စုန္ဒသုတ်နှင့် စေလသုတ်: ရှင်သာရိပုတ္တရာ ကွယ်လွန်သောအခါ

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် လူနာကို ပြုစုခြင်းနှင့် သတင်းကို သင့်လျော်စွာ ပြောကြားခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ဤတာဝန်ကို ရရှိလျှင် လေးစားမှုနှင့် ပြုလုပ်ပါ။ တစ်ဦးတည်း ထမ်းရန်လည်း မလိုပါ။

ဆုံးရှုံးပြီးနောက် ဘာမျှမတွေးနိုင်၊ ဘာမျှမမှတ်မိနိုင်လျှင် ထိုအရာသည် ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်ပေးပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ရွှေ့ဆိုင်းထားပါ။

ကွယ်လွန်သွားသူကို သတိရသောအခါ ထိုသူသည် ကျွန်ုပ်တို့ထဲတွင် ဘာကောင်းသောအရာများ ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။ ဥပမာ အကျင့်၊ သွန်သင်ချက် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကို ကြည့်ပုံ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကွယ်လွန်သူကို အောက်မေ့သည့် အခမ်းအနားတွင် ကွယ်လွန်ခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကိုသာ ပြောခြင်းထက် သူတစ်ပါးကို ကူညီခဲ့ဖူးသည့် အကြောင်းကို ပြောပြကြည့်ပါ။

ဤအမှန်တရားကို ဆုံးရှုံးသည့်နေ့မှသာမက သာမန်နေ့များတွင်လည်း အောက်မေ့ပါ။ ထို့နောက် အတူတကွ ရှိနေစဉ် ချစ်ရသူများနှင့် အချိန်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချပါ။

အဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် မိသားစုတွင် အရေးကြီးသူတစ်ဦး ဆုံးရှုံးသောအခါ သစ်ပင်သည် အနှစ်သာရ ရှိနေသေးသည်။ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများ ဆက်လက်ကြီးထွားစေရန် အတူတကွ စောင့်ရှောက်ပါ။

တစ်စုံတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အစည်းအဝေး သို့မဟုတ် အိမ်သည် ဗလာဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းသည် သူ၏ တန်ဖိုးကို ဝန်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခံစားချက်ကို အတူ ဆုံးရှုံးခဲ့သူများနှင့် ပြောဆိုနိုင်သည်။

ဝမ်းနည်းသည့်ကာလတွင် ချက်ချင်း လုပ်နိုင်သော ခိုလှုံရာမှာ မိမိကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ခဏချင်း ပြန်သိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာ အသက်ရှူသံကို သိခြင်း၊ ငါ ဝမ်းနည်းနေသည်ကို သိခြင်း ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းမှု ပျောက်သွားစေရန် မလောပါနှင့်။