မဃဒေဝသုတ်: ကောင်းသောအရာကို နောက်ဆုံးစွန့်ပစ်သူ မဖြစ်ပါစေနှင့်

မဇ္ဈိမနိကာယ် မဃဒေဝသုတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် မိထိလာမြို့အနီး မဃဒေဝမင်း၏ သရက်ဥယျာဉ်၌ ပြုံးတော်မူသည်။ ရှင်အာနန္ဒာက လျှောက်ထားမေးမြန်းသောအခါ ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို မိန့်ကြားတော်မူသည်။ မဃဒေဝမင်းသည် ဓမ္မတွင် တည်နေသော ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ဥပုသ်စောင့်ကာ ဆံညှပ်သမားအား ဆံဖြူမြင်လျှင် ပြောပြရန် မှာထားခဲ့သည်။

ဆံဖြူပေါ်လာသောအခါ မဃဒေဝမင်းသည် ၎င်းကို ဒေဝဒူတဟု ခေါ်တော်မူပြီး ဆံညှပ်သမားအား အခွန်ခံရွာတစ်ရွာ ချီးမြှင့်ကာ နိုင်ငံတော်ကို သားတော်အား အပ်နှင်းသည်။ နိုင်ငံကို ကောင်းစွာ အုပ်ချုပ်ရန် သွန်သင်ပြီး ရှင်ရဟန်းပြုကာ ဗြဟ္မဝိဟာရကို ပွားများသည်။ သားအား ဤကောင်းသောဓလေ့အတိုင်း လိုက်နာရန်၊ နောက်ဆုံးလူ မဖြစ်စေရန် မှာကြားသည်။ ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ်ရှိ ဘုရင်များသည် ကာလကြာမြင့်စွာ ဆက်လက် လိုက်နာခဲ့ကြပြီး နိမိမင်းအထိ ရောက်သည်။ သိကြားမင်းက နိမိမင်းကို တာဝတိံသာသို့ ဖိတ်ကြားသော်လည်း နိမိမင်းက လူ့ပြည်သို့ ပြန်၍ ကောင်းမှုပြုလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ နိမိမင်း၏ သား ကာဠာရဇနကမင်းမူကား ရှင်ရဟန်း မပြုသဖြင့် ထိုဓလေ့ကို ဖြတ်တောက်သည့် နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်သွားသည်။

ဘုရားရှင်က ထိုအချိန်က မဃဒေဝမင်း ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မူလဓလေ့သည် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့သာ ရောက်စေနိုင်သည်။ ယခုအခါ ဘုရားရှင် ချမှတ်တော်မူသော ကောင်းသောဓလေ့မှာမူ နိဗ္ဗာန်သို့ ဆောင်ကြဉ်းသည့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းတွင် ပါရှိသော ဆယ်ထောင်ချီသည့် အသက်အရွယ် ဂဏန်းများနှင့် နတ်ပြည်သွားခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံအတိုင်း ပြောပြထားသော အပိုင်းဖြစ်သည်။ အဓိကအနှစ်သာရမှာ ကောင်းမြတ်သောအရာကို ဆက်လက်လွှဲပြောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။