သရကာနိသုတ်: သူတစ်ပါး၏ တရားအဆင့်ကို အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်

သံယုတ္တနိကာယ် သောတာပတ္တိသံယုတ်ရှိ သရကာနိသုတ်တွင် ဆက်တိုက်သုတ်နှစ်ခု ရှိပြီး သာကီဝင်မင်းသရကာနိ ကွယ်လွန်ခဲ့ကာ ဘုရားရှင်က သူသည် သောတာပန်၊ မကျဆင်းတော့သူ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဗောဓိဉာဏ်ရရန် သေချာသူဖြစ်သည်ဟု ဗျာကရဏ်တော်မူကြောင်း ပြောပြသည်။ သာကီဝင်မင်းများစွာ စုဝေး၍ သိက္ခာတွင် အားနည်းပြီး အရက်သောက်ခဲ့သော သရကာနိပင် သောတာပန်ဟု ဗျာကရဏ်ခံရလျှင် မည်သူ သောတာပန် မဖြစ်နိုင်မည်နည်းဟု ဝေဖန်ကြသည် (ဒုတိယသုတ်တွင်မူ သိက္ခာကို ပြည့်စုံအောင် မကျင့်ခဲ့ဟု ဆိုသည်)။

မဟာနာမမင်းက ဤအကြောင်းကို ဘုရားရှင်ထံ လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်က ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို သရဏဂုံအဖြစ် ကာလကြာရှည် ဆည်းကပ်လာသော ဥပါသကာသည် ဝိနိပါတ်သို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်းဟု မိန့်တော်မူပြီး ရဟန္တာမှ စ၍ သဒ္ဓါနှင့် တထာဂတအပေါ် မေတ္တာသာရှိသူအထိ အပါယ်မှ လွတ်မြောက်သော သို့မဟုတ် အပါယ်သို့ မသွားသော ပုဂ္ဂိုလ်အမျိုးမျိုးကို ပြသတော်မူသည်။ ဤသာလပင်ကြီးများပင် ကောင်းသောစကားနှင့် မကောင်းသောစကားကို သိနိုင်လျှင် သောတာပန်ဟု ဗျာကရဏ်တော်မူမည်ဖြစ်သည်၊ ကွယ်လွန်ရန်အချိန်တွင် သိက္ခာကို ခံယူခဲ့သော သရကာနိအကြောင်း ပြောစရာမလိုဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဒုတိယသုတ်တွင် လယ်ကောင်းနှင့် မျိုးစေ့ကောင်း ဥပမာ ထပ်ပါသည်။

ဤသုတ်သည် အရက်သောက်ခြင်းကို အတည်ပြုခြင်း မဟုတ်ပေ။ အရက်သောက်ခြင်းသည် ငါးပါးသီလက ရှောင်စေသည့်အချက်ဖြစ်ပြီး သုတ်၌ပင် သိက္ခာတွင် အားနည်းခြင်းဟု ခေါ်ထားသည်။ သုတ်၏ အဓိကအချက်မှာ ပြင်ပလူများသည် မြင်ရသည့်ပုံရိပ်ဖြင့် သူတစ်ပါး၏ တရားအဆင့်ကို အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်သင့်ကြောင်းနှင့် သဒ္ဓါ၊ ပညာနှင့် ကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်ချက်တို့၏ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ နောက်ဆုံးကာလတွင်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ သရကာနိသည် ထိုအချိန်တွင် သိက္ခာကို မည်သို့ ကျင့်ခဲ့သည်ကို သုတ်က အသေးစိတ် မပြောပြပေ။