ภิกขุนีวิภังค์: ไม่ชิงของคืน ไม่กั้นของส่วนรวม ไม่หวงผู้ใจบุญ

ในภิกขุนีวิภังค์ พระวินัยปิฎก เล่ม ๓ ซึ่งรวบรวมสิกขาบทของภิกษุณี มีเรื่องต้นบัญญัติหลายเรื่องเกี่ยวกับการแบ่งปันปัจจัยในชีวิตร่วมกัน บทเรียนอยู่ที่ความหวงแหน ซึ่งเกิดได้ในทุกครอบครัว หอพัก และองค์กร

เรื่องแรก ภิกษุณีถุลลนันทาเปลี่ยนจีวรกับภิกษุณีรูปหนึ่ง ต่อมาถามว่าจีวรที่แลกไปอยู่ไหน แล้วพูดว่า "ของเธอก็ต้องเป็นของเธอ ของฉันก็ต้องเป็นของฉัน" แล้วชิงคืนมา เรื่องที่สอง ภิกษุณีสงฆ์ประชุมจะแจกจีวรที่เกิดขึ้น แต่ศิษย์ของภิกษุณีถุลลนันทาไม่อยู่ นางจึงห้ามการแจก เมื่อศิษย์กลับมาแล้วจึงให้แจก

เรื่องที่สาม ภิกษุณีรูปหนึ่งได้รับการเลี้ยงจากตระกูลหนึ่ง และเจ้าของบ้านขอให้ภิกษุณีรูปอื่นมาด้วย นางคิดว่าทำอย่างไรรูปอื่นจะไม่มา จึงบอกภิกษุณีทั้งหลายว่าที่นั่นมีสุนัขดุ โคดุ ทางลื่น อย่าไปเลย ต่อมาชาวบ้านรู้เรื่องจึงติเตียนว่าภิกษุณีหวงตระกูล