စူဠဟတ္ထိပဒေါပမသုတ်: ဆင်ခြေရာကြောင့် အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်

မဇ္ဈိမနိကာယ် စူဠဟတ္ထိပဒေါပမသုတ်တွင် ပိလောတိကပရိဗိုဇ်သည် ဇာဏုဿောဏိဗြာဟ္မဏအား မိမိသည် မြတ်စွာဘုရားကို ယုံကြည်ကြည်ညိုရသည်မှာ “ခြေရာ” လေးမျိုးကို တွေ့မြင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုခြေရာလေးမျိုးမှာ ငြင်းချက်တွေ့ရန် မေးခွန်းများ ပြင်ဆင်လာသော ခတ္တိယ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဂဟပတိနှင့် ပညာရှိ သမဏတို့ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် တရားနာရသောအခါ မေးခွန်းတစ်ခုမျှ မမေးဘဲ တပည့်အဖြစ် ခံယူကြသည်။

ဇာဏုဿောဏိက ဤအကြောင်းကို လျှောက်ထားသောအခါ မြတ်စွာဘုရားက ဆင်ခြေရာဥပမာသည် ပြည့်စုံသေးသည်မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဆင်မုဆိုးသည် တောထဲတွင် ခြေရာကြီးကို မြင်လျှင်ပင် ဆင်ထီးကြီးဟု ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ တောထဲတွင် ခြေရာကြီးသော ဆင်မများလည်း ရှိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြေရာကို လိုက်သွားရာ မြင့်သောနေရာတွင် ပွတ်တိုက်ထားသောအရာနှင့် စွယ်ရာကို တွေ့သောအခါတွင်လည်း မဆုံးဖြတ်သေးဘဲ ထိုဆင်ထီးကြီးကိုယ်တိုင်ကို မြင်ရမှသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် တရားနာခြင်း၊ ဆည်းကပ်ကြည်ညိုခြင်း၊ ရှင်ရဟန်းပြုခြင်း၊ သီလစောင့်ထိန်းခြင်း၊ ဣန္ဒြေစောင့်စည်းခြင်း၊ သတိသမ္ပဇညရှိခြင်း၊ ရောင့်ရဲခြင်း၊ နီဝရဏငါးပါးကို ပယ်ခြင်းမှ ဈာန်လေးပါးနှင့် ဝိဇ္ဇာတို့အထိ အဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံပုံကို ဟောကြားတော်မူသည်။ အဆင့်တစ်ခုစီကို တထာဂတ၏ ခြေရာဟု ခေါ်တော်မူသော်လည်း အရိယာတပည့်သည် ထိုအဆင့်များတွင် ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်သေးပါ။ စိတ်လွတ်မြောက်၍ လွတ်မြောက်ပြီဟု သိသောအခါမှသာ ဘဂဝါသည် စစ်မှန်စွာ သဗ္ဗညုဘုရားဖြစ်တော်မူသည်၊ တရားတော်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားထားသည်၊ သံဃာတော်သည် ကောင်းစွာ ကျင့်သည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ရောက်သည်။