ကျင့်စဉ်များ

ကသိသုတ်: ဘုရားရှင်၏ လယ်ထွန်ခြင်း

ကသိသုတ္တံ

လယ်သမားဗြာဟ္မဏက ဘုရားရှင်အား ဦးစွာ ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားရန် စိန်ခေါ်သည်။ ဘုရားရှင်က မိမိလည်း ထွန်ယက်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၍ သဒ္ဓါသည် မျိုးစေ့၊ တပသည် မိုးရေ၊ ပညာသည် ထွန်ကျူနှင့် ထွန်၊ သတိသည် ထွန်သွားနှင့် ဆူးတောက်၊ ဝီရိယသည် ဝန်ကိုဆွဲသော နွား ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဤလယ်၏ အကျိုးသည် အမတ ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။

8 ချက်

သံယုတ္တနိကာယ် သဂါထဝဂ် ဗြာဟ္မဏသံယုတ်ရှိ ကသိသုတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် မဂဓနိုင်ငံ ဧကနာဠာအမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏရွာ၌ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံ စိုက်ပျိုးချိန်တွင် ကသိဘာရဒ္ဝါဇ ဗြာဟ္မဏသည် ထွန် 500 ကို ကွပ်ထားသည်။ တစ်နေ့နံနက်တွင် ဘုရားရှင်သည် ဗြာဟ္မဏ၏ အစားအစာ ဝေငှရာနေရာသို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူသည်။

ဗြာဟ္မဏက “ကျွန်ုပ်သည် ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားပါသည်၊ သမဏကြီးလည်း ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားပါလော့” ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က “ငါလည်း ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားပါသည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏက ဘုရားရှင်၏ ထွန်ကျူ၊ ထွန်၊ ထွန်သွား၊ ဆူးတောက်၊ နွားတို့ကို မမြင်ရဟု ကန့်ကွက်သောအခါ ဘုရားရှင်သည် မိမိပြုလုပ်တော်မူသော စိတ်၏လယ်ကို ရှင်းလင်းသည့် ဂါထာကို မိန့်တော်မူသည်။

ဗြာဟ္မဏက ဘုဉ်းပေးရန် တောင်းပန်သောအခါ ဘုရားရှင်က ဂါထာရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့် ရသော အစားအစာကို မဘုဉ်းပေးဟု မိန့်တော်မူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗြာဟ္မဏသည် မိမိကိုယ်ကို တစ်သက်တာ ဥပါသကာအဖြစ် ကြေညာသည်။ (သုတ္တနိပါတ်တွင် ကသိဘာရဒ္ဝါဇသုတ်ဟူသော သုတ်တစ်ခုသည် ဆင်တူသည့်အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း နိဂုံးမှာ ကွာခြားသည်။)

1

လယ်သမား၏ စိန်ခေါ်မှု အဟံ ခေါ သမဏ ကသာမိ စ ဝပါမိ စ

ဗြာဟ္မဏက မိမိသည် ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားကြောင်း ဆိုကာ သမဏကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် အလုပ်၏ တန်ဖိုးကို မပယ်ဖျက်ဘဲ မိမိလည်း ထွန်ယက်၍ ကြဲဖြန့်ပြီးမှ စားကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်စုံတစ်ဦးက ဘာဝနာပွားခြင်း သို့မဟုတ် ဓမ္မကို လေ့လာခြင်းသည် “အလုပ် မဟုတ်” ဟု ရှုမြင်ပါက အငြင်းမပွားပါနှင့်။ မိမိ၏ အတွင်းအလုပ်ကို အကျိုးရလဒ် ကိုယ်တိုင်ပေါ်လာသည်အထိ စိတ်ရင်းစေတနာဖြင့် လုပ်ဆောင်ပါ။
2

သဒ္ဓါသည် မျိုးစေ့၊ တပသည် မိုးရေ သဒ္ဓါ ဗီဇံ တပေါ ဝုဋ္ဌိ

သဒ္ဓါသည် အရာအားလုံးကို စတင်စေသော မျိုးစေ့ဖြစ်သည်။ တပဟူသည် ကိလေသာကို လောင်မြိုက်စေသော ဝီရိယဖြစ်ပြီး မျိုးစေ့ ပေါက်ရန် ရေလောင်းပေးသော မိုးရေ ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့မရှိလျှင် ပေါက်စရာ မရှိ၊ မိုးရေမရှိလျှင် မျိုးစေ့ ခြောက်သွေ့သေဆုံးသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ကောင်းမှုပြုရန် ရည်ရွယ်ပြီး ဆက်တိုက်မလုပ်နိုင်ပါက မျိုးစေ့ ချို့တဲ့နေသလား (မိမိလုပ်ဆောင်သည့်အရာ၌ ယုံကြည်မှု) သို့မဟုတ် မိုးရေ ချို့တဲ့နေသလား (ညီညာတည်ငြိမ်သော ဝီရိယ) ဟု ကြည့်ပါ။
3

ပညာသည် ထွန်ကျူနှင့် ထွန်၊ ဟိရိသည် ထွန်ရုံး၊ စိတ်သည် ကြိုး ပညာ မေ ယုဂနင်္ဂလံ

ပညာသည် မြေကို လှန်ပေးသော ထွန်ကျူနှင့် ထွန်ဖြစ်သည်။ ဟိရိ (မကောင်းမှုကို ရှက်ခြင်း) သည် ထွန်ရုံးဖြစ်ပြီး စိတ်သည် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မသေချာသည့်အရာ မပြုမီ ကောင်းမကောင်းကို ပညာက မေးပါ၊ ထို့နောက် လေးစားသူ မြင်လျှင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းမကောင်းကို ဟိရိက မေးပါ။
4

သတိသည် ထွန်သွားနှင့် ဆူးတောက် သတိ မေ ဖာလပါစနံ

သတိသည် မြေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်သော ထွန်သွားဖြစ်ပြီး အလုပ် မရပ်စေရန် အမြဲလှုံ့ဆော်ပေးသည့် ဆူးတောက်လည်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
နေ့ကာလအတွင်း အတိုချုံး သတိပြုရန်အချက်များ ထားပါ။ ဥပမာ ကုလားထိုင်မှ ထသည့်အခါတိုင်း မိမိ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို သိမြင်ပါ။
5

သစ္စာစကားဖြင့် ပေါင်းပင်နှုတ်ခြင်း သစ္စံ ကရောမိ နိဒ္ဒါနံ

ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်နှင့်နှုတ်ကို စောင့်ထိန်းတော်မူ၍ အစားအစာ၌ စောင့်စည်းတော်မူသည်။ သစ္စာဖြင့် ပေါင်းပင်နှုတ်တော်မူပြီး သောရစ္စ ဆိုသည့် ယဉ်ကျေးနူးညံ့မှုသည် လယ်အလုပ် ပြီးဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ဤအပတ်တွင် မိမိ၏ စကားထဲရှိ ပေါင်းပင်များကို တစ်ခုချင်းစီ နှုတ်ကြည့်ပါ။ ဥပမာ လွန်ကဲသော စကား၊ ဆင်ခြေပေးသော စကား သို့မဟုတ် အတင်းအဖျင်း စကားတို့ ဖြစ်သည်။
6

ဝီရိယသည် ဝန်ဆွဲသော နွား ဝိရိယံ မေ ဓုရဓောရယှံ

ဝီရိယသည် ယောဂက္ခေမ ရောက်သည်အထိ ဝန်ကို ဆွဲသွားသော နွားဖြစ်သည်။ နောက်ပြန်မဆုတ်ဘဲ သွားပြီး သွားရောက်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းမနေရသည့်နေရာသို့ ရောက်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ပင်ပန်းလာပါက တစ်ခြေလှမ်းစီ နောက်မလှည့်ဘဲ လျှောက်သွားသော လယ်ထွန်နွားကို သတိရပါ။ မြန်ရန် မလိုပါ၊ သို့သော် မဆုတ်ပါနှင့်။
7

လယ်၏အကျိုးသည် အမတ သာ ဟောတိ အမတပ္ဖလာ

ဤသို့ ထွန်ယက်သော လယ်သည် အမတအကျိုးကို ရသည်။ ဤသို့ လယ်လုပ်သူသည် ဒုက္ခအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
ငွေကြေးနှင့် ထွက်ကုန်ကို အကျိုးပေးသော အလုပ်အပြင် ယနေ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်မှုကို အကျိုးပေးသော လယ်ထဲတွင် အားထုတ်ပြီးပြီလားဟု မိမိကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။
8

ဂါထာရွတ်ခြင်းကြောင့် ရသော အစားအစာကို မခံယူခြင်း ဂါထာဘိဂီတံ မေ အဘောဇနေယျံ

ဗြာဟ္မဏက ဘုဉ်းပေးရန် တောင်းပန်သောအခါ ဘုရားရှင်က ဂါထာရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့် ရသော အစားအစာကို မဘုဉ်းပေးသင့်ကြောင်း၊ ပညာရှိတို့ စက်ဆုပ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ဗြာဟ္မဏအား ခီဏာသဝရဟန္တာကို အခြားထမင်းရေဖြင့် လှူဒါန်းကြရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ ထိုသည်မှာ ကုသိုလ်ကွင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် ရဟန်းများ၏ အလေ့အထ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အသိပညာ မျှဝေရာ၌ သို့မဟုတ် သူတစ်ပါးကို ကူညီရာ၌ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်ရမှ ကူညီမည်ဟု အခြေအနေ မချမှတ်ပါနှင့်။ ကောင်းမှုကို ကောင်းမှုသက်သက်အဖြစ်သာ ထားပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

ဤသုတ်သည် ကြိုးစားအလုပ်လုပ်သူတို့ မကြာခဏ မေးလေ့ရှိသည့် “စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် တကယ်ပင် ‘အလုပ်’ ဖြစ်ပါသလော” ဟူသော မေးခွန်းကို ဖြေဆိုသည်။ ဘုရားရှင်သည် လယ်သမား၏ အလုပ်ကို မလှောင်ပြောင်ဘဲ လယ်သမား၏ စကားဖြင့် ကိုယ်ကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည်လည်း လယ်လုပ်ခြင်းကဲ့သို့ မျိုးစေ့၊ ကိရိယာ၊ အားထုတ်မှုနှင့် သည်းခံမှု လိုအပ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။

နေ့စဉ်ဘဝကို လယ်ကွက်တစ်ခုအဖြစ် ရှုကြည့်ပါ။ သဒ္ဓါသည် စတင်စေသည့် အကြောင်းရင်း၊ ဝီရိယသည် ဆက်လက်သွားနိုင်စေသည့် အင်အား၊ သတိသည် အခိုက်အတန့်တိုင်း မြေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်သည့် ကိရိယာ ဖြစ်ပြီး သစ္စာသည် စကားလုံး၏ ပေါင်းပင်နှုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂါထာရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့် ရသော အစားအစာကို မခံယူခြင်းသည် ရဟန်းများ၏ အလေ့အထ ဖြစ်သည်။ လူ့ဘဝအတွက် အသုံးဝင်သော စိတ်ကူးမှာ ဓမ္မ သို့မဟုတ် ကောင်းမှုကို အကျိုးအမြတ် ညှိနှိုင်းရန် လက်နက်အဖြစ် မသုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ