နတုမှာကံသုတ်နှင့် စေတနာသုတ်: ဤကိုယ်သည် ကံဟောင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့်အရာ

မှန်ကိုကြည့်၍ ကိုယ်ရည်ကိုယ်ဖော်၊ အရေးအကြောင်း သို့မဟုတ် ဆံပင်ဖြူခြင်းကို မကျေနပ်လျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှေ့ဆုံးကတည်းက မိမိအမိန့်ပေးနိုင်သောအရာမဟုတ်ကြောင်း စဉ်းစားပါ။ ထို့နောက် အပြစ်တင်မည့်အစား ကြင်နာစွာ စောင့်ရှောက်ပါ။

နာမကျန်းဖြစ်သောအခါ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာ စိတ်တိုင်းမကျသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်၊ ယခင်က ဘာအမှားပြုခဲ့သလဲဟု လိုက်မရှာပါနှင့်။ ရောဂါဖြစ်ခြင်းတွင် အကြောင်းများစွာရှိသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မိမိအမိန့်အတိုင်း အမြဲမလိုက်နိုင်ကြောင်း စိတ်ချထားပြီး ယနေ့ ပြုနိုင်သည့် အကြောင်းများဖြင့် စောင့်ရှောက်ပါ။ ဥပမာ မှန်ကန်စွာ ကုသမှုခံယူခြင်း၊ လုံလောက်စွာ စားသောက်အိပ်စက်ခြင်း။

စိတ်ခံစားမှု မကောင်းသည့်အခါ “ငါ့ကို ဘယ်သူက ဒီလိုဖြစ်စေတာလဲ” ဟုမမေးမည့်အစား “ဘာက ဒီလိုဖြစ်စေတာလဲ” ဟု မေးကြည့်ပါ။ ပထမမေးခွန်းသည် ပြင်ဆင်နိုင်သော အကြောင်းကို ညွှန်ပြသည်။

အိပ်ရာမဝင်မီ ယနေ့ စိတ်သည် မည်သည့်အကြောင်းအရာသို့ အများဆုံး ပြန်သွားသည်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပါ။ ထိုအကြောင်းအရာသည် စိတ်ခိုငြိနေသောနေရာဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲစေသောအကြောင်းဖြစ်လျှင် မိမိသည် ၎င်းကို ထောက်ပံ့ကျွေးမွေးနေသည်ကို သိမှတ်ပါ။

ပြီးဆုံးပြီဟု မိမိကိုယ်ကို ပြောထားသော ဒေါသတစ်ခုသည် ထိုသူ၏ နာမည်ကြားလျှင် စိတ်တွန့်လိုက်ခြင်းရှိနေသေးလျှင် ကျန်နေသေးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဘာမျှမရှိဟု ဟန်ဆောင်မည့်အစား အမှန်အတိုင်း လက်ခံပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လက်ကြည့်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝအဆင့်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ မစဉ်းစားသော၊ စိတ်ထဲတွင် မကျန်သော အကြောင်းအရာများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုယ်တိုင် အားကုန်သွားသည်။ ဝဲပတ်နေသော အတွေးများကို ဆက်မကျွေးခြင်းသည် ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းထက် ပိုထိရောက်သည်။

တစ်စုံတစ်ရာလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်မည့်အချိန်၌ စိတ်သည် မည်သည့်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်နေသည်ကို သတိပြုကြည့်ပါ။ နေ့စဉ် ပစ်ထားသော အနည်းငယ်သာ ကိုင်းညွတ်မှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘဝကို ထိုလမ်းသို့ ခေါ်သွားသည့်အရာဖြစ်သည်။