ຂໍ້ປະຕິບັດ

ກະສິສູດ: ການໄຖນາຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ

ກະສິສຸດຕັງ

ພາມຊາວນາທ້າໃຫ້ພະພຸດທະເຈົ້າໄຖ ແລະ ຫວ່ານກ່ອນຈຶ່ງຄ່ອຍກິນ ພະອົງຕັດວ່າພະອົງກໍໄຖນາຄືກັນ ສັດທາເປັນພືດ ຕະປະເປັນຝົນ ປັນຍາເປັນແອກ ແລະ ໄຖ ສະຕິເປັນຜານ ແລະ ປະຕັກ ຄວາມພຽນເປັນງົວລາກພາລະ ແລະ ຜົນຂອງນານີ້ແມ່ນອະມະຕະ

8 ຂໍ້

ໃນກະສິສູດ ພາມະນະສັງຍຸດ ສັງຍຸດຕະນິກາຍ ສະຄາຖະວັກ ພະພຸດທະເຈົ້າປະທັບຢູ່ທີ່ໝູ່ບ້ານພາມຊື່ເອກະນາລາ ແຄວ້ນມະຄະທະ ໃນລະດູຫວ່ານເຂົ້າ ພາມກະສິພາລະທະວາຊະໄດ້ທຽມໄຖໄວ້ເຖິງ 500 ຄັນ ເຊົ້າມື້ໜຶ່ງພະພຸດທະເຈົ້າສະເດັດໄປບິນທະບາດທີ່ລານລ້ຽງອາຫານຂອງພາມ

ພາມກ່າວວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄຖ ແລະ ຫວ່ານແລ້ວຈຶ່ງກິນ ຂໍໃຫ້ພະສະມະນະຈົ່ງໄຖ ແລະ ຫວ່ານແລ້ວຈຶ່ງກິນເຖີດ ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າ ເຮົາກໍໄຖ ແລະ ຫວ່ານແລ້ວຈຶ່ງກິນຄືກັນ ເມື່ອພາມແຍ້ງວ່າບໍ່ເຫັນແອກ ໄຖ ຜານ ປະຕັກ ຫຼື ງົວຂອງພະອົງ ພະພຸດທະເຈົ້າຈຶ່ງຕັດຄາຖາອະທິບາຍນາທາງໃຈທີ່ພະອົງເຮັດ

ເມື່ອພາມຂໍໃຫ້ຊົງສັນ ພະອົງຕັດວ່າບໍ່ຊົງສັນອາຫານທີ່ໄດ້ມາຍ້ອນການກ່າວຄາຖາ ໃນທີ່ສຸດພາມປະກາດຕົນເປັນອຸບາສົກຕະຫຼອດຊີວິດ (ໃນສຸດຕະນິບາດມີພະສູດຊື່ກະສິພາລະທະວາຊະສູດທີ່ເລົ່າເຫດການຄ້າຍກັນ ແຕ່ຕອນຈົບຕ່າງກັນ)

1

ຄຳທ້າຂອງຊາວນາ ອະຫັງ ໂຂ ສະມະນະ ກະສາມິ ຈະ ວະປາມິ ຈະ

ພາມກ່າວວ່າຕົນໄຖ ແລະ ຫວ່ານແລ້ວຈຶ່ງກິນ ແລະ ຊວນໃຫ້ພະສະມະນະເຮັດຢ່າງດຽວກັນ ພະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄຸນຄ່າຂອງວຽກ ແຕ່ຕັດວ່າພະອົງກໍໄຖ ແລະ ຫວ່ານແລ້ວຈຶ່ງກິນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອມີຄົນເບິ່ງວ່າການພາວະນາ ຫຼື ການຮຽນຮູ້ທຳມະ "ບໍ່ແມ່ນວຽກ" ບໍ່ຕ້ອງໂຕ້ຖຽງ ໃຫ້ເຮັດວຽກພາຍໃນຂອງຕົນຢ່າງຈິງຈັງຈົນຜົນປາກົດອອກມາເອງ
2

ສັດທາເປັນພືດ ຕະປະເປັນຝົນ ສັດທາ ພີຊັງ ຕະໂປ ວຸດຖິ

ສັດທາເປັນແນວພັນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນທຸກຢ່າງ ຕະປະຄືຄວາມພຽນເຜົາກິເລດເປັນຝົນທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງໃຫ້ແນວພັນງອກ ບໍ່ມີແນວພັນກໍບໍ່ມີຫຍັງຈະງອກ ບໍ່ມີຝົນແນວພັນກໍແຫ້ງຕາຍ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າຕັ້ງໃຈເຮັດຄວາມດີແລ້ວບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ ໃຫ້ເບິ່ງວ່າຂາດແນວພັນ ຄືຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນສິ່ງທີ່ເຮັດ ຫຼື ຂາດຝົນ ຄືຄວາມພຽນທີ່ສະໝ່ຳສະເໝີ
3

ປັນຍາເປັນແອກ ແລະ ໄຖ ຫິລິເປັນງອນໄຖ ໃຈເປັນເຊືອກ ປັນຍາ ເມ ຍຸຄະນັງຄະລັງ

ປັນຍາເປັນແອກ ແລະ ໄຖທີ່ພິກດິນ ຫິລິຄືຄວາມລະອາຍຕໍ່ຄວາມຊົ່ວເປັນງອນໄຖ ໃຈເປັນເຊືອກທີ່ຜູກທຸກສ່ວນເຂົ້າກັນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ກ່ອນເຮັດເລື່ອງທີ່ບໍ່ແນ່ໃຈ ໃຫ້ຖາມທັງປັນຍາວ່າດີ ຫຼື ບໍ່ ແລະ ຖາມຫິລິວ່າ ຖ້າຄົນທີ່ເຮົານັບຖືເຫັນ ເຮົາຈະລະອາຍບໍ
4

ສະຕິເປັນຜານ ແລະ ປະຕັກ ສະຕິ ເມ ຜາລະປາຈະນັງ

ສະຕິເປັນຜານທີ່ຕັດລົງໄປໃນດິນ ແລະ ເປັນປະຕັກທີ່ຄອຍກະຕຸ້ນບໍ່ໃຫ້ວຽກຢຸດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ໃນລະຫວ່າງມື້ ຕັ້ງຈຸດສັງເກດສັ້ນໆ ເຊັ່ນ ທຸກເທື່ອທີ່ລຸກຈາກຕັ່ງ ໃຫ້ຮູ້ຕົວວ່າກຳລັງຄິດຫຍັງຢູ່
5

ດາຍຫຍ້າດ້ວຍຄຳສັດຈິງ ສັດຈັງ ກະໂລມິ ນິດທານັງ

ພະອົງຊົງຄຸ້ມຄອງກາຍ ແລະ ວາຈາ ສຳຫຼວມໃນອາຫານ ເຮັດການດາຍຫຍ້າດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ ແລະ ໂສລັດຈະ ຄືຄວາມສະຫງົບສະຫງ່ຽມ ເປັນການປົດແອກເມື່ອແລ້ວວຽກ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ອາທິດນີ້ລອງຖອນຫຍ້າໃນຄຳເວົ້າຂອງຕົນ ເຊັ່ນ ຄຳເວົ້າເກີນຄວາມຈິງ ຄຳແກ້ຕົວ ຫຼື ຄຳນິນທາ ເທື່ອລະຢ່າງ
6

ຄວາມພຽນເປັນງົວລາກພາລະ ວິລິຍັງ ເມ ທຸລະໂທລັຍຫັງ

ຄວາມພຽນເປັນງົວທີ່ລາກພາລະໄປຈົນເຖິງຄວາມເກສົມຈາກໂຍຄະ ໄປບໍ່ຖອຍຫຼັງ ໄປເຖິງບ່ອນທີ່ໄປແລ້ວບໍ່ເສົ້າໂສກ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອເມື່ອຍກັບການຝຶກຕົນ ໃຫ້ນຶກເຖິງງົວໄຖນາທີ່ຍ່າງເທື່ອລະກ້າວ ບໍ່ຫັນຫຼັງກັບ ບໍ່ຕ້ອງໄວ ແຕ່ຢ່າຖອຍ
7

ຜົນຂອງນາແມ່ນອະມະຕະ ສາ ໂຫຕິ ອະມະຕັບຜະລາ

ນາທີ່ໄຖແບບນີ້ຍ່ອມມີຜົນເປັນອະມະຕະ ຜູ້ເຮັດນາແບບນີ້ຍ່ອມພົ້ນຈາກທຸກທັງປວງ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ນອກຈາກວຽກທີ່ໃຫ້ຜົນເປັນເງິນ ແລະ ຜົນຜະລິດແລ້ວ ໃຫ້ຖາມຕົນເອງວ່າ ມື້ນີ້ໄດ້ລົງແຮງໃນນາທີ່ໃຫ້ຜົນເປັນຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມພົ້ນທຸກແດ່ແລ້ວບໍ
8

ບໍ່ຮັບອາຫານທີ່ໄດ້ມາຍ້ອນກ່າວຄາຖາ ຄາຖາພິຄີຕັງ ເມ ອະໂພຊະເນຍຍັງ

ເມື່ອພາມຂໍໃຫ້ຊົງສັນ ພະພຸດທະເຈົ້າຕັດວ່າ ອາຫານທີ່ໄດ້ມາຍ້ອນການກ່າວຄາຖາບໍ່ຄວນສັນ ຜູ້ຮູ້ຍ່ອມລັງກຽດ ແລ້ວແນະນຳໃຫ້ພາມບຳລຸງພະຂີນາສົບດ້ວຍເຂົ້ານ້ຳຢ່າງອື່ນ ເພາະນັ້ນເປັນນາບຸນ ຂໍ້ນີ້ເປັນຫຼັກປະຕິບັດຂອງນັກບວດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ ຫຼື ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ອື່ນ ຢ່າຕັ້ງເງື່ອນໄຂວ່າຕ້ອງໄດ້ຫຍັງຕອບແທນ ໃຫ້ຄວາມດີເປັນຄວາມດີໃນຕົວຂອງມັນເອງ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ພະສູດນີ້ຕອບຄຳຖາມທີ່ຄົນເຮັດວຽກໜັກມັກຖາມວ່າ ການຝຶກໃຈເປັນ "ວຽກ" ແທ້ບໍ ພະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດູຖູກວຽກຂອງຊາວນາ ແຕ່ໃຊ້ພາສາຂອງຊາວນາອະທິບາຍວ່າ ການຝຶກຕົນກໍຕ້ອງມີແນວພັນ ເຄື່ອງມື ແຮງງານ ແລະ ຄວາມອົດທົນ ຄືກັບການເຮັດນາ

ລອງເບິ່ງຊີວິດປະຈຳວັນເປັນຄືແປງນາ ສັດທາແມ່ນເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ເລີ່ມຕົ້ນ ຄວາມພຽນແມ່ນແຮງທີ່ເຮັດໃຫ້ກ້າວຕໍ່ໄປ ສະຕິແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ຕັດລົງໄປໃນເນື້ອດິນທຸກຂະນະ ສ່ວນຄວາມສັດຈິງແມ່ນການຖອນຫຍ້າໃນຄຳເວົ້າ

ເລື່ອງບໍ່ຮັບອາຫານທີ່ໄດ້ມາຍ້ອນກ່າວຄາຖາເປັນຫຼັກຂອງນັກບວດ ສຳລັບຜູ້ຄອງເຮືອນ ຂໍ້ຄິດທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ແມ່ນບໍ່ໃຊ້ທຳມະ ຫຼື ຄວາມດີເປັນເຄື່ອງຕໍ່ລອງຜົນປະໂຫຍດ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ