ခန္ဓာငါးပါး

ရူပကို တာဝန်အလိုက် စောင့်ရှောက်ပါ။ ဆိုလိုသည်မှာ စားခြင်း၊ အိပ်ခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းကို သင့်တင့်စွာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မအိုမနာမဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်စရာမလိုပါ။ ထိုသို့မျှော်လင့်ခြင်းသည် မလိုအပ်သော ဒုက္ခ၏ အစပင်ဖြစ်သည်။

“ခံစားချက်” ကို “တုံ့ပြန်မှု” မှ ခွဲခြားရန် လေ့ကျင့်ပါ။ ဥပမာ စိတ်တိုခြင်းကို ခံစားနိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မပြောဘဲနေရန် ရွေးချယ်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ခုကြားရှိ ကွာဟချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်နိုင်သောနေရာဖြစ်သည်။

“ဒီလူက ဒီလိုလူဖြစ်မှာ သေချာတယ်” ဟု တွေးမိသည့်အခါ ၎င်းသည် အတိတ်မှ သညာသာဖြစ်ပြီး ယနေ့ သူ့ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို သတိပေးပါ။ အချက်အလက်အသစ်ကို ဝင်လာခွင့်ပေးခြင်းသည် လူကို မှားယွင်းစွာ ဆုံးဖြတ်မိခြင်းကို များစွာ လျော့ကျစေသည်။

ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လာသော အတွေးများကို အားလုံးယုံစရာမလိုဘဲ သတိထားကြည့်ပါ။ အတွေးသည် စိတ်က ပြုပြင်ဖန်တီးလိုက်သောအရာဖြစ်ပြီး လိုက်နာရမည့် အမိန့် မဟုတ်ပါ။ သိနေရုံနှင့်ပင် စိတ်ခံစားမှု၏ လည်ပတ်မှုကို တစ်ဝက်ခန့် ဖြတ်တောက်ပြီးသားဖြစ်သည်။

တစ်မိနစ်အတွင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ သိမြင်မှုသည် ဒွါရ ဘယ်နှကြိမ်ပြောင်းသည်ကို သတိထားကြည့်ပါ — မြင်ခြင်းမှ ကြားခြင်းသို့၊ ကြားခြင်းမှ စဉ်းစားခြင်းသို့ ဖြစ်သည်။ ဤဒွါရပြောင်းလဲမှုကို မကြာခဏ မြင်လာခြင်းသည် “ငါသည် မြဲသော သိသူဖြစ်သည်” ဟု စွဲလမ်းရန် ပိုခက်စေသည်။