မဏိကုဏ္ဍလဇာတ်: အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသော်လည်း စိတ်မဆုံးရှုံးခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ် ပဉ္စကနိပါတ်ရှိ မဏိကုဏ္ဍလဇာတ်တွင် ဂါထာ 5 ပုဒ် ရှိသည်။ ပထမဂါထာသည် သင်သည် နိုင်ငံ၊ မြင်း၊ နားကပ်နှင့် မဏိရတနာကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်၊ သားတော်နှင့် ဘုရင်မိန်းမများပါ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်၊ စည်းစိမ်သမ္ပတ်အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့သည်၊ ဝမ်းနည်းသင့်သည့်အချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် စိတ်မပူပန်သနည်းဟူသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ နောက်ဂါထာနှစ်ပုဒ်မှာ အဖြေဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဘောဂက လူကို စွန့်ခွာသွားသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ လူက ဘောဂကို စွန့်ခွာသွားသည်၊ သုံးစွဲနေသော ဘောဂသည် မမြဲပါ၊ လသည် ထွက်လာ၍ ပြည့်စုံပြီးနောက် ဆုတ်သွားသည်၊ နေသည် လင်းလက်ပြီးနောက် ဝင်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ဖြေသူသည် လောကဓံကို အောင်နိုင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် မဝမ်းနည်းဟု ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးဂါထာနှစ်ပုဒ်က ကာမကို စွဲလမ်းသော်လည်း ပျင်းရိသော ဂိဟိသည် မကောင်း၊ မထိန်းသိမ်းသော ရှင်ရဟန်း မကောင်း၊ မဆင်ခြင်ဘဲ ပြုသော ဘုရင် မကောင်း၊ ဒေါသကြီးသော ပညာရှိ မကောင်းဟု ဆိုသည်။ ခတ္တိယသည် ဆင်ခြင်ပြီးမှ ပြုသင့်သည်၊ ဆင်ခြင်ပြီးမှ ပြုသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကျော်ကြားမှု တိုးတက်သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။

ပုံပြင်အသေးစိတ်များသည် အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဗာရာဏသီမင်း ဖြစ်သည်။ မကောင်းသော အမတ်တစ်ဦးက ကောသလမင်းကို ခေါ်လာ၍ ကာသီနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဗာရာဏသီမင်းကို ဖမ်းဆီးထားသည်။ ဗာရာဏသီမင်းသည် ဈာန်ကို ဖြစ်စေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။ ကောသလမင်းသည် ကိုယ်တွင်း ပူလောင်လာသဖြင့် ပထမဂါထာဖြင့် မေးမြန်းသည်။ အဖြေကို နားထောင်ပြီးနောက် ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်ကာ နိုင်ငံကို ပြန်ပေးသည်။ ဇာတ်သမောဓာန်တွင် ကောသလမင်းမှာ ရှင်အာနန္ဒာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။