ဝိဝေကကထာ: သီလသည် မြေကြီး၊ ဝိဝေကသည် ဦးတည်ရာ

စိတ်ကို ကျင့်ကြံရာ ရည်မှန်းချက် မချမီ အခြားသူကို သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ညှဉ်းဆဲနေသေးသော အချက် ရှိမရှိ အခြေခံကို အရင် စစ်ဆေးပါ။

စိတ်ဓာတ်ဖြစ်တိုးတက်မှုသည် ခလုတ်နှိပ်သကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်ကြီးထွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ရလဒ် မမြင်သေးသော်လည်း အခြေခံကို နေ့စဉ် စောင့်ရှောက်ပါ။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုသောအခါ ဤအရာသည် စိတ်ကို လွှတ်ချရာသို့ ခေါ်သွားသလော၊ ပို၍ တွယ်ကပ်ရာသို့ ခေါ်သွားသလောဟု မေးပါ။ ကုသိုလ်ပြုပြီး မျက်နှာလိုချင်နေပါက ဦးတည်ရာ မမှန်သေးပါ။

တရားထိုင်စဉ် စိတ်ငြိမ်းချမ်းနေသော အချိန်တွင် ပျောက်သွားသော ဒေါသ သို့မဟုတ် လောဘသည် ဖိနှိပ်ထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုင်ရာမှ ထသောအခါ မေ့လျော့မနေပါနှင့်။

အတွေးတစ်မျိုး မှားကြောင်း မြင်သောအခါ ထိုနေရာ၌ပင် မှန်ကန်သော နားလည်မှုဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးပါ။ ဥပမာ ဤအရာသည် ငါနှင့်အတူ အမြဲရှိနေမည်ဟု ထင်လျှင် ထိုအရာ၏ မမြဲမှုကို ဆင်ခြင်ပါ။

နေ့စဉ် အလေ့အကျင့်မှ ရသော ငြိမ်းချမ်းမှုသည် အဆင့်ပထမ ခြေလှမ်းများဖြစ်ကြောင်း သိထားပါ။ ဤလမ်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အမြစ်ကို ဖြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖိထားရုံမျှ မဟုတ်ပါ။

အလေ့အကျင့်သည် ဦးတည်ချက်မရှိဟု ခံစားရသောအခါ ကင်းဆိတ်ခြင်း အဆင့်တိုင်းသည် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခြင်းဟူသော တစ်ခုတည်းသော ဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသည်ဟု သတိရပါ။

ဘာဝနာ ပျင်းရိလာလျှင် ဤလမ်း၌ ဆန္ဒနှင့် ယုံကြည်မှု ရှိသေးသလောဟု ပြန်စစ်ပါ။ ထို့နောက် တရားနာခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းဖြင့် အားဖြည့်ပါ။