မဟာကပိဇာတ်: တံတားအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပေးဆပ်သော ခေါင်းဆောင်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတက သတ္တကနိပါတ်ရှိ မဟာကပိဇာတ်တွင် ဂါထာများသည် ဘုရင်နှင့် မျောက်ဘုရင်တို့၏ စကားဝိုင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရင်က သင်သည် ဤမျောက်များ လုံခြုံစွာ ဖြတ်ကူးနိုင်ရန် မိမိကိုယ်ကို တံတားပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်၊ သင်သည် သူတို့၏ အဘယ်သူဖြစ်သနည်း၊ သူတို့သည် သင်၏ အဘယ်သူများဖြစ်ကြသနည်းဟု မေးသည်။

မျောက်ဘုရင်က မိမိသည် အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်၍ အုပ်စုကို စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။ မျောက်အုပ်သည် ကြောက်လန့်၍ ဝမ်းနည်းနေသောအခါ မိမိသည် ဝေးဝေးသို့ ခုန်ကူး၍ နွယ်၏ တစ်ဖက်စွန်းကို သစ်ပင်တွင်ချည်ပြီး တစ်ဖက်စွန်းကို ခါးတွင်ချည်ကာ ပြန်၍ ခုန်လာသော်လည်း မရောက်သဖြင့် လက်ဖြင့် သစ်ကိုင်းကို ဆွဲထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် စောင်းကြိုးကဲ့သို့ တင်းမာစွာ ဆန့်တန်းသွားပြီး မျောက်အုပ်သည် ဖြတ်တက်ကာ ဘေးမဲ့စွာ ကူးမြောက်သွားနိုင်သည်။ မျောက်ဘုရင်က ချုပ်နှောင်ခံရသည်ဖြစ်စေ သတ်ဖြတ်ခံရသည်ဖြစ်စေ စိတ်မပူပါ၊ မိမိအုပ်ချုပ်သော အုပ်စုအား ချမ်းသာကို ယူဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဟု ဆိုပြီး ဘုရင်အား ပညာရှိသော ဘုရင်သည် နိုင်ငံ၊ ယာဉ်အဖြစ်သုံးသော တိရစ္ဆာန်များ၊ တပ်မတော်နှင့် မြို့သူမြို့သားအားလုံး၏ ချမ်းသာကို ရှာဖွေသင့်သည်ဟု သွန်သင်သည်။

ပိဋကတ်သုံးပုံရှိ ဇာတ်တွင် ဂါထာများသာ ပါရှိသည်။ အဋ္ဌကထာက မျောက်အုပ်သည် မြစ်ကမ်းစပ်ရှိ သရက်ပင်ကို မှီခိုနေထိုင်ကြောင်း၊ ဗာရာဏသီမင်းသည် ကြွလာ၍ လူများဖြင့် သစ်ပင်ကို ဝိုင်းထားစေကြောင်း၊ မျောက်ဘုရင်သည် တံတားပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသည်ဖြစ်၍ ဘုရင်က ဆင်းယူစေပြီး ပြုစုစေကြောင်း၊ မျောက်ဘုရင်သည် ဤဩဝါဒကို ပေးပြီးနောက် အသက်ဆုံးသွားကြောင်း ထပ်ဆောင်း၍ ပြောပြသည်။