မဟာဂေါသိင်္ဂသာလသုတ်: မည်သို့သော ရဟန်းက တောကို လှပစေသနည်း

မဇ္ဈိမနိကာယ် မဟာဂေါသိင်္ဂသာလသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ဂေါသိင်္ဂသာလဝန်တောတွင် နာမည်ကျော် မထေရ်အများနှင့်အတူ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ တစ်ညနေ ရှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်က ရှင်မဟာကဿပကို ရှင်သာရိပုတ္တရာထံ တရားနာရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ရှင်အနုရုဒ္ဓလည်း လိုက်ပါသည်။ ရှင်အာနန္ဒာ မြင်သဖြင့် ရှင်ရေဝတကိုလည်း လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

ရှင်သာရိပုတ္တရာက ဂေါသိင်္ဂသာလဝန်တောသည် ရွှင်ပျစရာကောင်းသည်၊ ညသည် ကြည်လင်သည်၊ သာလပင်တစ်ပင်လုံး ပန်းများ ဖူးပွင့်ကာ နတ်နံ့သင်းသလို ရနံ့မွှေးပျံ့နေသည်၊ ဤတောကို မည်သို့သော ရဟန်းက လှပစေနိုင်သနည်းဟု ဆိုကာ တစ်ပါးချင်းစီအား မိမိပဋိဘာန်အလိုက် ဖြေစေသည်။ ရှင်အာနန္ဒာက ဗဟုဿုတဖြစ်ခြင်းအကြောင်း၊ ရှင်ရေဝတက တစ်ကိုယ်တော်တည်း ဆိတ်ငြိမ်ရာ၌ ပျော်မွေ့ခြင်းအကြောင်း၊ ရှင်အနုရုဒ္ဓက ဒိဗ္ဗစက္ခုအကြောင်း၊ ရှင်မဟာကဿပက တောနေခြင်းနှင့် အလိုနည်းခြင်းအကြောင်း၊ ရှင်မဟာမောဂ္ဂလ္လာန်က အဘိဓမ္မာစကားဝိုင်းအကြောင်းနှင့် ရှင်သာရိပုတ္တရာက စိတ်ကို မိမိအလိုသို့ သွင်းနိုင်ခြင်းအကြောင်း ဖြေကြားကြသည်။

အားလုံး မြတ်စွာဘုရားထံ ကြွ၍ ဤအကြောင်းကို လျှောက်ထားကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက တစ်ပါးချင်းစီ၏ အဖြေသည် ဖြေသူ၏ ဂုဏ်အင်္ဂါနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည်။ ရှင်သာရိပုတ္တရာက မည်သူ၏ စကားသည် သုဘာသိတဖြစ်သနည်းဟု လျှောက်ထားသောအခါ အားလုံး၏ စကားသည် ပရိယာယ်အားဖြင့် သုဘာသိတဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး မိမိ၏ အဖြေကို မိန့်တော်မူသည် — ဆွမ်းခံမှ ပြန်လာပြီး ခြေဆင်စုံထိုင်ကာ အာသဝတို့မှ စိတ်လွတ်မြောက်သည်အထိ ဤနေရာမှ မထမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်သော ရဟန်းဖြစ်သည်။