ຫຼັກທຳພື້ນຖານ

ຂັນ 5

ປັນຈັກຂັນທາ

ສ່ວນປະກອບ 5 ກອງທີ່ລວມກັນເປັນ “ຕົວເຮົາ” — ແຍກເບິ່ງເທື່ອລະກອງແລ້ວ ຈະເຫັນວ່າບໍ່ມີກອງໃດເປັນເຈົ້າຂອງຕົວແທ້

5 ຂໍ້

ເມື່ອເວົ້າເຖິງ “ຕົວເຮົາ” ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງແຍກໃຫ້ເບິ່ງວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວມັນຄືສິ່ງ 5 ກອງທີ່ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ ຄື ຮູບ ເວທະນາ ສັນຍາ ສັງຂານ ແລະວິນຍານ ບໍ່ມີກ້ອນໃດທີ່ເປັນແກ່ນຖາວອນເຊື່ອງຢູ່ພາຍໃນ

ປະໂຫຍດຂອງການແຍກເບິ່ງຄື ເວລາມີຫຍັງມາກະທົບ ເຮົາຈະເຫັນວ່າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນພຽງກອງໃດກອງໜຶ່ງທີ່ເຮັດວຽກ ບໍ່ແມ່ນ “ທັງຕົວເຮົາ” ພັງລົງທັງໝົດ ຄວາມທຸກຈຶ່ງເບົາລົງ ເພາະຍຶດໜ້ອຍລົງ

1

ຮູບ — ຮ່າງກາຍ ແລະສິ່ງທີ່ສຳຜັດໄດ້ ລູປັກຂັນໂທ

ສ່ວນທີ່ເປັນວັດຖຸທັງໝົດ ທັງຮ່າງກາຍຂອງເຮົາ ແລະສິ່ງທີ່ຕາ ຫູ ດັງ ລີ້ນ ກາຍສຳຜັດໄດ້ ຮ່າງກາຍປ່ຽນແປງທຸກມື້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂໍອະນຸຍາດຈາກເຮົາ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເບິ່ງແຍງຮູບຕາມໜ້າທີ່ ຄື ກິນ ນອນ ແລະອອກກຳລັງກາຍໃຫ້ພໍດີ ແຕ່ບໍ່ຕ້ອງຄາດຫວັງໃຫ້ມັນບໍ່ແກ່ບໍ່ເຈັບ ຄວາມຄາດຫວັງແບບນັ້ນຄືຕົ້ນທາງຂອງຄວາມທຸກທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ
2

ເວທະນາ — ຄວາມຮູ້ສຶກສຸກ ທຸກ ຫຼືເສີຍໆ ເວທະນາກຂັນໂທ

ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກຄັ້ງທີ່ມີການກະທົບ ມີພຽງ 3 ແບບ ຄື ສະບາຍ (ສຸກ) ບໍ່ສະບາຍ (ທຸກ) ແລະກາງໆ (ອຸເບກຂາ) ເວທະນາເກີດຂຶ້ນເອງຕາມເຫດ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເລືອກໄດ້

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຝຶກແຍກ “ຄວາມຮູ້ສຶກ” ອອກຈາກ “ປະຕິກິລິຍາ” ເຊັ່ນ ຮູ້ສຶກຫງຸດຫງິດໄດ້ ແຕ່ຍັງເລືອກໄດ້ວ່າຈະບໍ່ເວົ້າອອກໄປໃນຕອນນັ້ນ ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງສອງຢ່າງນີ້ ຄືບ່ອນທີ່ເຮົາຝຶກໄດ້ແທ້
3

ສັນຍາ — ຄວາມຈື່ໄດ້ໝາຍຮູ້ ສັນຍາກຂັນໂທ

ການຈື່ ແລະໝາຍຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ພົບແມ່ນຫຍັງ ເຊັ່ນ ຈື່ສີໄດ້ ຈື່ສຽງໄດ້ ຈື່ຄົນໄດ້ ສັນຍາຊ່ວຍໃຫ້ໃຊ້ຊີວິດໄດ້ສະດວກ ແຕ່ກໍພາໃຫ້ຕັດສິນສິ່ງໃໝ່ດ້ວຍພາບຈຳເກົ່າໄດ້ຄືກັນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເວລາຄິດວ່າ “ຄົນນີ້ເປັນແບບນີ້ແນ່ນອນ” ໃຫ້ເຕືອນຕົນເອງວ່າ ນັ້ນຄືສັນຍາຈາກອະດີດ ບໍ່ແມ່ນຕົວລາວໃນມື້ນີ້ ການເປີດຊ່ອງໃຫ້ຂໍ້ມູນໃໝ່ ຊ່ວຍຫຼຸດການຕັດສິນຄົນຜິດໄປໄດ້ຫຼາຍ
4

ສັງຂານ — ຄວາມຄິດປຸງແຕ່ງ ແລະເຈຕະນາ ສັງຂາລັກຂັນໂທ

ການປຸງແຕ່ງຂອງໃຈ ທັງຄວາມຄິດ ຄວາມຕັ້ງໃຈ ອາລົມ ແລະນິໄສທີ່ສະສົມມາ ຂັນກອງນີ້ເອງທີ່ເປັນຕົວສ້າງກຳ ເພາະມີເຈຕະນາເປັນແກນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ສັງເກດຄວາມຄິດທີ່ຜຸດຂຶ້ນມາຊ້ຳໆ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຊື່ອມັນທຸກເລື່ອງ ຄວາມຄິດຄືສິ່ງທີ່ໃຈປຸງແຕ່ງຂຶ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄຳສັ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຕາມ ພຽງແຕ່ຮູ້ທັນ ກໍຕັດວົງຈອນອາລົມໄດ້ແລ້ວເຄິ່ງໜຶ່ງ
5

ວິນຍານ — ການຮັບຮູ້ທາງຕາ ຫູ ດັງ ລີ້ນ ກາຍ ໃຈ ວິນຍານັກຂັນໂທ

ຄວາມຮູ້ແຈ້ງອາລົມທາງທະວາລະທັງ 6 ຄື ຮູ້ວ່າເຫັນ ຮູ້ວ່າໄດ້ຍິນ ຮູ້ວ່າກຳລັງຄິດ ວິນຍານເກີດຂຶ້ນເມື່ອມີເຫດຄົບ ເຊັ່ນ ມີຕາ ມີຮູບ ແລະມີການໃສ່ໃຈ ແລ້ວກໍດັບໄປເປັນຂະນະໆ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ລອງສັງເກດວ່າໃນ 1 ນາທີ ການຮັບຮູ້ຂອງເຮົາປ່ຽນຊ່ອງໄປຈັກເທື່ອ ຈາກເຫັນເປັນໄດ້ຍິນ ຈາກໄດ້ຍິນເປັນຄິດ ການເຫັນການປ່ຽນຊ່ອງນີ້ເລື້ອຍໆ ເຮັດໃຫ້ຍຶດວ່າ “ເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ທີ່ທ່ຽງ” ໄດ້ຍາກຂຶ້ນ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄັ້ງໜ້າທີ່ຖືກວິພາກວິຈານແລ້ວຮູ້ສຶກບໍ່ດີ ລອງແຍກເບິ່ງຕາມຂັນ — ສຽງທີ່ໄດ້ຍິນເປັນຮູບ ຄວາມຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈເປັນເວທະນາ ການຈື່ໄດ້ວ່າໃຜເວົ້າເປັນສັນຍາ ຄວາມຄິດໂຕ້ກັບເປັນສັງຂານ ແລະການຮັບຮູ້ທັງໝົດນັ້ນເປັນວິນຍານ

ເມື່ອເຫັນເປັນກອງໆ ແບບນີ້ ຈະພົບວ່າບໍ່ມີກອງໃດຄື “ຕົວເຮົາ” ທີ່ຖືກທຳລາຍ ມີແຕ່ຂະບວນການທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວດັບໄປຕາມເຫດປັດໄຈ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ