မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ်: စုန္ဒ ကပ်လှူသော နောက်ဆုံးဆွမ်း
တဿ တေ အာဝုသော စုန္ဒ လာဘာကမ္မာရပုတ္တ စုန္ဒသည် နောက်ဆုံးဆွမ်းကို ကပ်လှူသည်။ ဘုရားရှင်သည် သူကရမဒ္ဒဝကို ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းအတွက် လက်ခံပြီး…
ဆတ္တုပါဟနဝဂ္ဂေါ
ထီးနှင့် ဖိနပ်၊ ယာဉ်၊ တန်ဆာဆင်ပစ္စည်း၊ ရနံ့သာနှင့် အခြားသူကို နှိပ်စေခြင်း - မနာမကျန်းဖြစ်သည့်အခါ တားမြစ်ထားသော သိက္ခာပုဒ်အစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မနာမကျန်းသူ အမှန်တကယ်ရှိလာသောအခါ ချက်ချင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည်။
ဘိက္ခုနီဝိဘင်းသည် ဝိနယပိဋကတ်၏ ဘိက္ခုနီတို့၏ သိက္ခာပုဒ်များကို စုစည်းထားသော အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဆတ္တုပါဟနဝဂ်သည် ပါစိတ်အပိုင်း၏ နောက်ပိုင်းဝဂ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထီးနှင့်ဖိနပ်ဆိုင်ရာ ပထမသိက္ခာပုဒ်အမည်ကို အစွဲပြု၍ အမည်ပေးထားသည်။
ဤဝဂ်ကို ဖတ်လျှင် ဝိနည်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ သိက္ခာပုဒ်များစွာကို အစပိုင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်၍ ပညတ်တော်မူပြီးနောက် မနာမကျန်းသော ဘိက္ခုနီ အမှန်တကယ်ရှိလာသောအခါ ဥပမာ ဘိက္ခုနီတစ်ပါးသည် ထီးနှင့် ဖိနပ်မသုံးဘဲ မသက်မသာဖြစ်သည်၊ နောက်တစ်ပါးသည် ခြေဖြင့် မလျှောက်နိုင်ဟု သိရသောအခါ ခွင့်ပြုတော်မူပြီး “မနာမကျန်းမဟုတ်သူ” ဟူသော စကားကို ထည့်၍ သိက္ခာပုဒ်ကို ပြန်လည်ပြောကြားတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် တားမြစ်ချက်သည် ဤပစ္စည်းများ ဆိုးသွမ်းသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ပေါ် မတည်ဘဲ လိုအပ်သလောဟူသော မေးခွန်းပေါ်တွင် တည်သည်။
သာမန်လူများအတွက် သင်ခန်းစာမှာ အမှန်တကယ် လက်တွေ့အသုံးချနိုင်သော ရိုးရှင်းမှုသည် အဆင်ပြေမှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လိုအပ်ချက်ဟူသည် အဘယ်နည်း၊ လိုချင်တပ်မက်မှုဟူသည် အဘယ်နည်းဟူသော ရိုးသားသည့် စံနှုန်းရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစံနှုန်းသည် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေသူကို ချက်ချင်း စောင့်ရှောက်နိုင်လောက်အောင် ပျော့ပျောင်းရမည်။
မူလတွင် ထီးနှင့် ဖိနပ်သုံးခြင်းကို တားမြစ်၍ ပညတ်တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘိက္ခုနီတစ်ပါး မနာမကျန်းဖြစ်၍ ထီးနှင့် ဖိနပ်မသုံးဘဲ မသက်မသာဖြစ်သဖြင့် မနာမကျန်းသူအား ခွင့်ပြုတော်မူပြီး သိက္ခာပုဒ်ကို “မနာမကျန်းမဟုတ်သော ဘိက္ခုနီသည် ထီးနှင့် ဖိနပ်သုံးလျှင် ပါစိတ်ဖြစ်သည်” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားတော်မူသည်။ ထီးတစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် ဖိနပ်တစ်ခုတည်းကို သုံးခြင်းမှာ ဒုက္ကဋ်ဖြစ်သည်။
မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းချမှတ်သောအခါ ခြွင်းချက်များကိုလည်း အစကတည်းက ရေးထားပါ။ နေမကောင်းသောနေ့အတွက် လမ်းမရှိသော စည်းကမ်းသည် စည်းကမ်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးတတ်သည်။
ဘိက္ခုနီအုပ်စုတစ်စုသည် ယာဉ်ဖြင့် သွားရောက်သောအခါ တားမြစ်၍ ပညတ်တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘိက္ခုနီတစ်ပါး မနာမကျန်းဖြစ်၍ ခြေဖြင့် မသွားနိုင်သဖြင့် မနာမကျန်းသူအား ယာဉ်ကို ခွင့်ပြုတော်မူသည်။ ဝိဘင်းက မနာမကျန်းမဟုတ်သူဆိုသည်မှာ ခြေဖြင့် လျှောက်သွားနိုင်သူဖြစ်ပြီး မနာမကျန်းသူဆိုသည်မှာ ခြေဖြင့် လျှောက်သွားမနိုင်သူဟု တိုက်ရိုက်ဖော်ပြသည်။ ယာဉ်ဟူသည် ထမ်းပလ္လင်၊ ရထား၊ လှည်း၊ ထမ်းပိုး၊ ကုတင်ထမ်းနှင့် ကုလားထိုင်တို့ဟု ရေတွက်ထားသည်။
မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းကို ပျော့ပြောင်းပေးလိုလျှင် အခြေအနေကို စစ်ဆေးနိုင်သော အချက်အလက်အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပါ။ ယနေ့ အထူးပင်ပန်းသည်ဟူသော ခံစားချက် မဟုတ်ပါစေနှင့်။
ဘိက္ခုနီတစ်ပါးသည် အိမ်တစ်အိမ်သို့ ပုံမှန်ကြွရောက်သူဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်က ခါးတန်ဆာကို အခြားသူထံ ပို့ရန် အပ်နှံသည်။ သူမက သပိတ်ထဲထည့်လျှင် အသံမြည်မည်ဟု ကြံ၍ ခါးတွင် ပတ်သွားလိုက်သည်။ ချည်ပြတ်သွားသောအခါ တန်ဆာများသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲကျသွားသည်။ လူများမြင်၍ ဝေဖန်ကြသဖြင့် ပါစိတ်အဖြစ် ပညတ်တော်မူသည်။ မနာမကျန်းသောကြောင့် ချည်ဖြင့် ခါးကို ပတ်ခြင်းတွင် အာပတ်မသင့်ပါ။
ဘာမှမဖြစ်ဟု ထင်ရသော အတိုချုပ်လမ်းများတွင် ဝှက်ထားသော ကုန်ကျစရိတ် ရှိတတ်သည်။ သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းကို အပ်နှံခံရသောအခါ အလွယ်ဆုံးနည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ရှင်းပြနိုင်သောနည်းဖြင့် ကိုင်ဆောင်ပါ။
နောက်ထပ်သိက္ခာပုဒ်တစ်ခုက တန်ဆာဆင်ပစ္စည်းကို သုံးခြင်းကို တားမြစ်သည်။ ဝိဘင်းက ခေါင်းတန်ဆာ၊ လည်ပင်းတန်ဆာ၊ လက်တန်ဆာ၊ ခြေတန်ဆာနှင့် ခါးတန်ဆာတို့ဟု စာရင်းပြုထားသည်။ တစ်ကြိမ်သုံးရုံဖြင့်ပင် ပါစိတ်ဖြစ်သည်။ မနာမကျန်းသောအကြောင်း ရှိလျှင်မူ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အလုပ်လုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်စေရန် ဝတ်စားနေသလော သို့မဟုတ် လူများ ကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အကြောင်း တစ်မျိုးတွေးစေရန် ဝတ်စားနေသလောဟု စောင့်ကြည့်ပါ။ အဖြေသည် အမြဲ အမှားမဟုတ်သော်လည်း သတိထားသင့်သည်။
တစ်ဆက်တည်းရှိသော သိက္ခာပုဒ်နှစ်ခုက ရနံ့သာနံ့သာပါသော ဆေးဆိုးဖြင့် ရေချိုးခြင်းနှင့် နံ့သာရှိသော နှမ်းမှုန့်ဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို တားမြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံး ပါစိတ်ဖြစ်ပြီး မနာမကျန်းသောအကြောင်းရှိလျှင် ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းသိက္ခာပုဒ်၏ အနာပတ္တိဝါရက ရိုးရိုးနှမ်းမှုန့်ဖြင့် ရေချိုးလျှင် အာပတ်မသင့်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ တားမြစ်ထားသည်မှာ ရနံ့လှစေရန် ထပ်ဖြည့်သော အပိုင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေခြင်း မဟုတ်ပါ။
အခြေခံလုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်သောအရာနှင့် ထပ်ဖြည့်ထားသော ပရီမီယံအပိုင်းကို ခွဲခြားပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ အများစုသည် နောက်ပိုင်းအတွက် မစဉ်းစားမိဘဲ ပေးချေနေကြသည်။
အခြားသူကို နှိပ်စေခြင်း၊ ပွတ်တိုက်စေခြင်းဆိုင်ရာ သိက္ခာပုဒ်ကို လေးပုဒ်အထိ ခွဲထားသည်။ အခြားဘိက္ခုနီ၊ သိက္ခမာနာ၊ သာမဏေရီနှင့် လူဝတ်ကြောင်အမျိုးသမီးတို့ကို အသုံးပြုခြင်းများ ပါဝင်သည်။ အားလုံး ပါစိတ်အဆင့်တူပြီး အားလုံးတွင် အနာပတ္တိဝါရလည်း တူသည်။ မနာမကျန်းသောအခါ သို့မဟုတ် လိုအပ်သောအကြောင်းရှိလျှင် အာပတ်မသင့်ပါ။
မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းချမှတ်ပြီး နည်းလမ်းအသစ်ဖြင့် ရှောင်လွှဲရန် အကြောင်းရှာနေမိသည်ကို တွေ့လျှင် ထိုအချက်သည် မိမိကိုယ်နှင့် အမှန်တကယ် မသဘောတူရသေးကြောင်း သတိပေးချက်ဟု မှတ်ပါ။
ဤသိက္ခာပုဒ်များ၏ အနာပတ္တိဝါရသည် အားလုံးနီးပါး အဆုံးသတ်ပုံတူသည်။ မနာမကျန်းသောအခါနှင့် လိုအပ်သောအကြောင်း သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိသောအခါ အာပတ်မသင့်ပါ။ ထီးဆိုင်ရာ သိက္ခာပုဒ်တွင်မူ အာရာမ၌ သို့မဟုတ် အာရာမ၏ ဥပစာအတွင်း ထီးသုံးလျှင် အာပတ်မသင့်ဟု ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤပစ္စည်းများကို ပစ္စည်းကိုယ်တိုင်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ဘဲ အခြေအနေနှင့် လိုအပ်ချက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘိက္ခုနီများ၏ အကျင့်စည်းကမ်း အထူးဖြစ်ပြီး လူဝတ်ကြောင်များအတွက် တားမြစ်ချက် မဟုတ်ပါ။
ပစ္စည်းမှာယူရန် နှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သက်သာစေရန် ပိုပေးချေခြင်းမပြုမီ ယခု လိုအပ်သည့်ဘက်တွင်ရှိသလော လိုချင်သည့်ဘက်တွင်ရှိသလောဟု မိမိကိုယ်ကို တိုတိုဖြေပြီး ထိုအဖြေကို လက်ခံပါ။
လူများစွာသည် မိမိကိုယ်ကို ယေဘုယျကျသော စည်းကမ်းများ ချမှတ်တတ်ကြသည်။ ဥပမာ ပိုလျှံသောပစ္စည်းကို နောက်ထပ် မဝယ်တော့ဟု၊ တက္ကစီကို နောက်ထပ် မစီးတော့ဟု ဆိုပြီး မကြာမီ စည်းကမ်းသည် လက်တွေ့ဘဝထက် တင်းကျပ်လွန်းသဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ဤဝဂ်၏ နည်းလမ်းမှာ ကွာခြားသည်။ တပ်မက်မှုဘက်တွင် စံနှုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချထားပြီး လိုအပ်ချက်ဘက်တွင် တံခါးဖွင့်ထားသည်။ ထို့နောက် လိုအပ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ထားသည်။ ဥပမာ မနာမကျန်းသူဆိုသည်မှာ ခြေဖြင့် မလျှောက်နိုင်သူဖြစ်သည်။
သတိပြုသင့်သော နောက်တစ်ချက်မှာ အခြားသူကို နှိပ်စေခြင်းဆိုင်ရာ သိက္ခာပုဒ်ကို အချက်များစွာအဖြစ် ခွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားဘိက္ခုနီ၊ သိက္ခမာနာ၊ သာမဏေရီနှင့် လူဝတ်ကြောင်အမျိုးသမီးတို့ကို အသုံးပြုခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လုပ်ပေးသူကို ပြောင်းခြင်းဖြင့် ရှောင်လွှဲမနိုင်စေရန်ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်ဘဝတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းချမှတ်ပြီး နည်းလမ်းပြောင်းခြင်းဖြင့် ရှောင်လွှဲရန် အကြောင်းရှာလျှင် ထိုစည်းကမ်းသည် အလုပ်မလုပ်ပါ။
ဤသိက္ခာပုဒ်များသည် ရဟန်းရှင်တို့၏ အကျင့်စည်းကမ်းဖြစ်သည်။ လူဝတ်ကြောင်များအား ထီး၊ ဖိနပ်၊ ယာဉ် သို့မဟုတ် ရနံ့သာများ သုံးခြင်းကို မတားမြစ်ထားချေ။ ယူသုံးနိုင်သည်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို မကောက်ကိုင်မီ သို့မဟုတ် မှာယူရန် မနှိပ်မီ ယခု ကျွန်ုပ်သည် လိုအပ်သည့်ဘက်တွင် ရှိသလော လိုချင်သည့်ဘက်တွင် ရှိသလော၊ မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ ဖြေသလောဟူသော မေးခွန်းတိုလေးဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ကမ္မာရပုတ္တ စုန္ဒသည် နောက်ဆုံးဆွမ်းကို ကပ်လှူသည်။ ဘုရားရှင်သည် သူကရမဒ္ဒဝကို ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းအတွက် လက်ခံပြီး…
စိတ်ကို ပိတ်ဆို့တတ်သော အရာငါးမျိုး—သမာဓိမတည်ခြင်းနှင့် ပညာမဖြစ်ပေါ်ခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတိ…
ရှင်မေဃိယသည် ဘုရားရှင် စောင့်ဆိုင်းရန် တောင်းဆိုတော်မူသော်လည်း သရက်ဥယျာဉ်တွင် ကျင့်ကြံရန် ခွင့်တောင်းပြီး ကာမ၊…
ဝေသာလီတွင် အမ္ဗပါလီသည် မြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် လဲလှယ်ပေးသော်လည်း ဆွမ်းကပ်လှူခွင့်ကို မရောင်းချခဲ့။ ဘုရားရှင်သည်…