ဓမ္မသင်္ဂဏီ: ရူပါဝစရဈာန်၊ ကသိုဏ်း၊ အဘိဘာယတနနှင့် ဝိမောက္ခ
ရူပါဝစရကုသလံစိတ္တုပ္ပါဒကဏ္ဍသည် ရူပဘုံသို့ ဦးတည်စေသော ဈာန်အဆင့်ရှိ ကုသိုလ်စိတ်များကို ဈာန်ရေတွက်နည်းနှစ်မျိုး၊ ပဋိပဒါလေးပါး…
စက္ကဝတ္တိသုတ္တံ
ဘုရင်တစ်ပါးသည် ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်ပေးကမ်းရမည့် စက္ကဝတ္တိဝတ်ကို မလိုက်နာသောကြောင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှု ပြန့်နှံ့လာပြီး ခိုးယူမှု၊ လက်နက်၊ သတ်ဖြတ်မှု၊ မုသာဝါဒနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားယိုယွင်းမှုတို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အဆက်ဆက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံး လူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မသတ်ဖြတ်တော့ဘဲ ကောင်းမှုကို အသေးဆုံးအချက်မှ ပြန်စလာကြသောအခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။
ဒီဃနိကာယ် ပါထိကဝဂ်၊ စက္ကဝတ္တိသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မဂဓနိုင်ငံ မာတုလာမြို့၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရဟန်းတို့အား မိမိကိုယ်ကို ကျွန်းအဖြစ်ထားရန်၊ ဓမ္မကို ခိုလှုံရာအဖြစ်ထားရန် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးဖြင့် မိန့်တော်မူ၍ မိမိဖခင်၏ အစာရှာရာ ဒေသ၌သာ ကျက်စားကြရန် ဟောကြားတော်မူခြင်းဖြင့် စတင်တော်မူသည်။ ထို့နောက် စကြဝတေးမင်း ဒဠှနေမိသည် စကြာရတနာ နေရာမှ ရွေ့သွားသောအခါ မင်းစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်၍ ရှင်ရဟန်းပြုခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။ ရာဇရသေ့က သားတော်အား စကြာရတနာသည် ဖခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံသော ပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ စက္ကဝတ္တိဝတ်ကို ကျင့်ကြံမှသာ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်။
မင်းမျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဤဝတ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ပါးသောမင်းသည် ရာဇရသေ့ထံ မမေးမြန်းဘဲ မိမိအမြင်အတိုင်း အုပ်ချုပ်သောကြောင့် တိုင်းပြည်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မတိုးတက်တော့ပေ။ အမတ်တို့၏ စကားကို နာယူ၍ တရားသဖြင့် စောင့်ရှောက်မှုကို စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်ကို မပေးခဲ့ပေ။ သုတ်တွင် ယိုယွင်းမှုသည် ဤအချက်မှ စတင်၍ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားကြောင်း ဟောထားပြီး လူ၏အသက်နှင့် အဆင်းသည် အသက်ရှစ်သောင်းမှ ဆယ်နှစ်အထိ လျော့ကျသွားကာ ထိုနောက် လူတို့ ကုသိုလ်ပြန်ပြုလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်း ပြန်တိုးလာပြီး သင်္ခမင်းနှင့် အရိယမေတ္တေယျမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်အထိ ရောက်ကြောင်း ဟောကြားထားသည်။
အသက်အရွယ်ဆိုင်ရာ ကိန်းဂဏန်းများနှင့် အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်များမှာ ရှေးဟောင်းအိန္ဒိယ၏ စကြဝဠာအယူအဆအရ ပုံဖော်ချက်များဖြစ်သည်။ စာလုံးစာပေါင်းအတိုင်း ဟောကိန်းအဖြစ် ဖတ်ရှုခြင်းထက် လူတို့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေအနေတို့ကြား ဆက်စပ်မှုကို မြင်ရန် ဖတ်ရှုသင့်သည်။ ဇာတ်လမ်းထဲက သေဒဏ်ပေးခြင်းသည်လည်း ယိုယွင်းမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး သုတ်တွင် ချီးမွမ်းထားသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
မြတ်စွာဘုရားသည် သုတ်ကို ဖွင့်လည်းကောင်း ပိတ်လည်းကောင်း မိမိကိုယ်ကို ကျွန်းအဖြစ်ထားရန်၊ ဓမ္မကို ခိုလှုံရာအဖြစ်ထားရန်၊ အခြားအရာကို ခိုလှုံရာမထားရန် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါးကို ပွားများခြင်းဖြင့် ဟောကြားတော်မူသည်။ မိမိဖခင်၏ အစာရှာရာ ဒေသ၌ ကျက်စားလျှင် မာရ်နတ်သည် အခွင့်မရနိုင်ဟုလည်း မိန့်တော်မူသည်။
သတင်းအချက်အလက်များနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အခြေအနေကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျလာသည့်အခါ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်၊ ခံစားမှုနှင့် အတွေးများကို ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ပါ။
ရာဇရသေ့သည် သားတော်အား စကြာရတနာသည် ဖခင်ထံမှ အမွေဆက်ခံလာသော စည်းစိမ်မဟုတ်ဟု သွန်သင်သည်။ ဓမ္မကိုသာ မှီခိုရန်၊ ဓမ္မကို ရိုသေရန်၊ ဓမ္မကို အလံတော်အဖြစ်ထားရန်၊ နန်းတွင်းသားများ၊ စစ်တပ်၊ ဗြာဟ္မဏများ၊ ဂဟပတိများ၊ မြို့သူမြို့သားများ၊ ကျေးလက်ဒေသသူများ၊ သမဏဗြာဟ္မဏများမှသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်များအထိ တရားသဖြင့် စောင့်ရှောက်ကာကွယ်ရန်၊ တိုင်းပြည်တွင် မတရားသောအမှုမရှိစေရန်နှင့် ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်ပေးကမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်။
အမွေဆက်ခံရသော ရာထူး၊ မိသားစုလုပ်ငန်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတင်းသည် ကိုယ်တိုင် တည်မြဲနေမည်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တိုင်၏ အကျင့်စာရိတ္တဖြင့် ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်သည်။
စက္ကဝတ္တိဝတ်၏ တစ်ချက်မှာ ယစ်မျိုးနှင့် ပမာဒမှ ရှောင်ကြဉ်ကာ ခန္တီနှင့် သောရစ္စ၌ တည်နေသော သမဏဗြာဟ္မဏတို့ထံ ချဉ်းကပ်၍ အဘယ်အရာသည် ကုသိုလ်ဖြစ်သနည်း၊ အဘယ်အရာသည် အကုသိုလ်ဖြစ်သနည်း၊ အဘယ်အရာ အပြစ်ရှိသနည်း၊ အဘယ်အရာ အပြစ်မရှိသနည်း၊ အဘယ်အရာကို ပြုလျှင် ကာလကြာရှည်စွာ ဆင်းရဲဒုက္ခ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသုခအတွက် ဖြစ်စေသနည်းဟု မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အကုသိုလ်ကို စွန့်ပယ်၍ ကုသိုလ်ကို ကျင့်ကြံရသည်။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်အာဏာရှိသူသည် အကျိုးစီးပွားပဋိပက္ခမရှိသော အကြံပေးများကို ထားသင့်ပြီး “ဤသို့လုပ်လျှင် ရေရှည်တွင် ဘာအကျိုးဖြစ်ပေါ်မည်နည်း” ဟု ရဲရင့်စွာ မေးသင့်သည်။
ဘုရင်တစ်ပါးသည် စကြာရတနာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရာဇရသေ့ထံ စက္ကဝတ္တိဝတ်အကြောင်း မမေးမြန်းဘဲ မိမိအမြင်အတိုင်း အုပ်ချုပ်သောကြောင့် တိုင်းပြည်သည် ယခင်ခေတ်ကကဲ့သို့ မတိုးတက်တော့ပေ။ အမတ်များနှင့် အစိုးရအရာရှိများက စက္ကဝတ္တိဝတ်ကို ကိုယ်တို့ မှတ်မိနေကြောင်း လျှောက်တင်သတိပေးရသည်။
အဖွဲ့၏ ရလဒ်ကျဆင်းသွားသောအခါ မိမိတစ်ဦးတည်း၏ အတွေးဖြင့် ချက်ချင်း မပြုပြင်ပါနှင့်။ အလုပ်ကြာကြာလုပ်ခဲ့သူများကိုလည်းကောင်း၊ ယခင်က ရလဒ်ကောင်းခဲ့သည့် မူလအခြေခံမူများကိုလည်းကောင်း မေးမြန်းပါ။
ဘုရင်သည် တရားသဖြင့် စောင့်ရှောက်မှုကို စီစဉ်သော်လည်း ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်မပေးခဲ့သောကြောင့် ချို့တဲ့မှု ပြန့်နှံ့လာသည်။ လူတစ်ဦးသည် ပစ္စည်းခိုးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ပြုလုပ်သနည်းဟု မေးသောအခါ “အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ဘာမျှမရှိပါ” ဟု ဖြေသည်။ ဘုရင်သည် သူ့အား အသက်မွေးရန်၊ မိဘကို ကျွေးမွေးရန်၊ သားမယားကို ပြုစုရန်၊ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန်နှင့် ဒါနပြုရန်အတွက် စည်းစိမ်ကို ချီးမြှင့်သည်။ သို့သော် အခြားသူများက ခိုးယူလျှင် စည်းစိမ်ရသည်ကို ကြားသိသောအခါ သူတို့ကလည်း ခိုးယူရန် စဉ်းစားလာကြသည်။
ပြဿနာဖြစ်ပြီးနောက် အဆုံးပိုင်းမှ ကူညီခြင်းသည် လူတို့ ထောင့်ကပ်မတိုင်မီ ကြိုတင်စောင့်ရှောက်ခြင်းထက် ရလဒ်နည်းသည်။ ဥပမာ လူမှုဖူလုံရေး၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်လောက်သော လုပ်အားခနှင့် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများ ဖြစ်သည်။
ခိုးသူတို့အား စည်းစိမ်ကို အမြဲပေးနေလျှင် ခိုးယူမှု တိုးလာလိမ့်မည်ဟု ဘုရင်မြင်သဖြင့် ခိုးသူတို့ကို သေဒဏ်စီရင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ လူတို့ ကြားသိသောအခါ “ငါတို့လည်း လက်နက်ကို ထက်အောင်လုပ်သင့်သည်” ဟု တွေးကာ ရွာ၊ မြို့နှင့် လမ်းမကြီးများကို လုယက်၍ ပစ္စည်းပိုင်ရှင်များကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ သုတ်က ဆင်းရဲသူတို့အား စည်းစိမ်မပေးသောအခါ ချို့တဲ့မှု ပြန့်နှံ့လာပြီး ထို့နောက် ခိုးယူမှု၊ လက်နက်၊ သတ်ဖြတ်မှုနှင့် မုသားပြောဆိုမှုတို့ အတူတကွ ပြန့်နှံ့လာသည်ဟု အနှစ်ချုပ်ဟောကြားထားသည်။
အိမ်တွင်ဖြစ်စေ အလုပ်ခွင်တွင်ဖြစ်စေ အကြောင်းရင်းကို မဖြေရှင်းဘဲ ပြစ်ဒဏ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာစေလျှင် လူတို့သည် ဖုံးကွယ်လာပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု ပိုပြင်းထန်လာတတ်သည်။ ပြစ်ဒဏ်မတိုးမီ အကြောင်းရင်းကို အရင်ရှာပါ။
ယိုယွင်းမှု ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သောအခါ ချောပစ်ပြောဆိုမှု၊ ကာမမှားယွင်းကျင့်မှု၊ ကြမ်းတမ်းသောစကား၊ အချည်းနှီးစကား၊ လောဘ၊ ဗျာပါဒ၊ မှားယွင်းသောအမြင်၊ တရားမျှတမှုမရှိသော တပ်မက်မှု၊ ရွေးချယ်မှုမရှိသော လောဘနှင့် မိဘ၊ သမဏဗြာဟ္မဏများနှင့် အနွယ်တွင်း လူကြီးများအပေါ် မှန်ကန်စွာ မကျင့်ကြံမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိဘကို မလေးစားသူများက ချီးမြှောက်ခံရပြီး မိသားစုဝင်များသည် မုဆိုးက သားကောင်ကိုမြင်သကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆိုးရွားစွာ တွေးကြသည်ဟု သုတ်က ဖော်ပြထားသည်။
အိမ်နှင့် အဖွဲ့အစည်းတွင် သေးငယ်သော လက္ခဏာများကို သတိထားပါ။ ဥပမာ ချောပစ်ပြောဆိုမှု ပုံမှန်ဖြစ်လာခြင်း သို့မဟုတ် လူကြီးများကို ဂုဏ်မပြုတော့ခြင်း စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ယိုယွင်းမှုသည် ဤအရာများမှ စတင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ကြသည့် အချိန်ရောက်သောအခါ အချို့သူတို့သည် တောနှင့် တောင်ကြားများတွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ကြသည်။ ထွက်လာ၍ တွေ့ဆုံကြသောအခါ အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဖက်ကြပြီး ဆွေမျိုးအများအပြား အကုသိုလ်ဓမ္မကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြောင်း တွေးမိကာ ပထမဦးဆုံး သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ နောက်တွင် အကျိုးကောင်းကို မြင်သောအခါ ခိုးယူခြင်း၊ ကာမမှားယွင်းကျင့်ခြင်း၊ မုသားပြောခြင်း၊ ချောပစ်ပြောခြင်း၊ ကြမ်းတမ်းစွာပြောခြင်း၊ အချည်းနှီးစကားပြောခြင်းတို့မှ ရှောင်ကြဉ်ကြပြီး လောဘ၊ ဗျာပါဒ၊ မှားယွင်းသောအမြင်တို့ကို ပယ်ကာ မိဘနှင့် လူကြီးများအပေါ် မှန်ကန်စွာ ပြန်လည်ကျင့်ကြံကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။
ဘဝ သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွား၍ မည်သည့်နေရာမှ စရမည်မသိသည့်အခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မထိခိုက်တော့ခြင်းတစ်ချက်တည်းမှ စပါ။ ထို့နောက် အခြားကောင်းမှုများကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် တိုးပွားလာစေပါ။
ဤသုတ်သည် ရာဇဝတ်မှုပြဿနာများတွင် အကြောင်းရင်းရှိသည်ဟု သတိပေးသည်။ အုပ်ချုပ်သူသည် ငြိမ်သက်မှုကို စောင့်ရှောက်သော်လည်း စားစရာမရှိသူတို့ကို မစောင့်ရှောက်လျှင် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ပြဿနာမပျောက်ဘဲ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတို့ ပိုမိုအကြမ်းဖက်လာစေသည်။ ဤမူသည် အခြားသူတို့ကို စောင့်ရှောက်ရသူ အားလုံး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ စီမံခန့်ခွဲသူမှသည် မိဘအထိ အသုံးဝင်သည်။
တစ်ဖက်တွင် သုတ်ထဲက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုသည် ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုမှ မစဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မထိခိုက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် လူအနည်းစုမှ စကာ ကောင်းမှုကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် တိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုးရွားလာသော မိသားစု သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။
ကိုယ်ပိုင်ဘဝအတွက်မူ သုတ်၏ အစနှင့်အဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာမှာ မိမိကိုယ်နှင့် ဓမ္မကို ကျွန်းအဖြစ်ထားခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း၊ အုပ်ချုပ်သူ သို့မဟုတ် လူ့အဖွဲ့အစည်း ကောင်းလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထပ်ခါထပ်ခါ အလေးပေးထားသည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
စိတ္တုပ္ပါဒကဏ္ဍသည် ရူပဘုံသို့ ဦးတည်စေသော ဈာန်အဆင့်ရှိ ကုသိုလ်စိတ်များကို ဈာန်ရေတွက်နည်းနှစ်မျိုး၊ ပဋိပဒါလေးပါး…
မေဏ္ဍကဂဟပတိ၊ သူ၏ဇနီး၊ သား၊ ချွေးမနှင့် ကျွန်တို့သည် လူများကို ဝေငှကျွေးမွေးရာတွင် အသုံးပြုသော အထူးစွမ်းရည်များ…
အတိတ်ကို မလိုက်ခြင်း၊ အနာဂတ်ကို မမျှော်လင့်ခြင်း၊ ယခုဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်ခြင်းနှင့် ယနေ့ပင် လုံ့လပ…
စိတ်ကို လောင်မြိုက်စေသော မကောင်းသည့်မီးသုံးပုံ၊ ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်သော “မီး”သုံးပုံ — မိဘ၊ မိသားစု…