မဟာသာရဇာတ်: သင့်လျော်သောလူသည် သင့်လျော်သောအချိန်တွင်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဧကကနိပါတ်ဇာတ်ပါ မဟာသာရဇာတ်တွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်တည်းသာ ရှိသည်။ စစ်ပွဲဖြစ်လာလျှင် ရဲရင့်သူကို လိုအပ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်သတင်း ဖြစ်လာလျှင် တည်ငြိမ်သူကို လိုအပ်သည်။ ထမင်းနှင့်ရေ ပေါများလျှင် ချစ်ရသူကို လိုအပ်သည်။ နက်နဲသောအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာလျှင် ပဏ္ဍိတ်ကို လိုအပ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဇာတ်ကြောင်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ ဖြစ်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ အမတ်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ဘုရင်သည် ဥယျာဉ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ နန်းတွင်းသူများက ဆင်ယင်ပစ္စည်းများကို ချွတ်၍ ကျွန်မတစ်ဦးအား အပ်ထားပြီး ရေကန်ထဲ ဆင်းကြသည်။ ကျွန်မသည် မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဥယျာဉ်ရှိ မျောက်မက မိဖုရား၏ ပုလဲကုံးကို ယူ၍ ဝှက်ထားသည်။ ပစ္စည်းပျောက်သည်ဟု အော်သောအခါ တော်ဝင်အရာရှိများက ကြောက်၍ ပြေးသော ရွာသားတစ်ဦးကို လိုက်ဖမ်းပြီး ရိုက်နှက်ကာ အသက်လွတ်ရန် မမှန်သော ဝန်ခံချက်ကို ပေးစေသည်။ သူက သူဌေးကို ပြောပြီး သူဌေးက ပုရောဟိတ်ကို၊ ပုရောဟိတ်က ဂီတပညာရှင်ကို၊ ဂီတပညာရှင်က မြို့လှမိန်းကလေးကို ပြောသဖြင့် သံသယရှိသူ ငါးဦး ဖြစ်လာသည်။

ဗောဓိသတ်က လုံခြုံစွာ စောင့်ကြပ်ထားသော ဧရိယာတွင် ပစ္စည်းပျောက်လျှင် ပြင်ပလူ ဝင်ခိုးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် လက်ညှိုးထိုးခံရသော စကားတစ်ခုချင်းစီသည် အသက်လွတ်ရန် ပြောခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း စဉ်းစားသည်။ ထို့ကြောင့် ငါးဦးလုံးကို အတူထား၍ ခိုးနားထောင်စေသောအခါ ထိုသူတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားရသဖြင့် လက်ညှိုးထိုးမှုများသည် မမှန်ကြောင်း သိရပြီး မည်သူမျှ ခိုးသူမဟုတ်ကြောင်း သိလာသည်။ ထို့နောက် ဥယျာဉ်ရှိ မျောက်ယူသွားသည်ဟု ခန့်မှန်း၍ အခြားမျောက်များအား သစ်စေးဖြင့် ပြုလုပ်သော ဆင်ယင်ပစ္စည်းများ ဝတ်ဆင်စေသည်။ ပုလဲကုံးကို ဝှက်ထားသော မျောက်မသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပုလဲကုံးကို ထုတ်၍ ပြသည်။ စောင့်ကြည့်နေသူများက မျောက်ကို ကြောက်လန့်စေသဖြင့် ကုံးကို ပစ်ထားခဲ့သည်။ ဘုရင်က ကျေနပ်တော်မူ၍ ဤဂါထာကို မိန့်တော်မူသည်။ အဋ္ဌကထာက ရှင်အာနန္ဒာသည် ကောသလမင်းအား လူများစွာကို ဒုက္ခမရောက်စေဘဲ မဏိရတနာကို ပြန်ရစေခဲ့သည့်အခါ ဘုရားရှင်က ဤဇာတ်ကို မိန့်တော်မူသည်ဟု ပြောပြသည်။