ສຶກສາເລິກ

ໂອຄະ 4

ຈັດຕາໂລ ໂອຄາ

ຫ້ວງນ້ຳ 4 ສາຍທີ່ພັດສັດໃຫ້ຈົມຢູ່ໃນວັດຕະ — ແລະ ຄຳຕອບທຳອິດໃນສັງຍຸດຕະນິກາຍວ່າຂ້າມໄດ້ແນວໃດ: "ບໍ່ພັກ ບໍ່ພຽນ"

4 ຂໍ້

ໂອຄະ ແປວ່າຫ້ວງນ້ຳ ຫຼື ກະແສນ້ຳຫຼາກ ເປັນຊື່ເອີ້ນກິເລດທີ່ພັດພາສັດໃຫ້ຈົມຢູ່ໃນວັດຕະ ມີ 4 ສາຍ ຄື ກາໂມຄະ ພະໂວຄະ ທິດໂຖຄະ ແລະ ອະວິດໂຊຄະ ໃນມັກຄະສັງຍຸດ ພະອົງຊົງສະແດງວ່າ ອະລິຍະມັກມີອົງ 8 ເປັນທາງເພື່ອກຳນົດຮູ້ ແລະ ລະໂອຄະທັງສີ່

ພະສູດທຳອິດສຸດຂອງສັງຍຸດຕະນິກາຍ ຄືໂອຄະຕະລະນະສູດ ເທວະດາທູນຖາມວ່າ ພະອົງຊົງຂ້າມໂອຄະໄດ້ແນວໃດ ຊົງຕອບວ່າ "ເຮົາບໍ່ພັກ ບໍ່ພຽນ ຈຶ່ງຂ້າມໄດ້" — ເມື່ອພັກກໍຈົມ ເມື່ອພຽນກໍລອຍໄປ ທາງຂ້າມຈຶ່ງຢູ່ກາງລະຫວ່າງການຢຸດນິ່ງກັບການດີ້ນລົນ

1

ກາໂມຄະ — ຫ້ວງນ້ຳຄືກາມ ກາໂມໂຄ

ກະແສແຫ່ງຄວາມກຳໜັດໃນກາມະຄຸນ 5 ພັດພາໃຈໄປຫາສິ່ງທີ່ໜ້າພໍໃຈບໍ່ຮູ້ຈັກຈົບ ເປັນສາຍທີ່ແຮງ ແລະ ເຫັນຊັດທີ່ສຸດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ສັງເກດວ່າເວລາຫວ່າງ ເຮົາຖືກພັດໄປທາງໃດໂດຍອັດຕະໂນມັດ ສິ່ງທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈ ຄືທິດທາງຂອງກະແສນີ້ໃນຊີວິດເຮົາ
2

ພະໂວຄະ — ຫ້ວງນ້ຳຄືພົບ ພະໂວໂຄ

ກະແສແຫ່ງຄວາມຕິດໃຈໃນຄວາມມີຢູ່ເປັນຢູ່ ໃນຮູບພົບ ແລະ ອະລູບພົບ ລວມເຖິງຄວາມສຸກທີ່ລະອຽດຈາກສະມາທິ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເປັນກະແສທີ່ພັດຄົນທີ່ພົ້ນເລື່ອງຫຍາບມາແລ້ວ — ຕິດຄວາມເປັນຄົນດີ ຕິດຕຳແໜ່ງ ຕິດຄວາມສະຫງົບ ໃຊ້ເຕືອນຕົນເອງເມື່ອຊີວິດເລີ່ມລົງຕົວ
3

ທິດໂຖຄະ — ຫ້ວງນ້ຳຄືຄວາມເຫັນຜິດ ທິດໂຖໂຄ

ກະແສແຫ່ງຄວາມເຫັນຜິດ ເຊັ່ນ ເຫັນວ່າໂລກທ່ຽງ ມີຕົວຕົນທີ່ທ່ຽງແທ້ ຫຼື ການກະທຳບໍ່ມີຜົນ ພັດພາໃຈໄປຕາມທິດສະດີທີ່ຍຶດໄວ້

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ສັງເກດວ່າເຮົາຮັບຂ່າວ ຫຼື ຄວາມເຫັນຈາກແຫຼ່ງດຽວຊ້ຳໆ ຫຼື ບໍ່ ກະແສຄວາມເຫັນພັດແຮງທີ່ສຸດ ຕອນທີ່ເຮົາເບິ່ງບໍ່ເຫັນວ່າມັນເປັນກະແສ
4

ອະວິດໂຊຄະ — ຫ້ວງນ້ຳຄືອະວິຊາ ອະວິດໂຊໂຄ

ກະແສແຫ່ງຄວາມບໍ່ຮູ້ໃນອະລິຍະສັດ 4 ເປັນສາຍທີ່ເລິກທີ່ສຸດ ແລະ ຢູ່ກ້ອງສາຍອື່ນທັງໝົດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອທຸກ ໃຫ້ຖາມຕາມອະລິຍະສັດ: ທຸກແມ່ນຫຍັງ ເກີດຈາກຫຍັງ ດັບໄດ້ບໍ ທາງດັບແມ່ນຫຍັງ ການຖາມແບບນີ້ ຄືການລອຍຕັດກະແສອະວິຊາເທື່ອລະຊ່ວງ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄຳຕອບ "ບໍ່ພັກ ບໍ່ພຽນ" ໃຊ້ໄດ້ກັບການປະຕິບັດທຸກລະດັບ — ຄົນທີ່ປ່ອຍຕົວຕາມກະແສ (ພັກ) ກໍຈົມຢູ່ກັບນິໄສເກົ່າ ຄົນທີ່ດີ້ນລົນບັງຄັບໃຈຢ່າງໜັກ (ພຽນເກີນ) ກໍຖືກຄວາມຢາກສຳເລັດພັດໄປ ທາງທີ່ໄດ້ຜົນ ຄືຄວາມພຽນທີ່ສະໝ່ຳສະເໝີ ແລະ ບໍ່ເຄັ່ງຕຶງ

ໃນປາລາຍະນະວັກ ພະອຸປະສີວະທູນຖາມວ່າ ຈະຂ້າມໂອຄະໃຫຍ່ໄດ້ແນວໃດເມື່ອບໍ່ມີທີ່ເພິ່ງ ຊົງຕອບໃຫ້ອາໄສອາກິນຈັນຍາຍະຕະນະ (ການເຫັນວ່າ "ບໍ່ມີຫຍັງ") ເປັນແພຂ້າມ ແລ້ວລະກາມ ລະຄວາມສົງໄສ ແລະ ພິຈາລະນາຄວາມສິ້ນໄປແຫ່ງຕັນຫາທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ — ທີ່ເພິ່ງຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນສິ່ງພາຍນອກ ແຕ່ເປັນການວາງລົງທີ່ຝຶກຂຶ້ນເອງ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ