လောကဓံရှစ်ပါး

ရရှိလာချိန်တွင် အသုံးပြုပုံနှင့် ခွဲဝေမျှဝေပုံကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပါ။ ထိုအရာသည် ကိုယ့်ပိုင်အမြဲဖြစ်သည်ဟု အကျင့်ပါ၍ မထင်မိမီ ဖြစ်သည်။

တကယ်ဆုံးရှုံးသွားသော အရာနှင့် ရှိစဉ်ကာလနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားပါ။ အများစုမှာ ဒုက္ခသည် နောက်ပိုင်းက ပို၍ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတို့ ကိုယ့်ထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကြောင့်လား၊ ရာထူးကြောင့်လား ဟု မိမိကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။ ရာထူးမရှိတော့သည့်နေ့တွင် ဤအဖြေသည် အလွန်အသုံးဝင်လိမ့်မည်။

မိမိတန်ဖိုးကို ရာထူးတစ်ခုတည်းတွင် မချည်နှောင်ပါနှင့်။ ကိုယ်နှင့်အတူ ပါလာနိုင်သော တန်ဖိုးများကို တည်ဆောက်ပါ။ ဥပမာ ကျွမ်းကျင်မှု၊ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုနှင့် အကျိုးစီးပွားအပေါ် မတည်သော ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုတို့ ဖြစ်သည်။

ချီးမွမ်းစကားကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ချထားလိုက်ပါ။ အတ္တကို ကျွေးမွေးရန် သိမ်းမထားပါနှင့်။ မိမိအား တန်ဖိုးထားပေးနိုင်သူသည် ထိုတန်ဖိုးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်အချက်အလက် ပါသော ကဲ့ရဲ့စကားကို ပြောသူ၏ စိတ်ခံစားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည့် ကဲ့ရဲ့စကားမှ ခွဲခြားပါ။ ပထမအချက်ကို ပြုပြင်ရန် အသုံးချပါ၊ နောက်တစ်ချက်ကိုမူ လွှတ်ထားလိုက်နိုင်သည်။

ချမ်းသာနေချိန်တွင် ချမ်းသာနေကြောင်း သတိထားပြီး ဤကာလကို ကောင်းသော အကြောင်းတရား ထပ်မံဖန်တီးရန် အသုံးချပါ။ စိတ်ကျနေချိန်ထက် အရာရာ ပို၍လွယ်သောကာလ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲနေချိန်တွင် နှစ်ချက်လုပ်ပါ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို လုံလောက်စွာ စောင့်ရှောက်ပါ၊ ကြီးမားသော ကိစ္စကို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အရာရာကို အမှန်ထက် ခိုင်မြဲသည်ဟု ထင်စေတတ်သည်။