ဓမ္မဒါယာဒသုတ်: ဓမ္မ၏ အမွေခံဖြစ်သည်၊ အာမိသ၏ အမွေခံ မဟုတ်

ဓမ္မဒါယာဒသုတ်သည် မဇ္ဈိမနိကာယ်၏ တတိယသုတ် ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားက “ရဟန်းတို့ ငါ၏ ဓမ္မဒါယာဒ ဖြစ်ကြလော့၊ အာမိသဒါယာဒ မဖြစ်ကြနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ဥပမာပေးသည်မှာ ကိုယ်တော်ဘုဉ်းပေးပြီးနောက် အစာကျန်ရှိသောအခါ ဆာလောင်၍ အားနည်းနေသော ရဟန်းနှစ်ပါး ရောက်လာလျှင် တစ်ပါးက ကျန်သောအစာကို ဘုဉ်းပေးပြီး နောက်တစ်ပါးက အစာသည် အာမိသဖြစ်သည်ဟု ကြံ၍ မဘုဉ်းပေးဘဲ ညလုံးပေါက် ဆာလောင်စွာ နေသည်ဆိုပါစို့။ နောက်တစ်ပါးကို ပိုမို ပူဇော်ချီးမွမ်းထိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကျင့်ဝတ်သည် အလိုနည်းခြင်း၊ ရောင့်ရဲခြင်း၊ ကိလေသာကို ခြစ်ချွတ်ခြင်း၊ မွေးမြူရလွယ်ခြင်းနှင့် လုံ့လစတင်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရား ကြွသွားပြီးသောအခါ ရှင်သာရိပုတ္တရာက ဆက်လက်ဟောကြားသည် — သတ္ထာ ဆိတ်ငြိမ်ရာ၌ သီတင်းသုံးနေသော်လည်း ဆိတ်ငြိမ်မှုကို မသင်ယူသော သာဝကသည် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို၊ ထိုနောက် ဆိုးညစ်သော ကိလေသာဆယ့်ခြောက်ချက်ကို ခွဲခြမ်းပြပြီး ၎င်းတို့ကို ပယ်နိုင်စေသော အလယ်အလတ်လမ်းစဉ် — အရိယမဂ်ဖြစ်သော မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး — ကို ပြသည်။