လည်း ပါဝင်သည်။ ဤမထေရ်တို့၏ ဂါထာများသည် အလွန်တိုတောင်းပြီး အချို့ဇာတ်လမ်းမှာ စာကြောင်းဆယ်ကြောင်းပင် မပြည့်ပါ။ “ဤသည်မှာ လှည်းကျင်းခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်သည်” သို့မဟုတ် “ဤသည်မှာ မြေ၏ အကျိုးဖြစ်သည်” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အဆုံးသတ်သည်။
ဂါထာများက အလေးပေးသည်မှာ အလုပ်၏ တန်ဖိုးမဟုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်နေစဉ် စိတ်၏ အခြေအနေဖြစ်သည်။ မကြာခဏ ထပ်သောစကားများမှာ “စိတ်ကို ကြည်ညိုစေ၍” နှင့် “သောမနဿရှိသောစိတ်ဖြင့်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ နတ်သို့မဟုတ် စကြဝတေးမင်း ဖြစ်ခြင်းကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြထားသော ကုသိုလ်အကျိုးသည် ဤကျမ်းစု၏ ချီးမွမ်းသည့်စကားအသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး လဲလှယ်ရေးသဘောတူညီချက် မဟုတ်ပါ။
အရှင်သကိံသမ္မဇ္ဇကမထေရ် (သကိံသမ္မဇ္ဇကဝဂ် 43) သည် ဝိပဿီဘုရားရှင်၏ ဗောဓိပင်ကို မြင်၍ စိတ်ကို ကြည်ညိုစေပြီး တံမြက်စည်းကိုင်၍ ဗောဓိပင်ခြံဝန်းကို လှည်းကျင်း၍ ရှိခိုးပြီးနောက် တဲသို့ ပြန်သွားသည်။ ဂါထာက သူသည် ပြန်လမ်းတွင် စပါးကြီးမြွေ ရစ်ပတ်ခြင်းခံရ၍ ကွယ်လွန်သွားကြောင်းနှင့် သေခါနီးအချိန်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကံကြောင့် အကျိုးကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ အကြိမ်များစွာ ထပ်သော အဆုံးသတ်စကားမှာ “ဤသည်မှာ လှည်းကျင်းခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်သည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။
မိနစ်ငါးဆယ်ကြာသာ ကြာသည့် သန့်ရှင်းရေးအလုပ်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။ ရက်တစ်ရက်လုံး အချိန်ရသည့်နေ့ကို စောင့်၍ အများသုံးကိစ္စကို ကူညီရန် မလိုပါ။
အရှင်ဗောဓိသမ္မဇ္ဇကမထေရ် (တိဏဒါယကဝဂ် 53) က သူ၏ အလုပ်မှာ စေတီကွင်းတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ဗောဓိရွက်များကို ကောက်၍ ပစ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။ ဂါထာက သူ ရရှိသော ဂုဏ်ကျေးဇူး နှစ်ဆယ်ချက်ကို စာရင်းပြုစုထားပြီး ကျန်းမာရေး၊ ရန်သူမရှိခြင်းနှင့် မချို့တဲ့ခြင်းတို့ ပါဝင်ကာ “ဤသည်မှာ ဗောဓိရွက် ပစ်ခြင်း၏ ဝိပါက်ဖြစ်သည်” ဟု နိဂုံးချုပ်သည်။ အရေးမကြီးဟု ထင်ရသည့်အလုပ်သည် ဝဂ်တစ်ခုအတွင်း အရှည်ဆုံး ဖော်ပြချက်များထဲမှ တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
လမ်းလျှောက်ရင်း မိမိမဟုတ်သော အမှိုက်တစ်ခုကို ကောက်ပါ။ မည်သူမျှ ကျေးဇူးမတင်၊ မည်သူမျှ မမြင်သောအလုပ်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ကောင်းသည်။
အရှင်ဇဂတိဒါယကမထေရ် (ဇဂတိဒါယကဝဂ် 46) သည် ကြည်ညိုသောစိတ်၊ သောမနဿရှိသောစိတ်ဖြင့် ဓမ္မဒဿီအမည်ရှိ မဟာမုနီ၏ ဗောဓိပင်တွင် လူများကို မြေတူးမွှေစေသည်။ ဂါထာသည် “ဤသည်မှာ မြေ၏ အကျိုးဖြစ်သည်” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ အဆုံးသတ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် ကိုယ်တိုင် မလုပ်ဘဲ အလုပ်ဖြစ်စေရန် စီစဉ်သူဖြစ်ပြီး ကျမ်းက ထိုအရာကိုလည်း သူ၏ ကံအဖြစ် ရေတွက်သည်။
ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်လျှင် အလုပ်သမားခ ပေးခြင်း၊ လူစုစည်းပေးခြင်း သို့မဟုတ် အများသုံးအလုပ်ဖြစ်ပေါ်စေရန် ညှိနှိုင်းပေးခြင်းသည်လည်း မိမိ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။
အရှင်သီဟာသနဗီဇိယမထေရ် (ဇဂတိဒါယကဝဂ် 46) သည် တိဿအမည်ရှိ ဘုရားရှင်၏ ဗောဓိပင်ကို ရှိခိုး၍ ယပ်ကိုင်ကာ ထိုနေရာ၌ ထိုင်ရာနေရာကို ယပ်ခတ်ပေးသည်။ ဂါထာသည် စာကြောင်းအနည်းငယ်မျှသာ တိုတောင်းပြီး “ဤသည်မှာ ယပ်ခတ်ခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်သည်” ဟု အဆုံးသတ်သည်။ သူ၏ အလုပ်မှာ ထိုနေရာကို ပိုမိုနေထိုင်ရ ကောင်းစေရန်သာ ဖြစ်သည်။
ပိုပူသောသူအတွက် ပန်ကာဖွင့်ပေးပါ။ အခြားသူများကိုပါ ကာဆီးနိုင်အောင် ထီးကို ရွှေ့ပေးပါ။ ပြုလုပ်သူက ပေးလှူခြင်းဟု မစဉ်းစားမိတတ်သော အသေးအဖွဲ့အလုပ်ဖြစ်သည်။
အရှင်အက္ကမနဒါယကမထေရ် (ဇဂတိဒါယကဝဂ် 46) က နေ့အိပ်ရာနေရာသို့ ကြွသွားတော်မူနေသော ကကုသန်ဘုရားရှင်အား ခြေနှင့်နင်း၍ နှိပ်ခြင်းကို ကပ်လှူသည်ဟု ပြောကြားပြီး “ဤသည်မှာ နင်း၍ကပ်လှူခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်သည်” ဟု အဆုံးသတ်သည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုမျှ မလိုဘဲ ပေးလှူသူ၏ အချိန်နှင့် လုပ်အားသာ ပါဝင်သော ပေးလှူခြင်းဖြစ်သည်။
မိဘအား ပခုံးကို ငါးမိနစ်လောက် နှိပ်ပေးပါ။ သို့မဟုတ် မ၍မရသူအတွက် လေးလံသောအရာကို ကူမပေးပါ။ မိမိကိုယ်ခန္ဓာသည် နေ့စဉ် ပေးလှူနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။
အရှင်ဝေစ္စကဒါယကမထေရ် (တိဏဒါယကဝဂ် 53) က ကြည်ညိုသဖြင့် ဝိပဿီအမည်ရှိ ဘုရားရှင်အား မိမိလက်ဖြင့် ဝစ္စကုဋီ၊ ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်သာတစ်လုံးကို ကပ်လှူသည်ဟု ပြောကြားသည်။ ဂါထာသည် ဤအကြောင်းကို မြင့်မြတ်သည့်ပုံ လုံးဝ မဖော်ပြသော်လည်း ပန်းနှင့်ဆီမီး ကပ်လှူခြင်းနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်၍ တန်းတူ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
မည်သူမျှ မလုပ်လိုသောအလုပ် — ဥပမာ အများသုံးအိမ်သာ ဆေးကြောခြင်း သို့မဟုတ် အမှိုက်ပုံးကို သိမ်းခြင်း — သည် အမှန်တကယ် မရှိမဖြစ်အလုပ်ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ် လက်ခံလုပ်ကြည့်ပါ။
အရှင်ဒဏ္ဍဒါယကမထေရ် (တိဏဒါယကဝဂ် 53) က တောကြီးထဲသို့ ဝင်၍ ဝါးကို ခုတ်ပြီး တောင်ဝှေးပြုလုပ်၍ သံဃာအား ကပ်လှူသည်။ ထို့နောက် ကြည်ညိုသောစိတ်ဖြင့် လှပသောဝတ်ရှိသူကို ရှိခိုးသည်။ သူပေးသည်မှာ ရဟန်းများ အမှန်တကယ် အသုံးပြုရသည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို ပြုလုပ်သည့် လုပ်အားနှင့်အတူ ပေးခြင်းဖြစ်သည်။
အလုပ်ခွင်သို့မဟုတ် ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ ပျက်စီးနေသောအရာကို မည်သူမျှ မခိုင်းမီ ပြုပြင်ပါ။ ပစ္စည်းအသစ်ဝယ်ခြင်းထက် လိုအပ်ချက်နှင့် ပိုကိုက်ညီသော ပေးလှူခြင်းဖြစ်သည်။
အရှင်ဘဒ္ဒါလိမထေရ် (ဘဒ္ဒါလိဝဂ် 42) က သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ သုမေဓအမည်ရှိ ဘုရားရှင်သည် တောထဲတွင် ညခုနစ်ည၊ နေ့ခုနစ်ရက် ပလ္လင်ခေါက်ထိုင်တော်မူနေသည်ဟု ပြောကြားသည်။ သူသည် ဝန်ထုပ်ကို ထမ်း၍ တောအလယ်သို့ ဝင်သွားရာ တွေ့ရသဖြင့် တံမြက်စည်းကိုင်၍ ရသေ့ကျောင်းကို လှည်းကျင်းကာ သစ်တိုင်လေးတိုင်စိုက်၍ မဏ္ဍပ်ပြုလုပ်ပြီး ရှားပန်းများဖြင့် ခင်းသည်။ အလုပ်နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် လုပ်ခြင်းဖြစ်သည် — ဦးစွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှ တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ပွဲမစီစဉ်မီ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြိုဆိုမည့်အခါ နေရာကို လှည်းကျင်းသန့်ရှင်းခြင်းသည် ကြိုဆိုမှု၏ ပထမအပိုင်းဖြစ်ပြီး သီးခြားလုပ်ရသည့်အလုပ် မဟုတ်ပါ။
လူများစွာသည် ငွေမရှိသဖြင့် ကုသိုလ်မပြုနိုင်ဟု ခံစားကြသည်။ ဤအပဒါန်စုသည် ထိုမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်ဖြေသည် — လုပ်အားသက်သက် လုပ်ဆောင်သည့်အလုပ်ပင်လျှင် ဒါနဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းအဝင်ကွင်းကို လှည်းခြင်း၊ ပန်းခြံထဲက အမှိုက်ကောက်ခြင်း၊ ပွဲပြီးနောက် ပန်းကန်ဆေးခြင်း၊ အစည်းအဝေးမတိုင်မီ ကုလားထိုင်စီစဉ်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကားမောင်း၍ ပို့ပေးခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
သတိပြုစရာမှာ ဂါထာထဲက အလုပ်များစွာသည် မည်သူမျှ မမြင်သော အလုပ်များဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည် — ကြွေကျသော ဗောဓိရွက်ကို ကောက်ပစ်ခြင်း၊ ဝစ္စကုဋီကို ကပ်လှူခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ဝှေးကို ပြုလုပ်ခြင်းတို့သည် ဓာတ်ပုံရိုက်၍ ကြေညာမည့်အလုပ်များ မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့သော အလုပ်ကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် လူမြင်သည့်အလုပ်ထက် စေတနာကို ပိုမိုကောင်းစွာ တိုင်းတာနိုင်သည်။
နောက်တစ်ချက်မှာ ဇာတ်လမ်းများစွာသည် တစ်ကြိမ်တည်း လုပ်သောအလုပ်ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်ကျင့်သုံးသည့်ဝတ် မဟုတ်ပါ။ အရှင်သကိံသမ္မဇ္ဇကသည် ဗောဓိပင်ခြံဝန်းကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ လှည်းခဲ့သဖြင့် မိမိသည် စဉ်ဆက်မပြတ် ကြိုးစားသူ ဖြစ်လာသည်အထိ စောင့်မနေဘဲ စတင်နိုင်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
တတိယဝဂ်ရှိ ကထာသုံးခုသည် ဆက်လျက်ရှိသည်။ တစ်ဖက်က ဓမ္မဖြင့် ထောက်ပံ့ခံရသော အသားမျက်စိသည် နတ်မျက်စိ ဖြစ်လာသည်ဟု ယူ…
ပရာဘဝသုတ်မှ ဘဝကျဆင်းစေသော အကြောင်းဆယ့်နှစ်ချက် — နတ်သည် “ကျဆုံးရာလမ်းဟူသည် အဘယ်နည်း” ဟု တစ်ချက်ချင်း မေးလျှောက…
ဇနသန္ဓမင်းက အရင်မလုပ်ထားလျှင် နောက်ပိုင်း စိတ်ဆင်းရဲရမည့် အကြောင်းအရာ ဆယ်ခုရှိသည်ဟု သွန်သင်သည်။ လုပ်နိုင်စဉ်က …
အိုမင်းသော မိဘများကို လုပ်ကျွေးသော လင်းတလူငယ်သည် ဖခင်သတိပေးထားသော နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ပျံသန်းရာ လေပြင်းကြေ…