သေခပဋိပဒါသုတ်: သိက္ခာယူနေသူ၏ အကျင့်

မဇ္ဈိမနိကာယ် သေခပဋိပဒါသုတ်တွင် ကပိလဝတ္ထုမြို့ သာကီဝင်မင်းများသည် ညီလာခံခန်းမသစ်ကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီး၍ ပထမဆုံး အသုံးပြုသူအဖြစ် မြတ်စွာဘုရားကို ပင့်လျှောက်သည်။ တရားဟောကြားတော်မူပြီး ညဉ့်နက်သောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောကိုက်ခဲတော်မူသဖြင့် အရှင်အာနန္ဒာအား တရားဟောစေတော်မူသည်။

အရှင်အာနန္ဒာက သေခပုဂ္ဂိုလ် ဆိုသည်မှာ သင်ယူရန် လိုသေးသူ၏ ကျင့်စဉ်ကို ဟောကြားသည် — သီလရှိခြင်း၊ ဣန္ဒြေတို့၌ ဒွါရကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ စားသုံးမှုတွင် အတိုင်းအတာကို သိခြင်း၊ နိုးကြားခြင်း လုံ့လကို ပြုခြင်း၊ သဒ္ဓမ္မခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဈာန်လေးပါးကို အလိုရှိသလို ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှင်က ဤသို့ကျင့်သူကို ဥကို မှန်ကန်စွာ၊ မပြတ်ဖက်ကျင်းထားသော ကြက်မနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် — ကြက်ကလေးများသည် အခွံကို ကိုယ်တိုင် ထိုးဖောက်ထွက်လာနိုင်ကြသည်။ အရှင်အာနန္ဒာ ဟောကြားပြီးသောအခါ မြတ်စွာဘုရားက ကောင်းပြီဟု အတည်ပြုတော်မူသည်။