တိတ္တိရဇာတ်: ခါ၊ မျောက်နှင့် ဆင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးစားတတ်လာခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဧကကနိပါတ်ဇာတ်ပါ တိတ္တိရဇာတ်တွင် ဇာတ်ကဏ္ဍပါ စာသားမှာ ဂါထာတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်သော လူတို့သည် ကြီးသူကို ရိုသေလေးစားကြပြီး ထိုသူတို့သည် ယခုဘဝတွင် ချီးမွမ်းခံကြရကာ နောင်တွင် သုဂတိကို ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုင်းဘာသာပြန်ဗားရှင်းတွင် ခေါင်းစဉ်မှာ နှိမ့်ချသူအကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်အများစုနှင့် ကွာခြားစွာ ဤဇာတ်ကြောင်းကို ပိဋကတ်သုံးပုံ၌ပင် ဖော်ပြထားသည်။ ဝိနယပိဋကတ် စူဠဝဂ်တွင် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းများ၏ တပည့်ရဟန်းများသည် ကိုယ့်လူတွေအတွက် တည်းခိုရာနေရာအားလုံးကို အလျင်စလို ကြိုတင်ဖယ်ထားကြသည်။ ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် နောက်မှ ရောက်လာသဖြင့် တည်းခိုစရာမရှိ၍ သစ်ပင်ရင်းတွင် တစ်ညလုံး ထိုင်နေရသည်။ ဘုရားရှင်က မည်သူသည် အကောင်းဆုံး ထိုင်စရာ၊ ရေနှင့် အစားအစာကို ရထိုက်သနည်းဟု ရဟန်းတို့အား မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းတို့က မျိုးရိုးမြင့်မားရာမှ လာသူ၊ ဝိနည်းကို ဆောင်သူ၊ ဈာန်ရသူ စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ဖြေကြသည်။ ဘုရားရှင်က သတ္တဝါမိတ်ဆွေသုံးဦး၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ခါ၊ မျောက်နှင့် ဆင်တို့သည် ညောင်ပင်ကြီးကို မှီခိုနေထိုင်ကြသော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မလေးစားကြပေ။ ထို့ကြောင့် မွေးဖွားစဉ်မှစ၍ မည်သူက အကြီးဆုံးဖြစ်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သဘောတူကြသည်။ ဆင်က မိမိ ငယ်စဉ်က ဤညောင်ပင်သည် ဗိုက်လောက်သာ မြင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ မျောက်က မိမိ ငယ်စဉ်က မြေပေါ်ထိုင်၍ ညောင်ပင်၏ ထိပ်ဖျားကို စားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ခါက မိမိသည် အခြားညောင်ပင်ကြီးမှ အသီးကိုစားပြီး ဤနေရာတွင် ချေးချထားသဖြင့် ဤညောင်ပင် ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ မျောက်နှင့်ဆင်တို့က ခါသည် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း လက်ခံကြသည်။ ခါက နှစ်ဦးစလုံးကို ငါးပါးသီလ ခံယူစေသည်။ သုံးဦးစလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးစား၍ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ရဟန်းတို့အား ဝါကြီးသူ အစဉ်အတိုင်း ရှိခိုးခြင်းနှင့် ထိုင်စရာကောင်းကောင်း ရခြင်းကို ခွင့်ပြုတော်မူသည်။